ἀλλὰ τοῦτο φανερὸν ἐκ τῶν τοῦ κυρίου λόγων γενήσεται τοῦ εἰπόντος Ἐγὼ ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα· εἰ γὰρ ἀληθῶς ἐν αὐτῷ ἐσμεν, ἐρριζωμένοι, καρποφοροῦντές τε καὶ αὐξανόμενοι, καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος, νοήσομεν διὰ τῶν εἰρημένων ὅτι ἐν αὐτῷ κτισθέντες καὶ ἄνευ αὐτοῦ μὴ ὄντες ἄξιον τῆς ὑποτρεφούσης ἡμᾶς ἰκμάδος τὸν ἐκ τῶν ἔργων βότρυν παρ᾽ αὐτοῦ ἀπαιτούμεθα μήτε δι᾽ ὀργῆς ὀμφακίζοντά τε καὶ καταστύφοντα μήτε δι᾽ ἡδονῆς τινος ἐν σηπεδόνι φθειρόμενόν τε καὶ λυόμενον. ἐν γὰρ τῇ ληνῷ τῆς ἑκάστου ψυχῆς (ληνὸς δέ ἐστιν ἡ συνείδησις) ὁ ἐκ τῶν ἔργων βότρυς τὸν οἶνον ἡμῖν εἰς τὸν ἐφεξῆς ἀποθήσεται βίον. καὶ πᾶσα ἀνάγκη τῶν ἰδίων ἕκαστον ἐμφορεῖσθαι πόνων, οἷοί περ ἂν τύχωσιν ὄντες, ὡς μακάριοί γε τῶν γεωργῶν ἐκεῖνοι, ὧν ὁ οἶνος εὐφραίνει καρδίαν ἐν ἀπολαύσει γινόμενος. ἐλεεινοὶ δὲ ἐκ τοῦ ἐναντίου καὶ θρήνων ἄξιοι, ὧν θυμὸς δρακόντων ὁ οἶνος γίνεται κατὰ τὴν Μωυσέως φωνὴν εἰς δηλητηριώδη μεταβαλὼν ποιότητα, ἐκ τῆς Σοδομιτικῆς κληματίδος καρπογονῶν τὴν ἀπώλειαν. εἰ τοίνυν περὶ τὴν ὀγδόην βλέπεις, μέμνησο, φησίν, τῶν ληνῶν, ὡς ἄν σοι διὰ τῶν ἀγαθῶν ἔργων τοῦ ἀνθοσμίου οἴνου κατὰ τὸν παροιμιώδη λόγον αἱ ληνοὶ ὑπερβλύζωσιν.
Μετάφραση
Αλλά αυτό θα γίνει φανερό από τα λόγια του Κυρίου, ο Οποίος είπε: «Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα»· διότι, εάν πραγματικά βρισκόμαστε μέσα σε Αυτόν, ριζωμένοι, καρποφορώντας και αυξανόμενοι, καθώς λέγει ο απόστολος, θα κατανοήσουμε μέσα από όσα έχουν ειπωθεί ότι, εφόσον δημιουργηθήκαμε μέσα σε Αυτόν και χωρίς Αυτόν δεν υπάρχουμε, απαιτείται από εμάς εκ μέρους Του το τσαμπί των έργων μας να είναι άξιο του ζωτικού χυμού που μας τρέφει, το οποίο ούτε εξαιτίας της οργής να είναι αγουρωπό και στυφό, ούτε εξαιτίας κάποιας ηδονής να φθείρεται και να διαλύεται μέσα στη σήψη. Διότι μέσα στη ληνό (πατητήρι) της ψυχής του καθενός –και ληνός είναι η συνείδηση– το τσαμπί των έργων θα αποθηκεύσει για εμάς τον οίνο για την έπειτα ζωή. Και είναι απόλυτη ανάγκη ο καθένας να τρέφεται από τους δικούς του κόπους, οποιοιδήποτε κι αν τύχει να είναι αυτοί· πόσο μακάριοι, βέβαια, είναι εκείνοι οι γεωργοί, των οποίων ο οίνος ευφραίνει την καρδιά κατά την ώρα της απόλαυσης. Αξιολύπητοι δε, αντίθετα, και άξιοι θρήνων είναι εκείνοι των οποίων ο οίνος γίνεται δηλητήριο δρακόντων, κατά τον λόγο του Μωυσή, έχοντας μεταβληθεί σε δηλητηριώδη σύσταση, καρποφορώντας την απώλεια από το Σοδομιτικό κλήμα. Εάν λοιπόν αποβλέπεις στην ογδόη ημέρα, να θυμάσαι, λέγει, τις ληνούς, ώστε, μέσω των αγαθών έργων, οι ληνοί σου να υπερχειλίσουν από ανθοσμία οίνο, κατά τον παροιμιώδη λόγο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες