Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 3:24

Και οι δύο αυτοί αποτελούν τον έναν άνθρωπο, ο οποίος δημιουργήθηκε έτσι από την αρχή από τον Θεό, εκ σώματος και ψυχής. Μία είναι η φυσική τους σύσταση κατά χάρη του Δημιουργού τους, ώστε και ο σκοπός της πράξης του καθενός να είναι ένας και να λαμβάνουν από κοινού τον ίδιο έπαινο ή ψόγο. Διότι, ακόμη και αν χωριστούν με τον θάνατο, πάλι θα ενωθούν, και αφού συνδεθούν θα αποτελούν πάλι ένα και στο εξής θα παραμείνουν αδιαίρετοι. Διότι, όταν εμείς αναστηθούμε, ο θάνατος δεν θα μας κυριεύει πλέον. Και γενικά, για να μην χρονοτριβώ εκθέτοντας το κάθε τι σε αυτονόητα ζητήματα, πρέπει να γνωρίζουμε ότι το μεν σώμα αποτελείται από μέλη, ενώ ο εσωτερικός άνθρωπος δεν αποτελείται από σωματικά μέλη, αλλά λαμβάνει την ονομασία του αναλόγως με τις πράξεις των μελών. Έτσι, πόδια είναι η προκοπή της ψυχής στην αρετή, χέρια είναι η ακρίβεια των λογισμών, οφθαλμός ο διορατικός νους, και γλώσσα η ίδια η διάκριση των νοημάτων. Μάλιστα, λέγεται ότι έχει και κοιλία, ώστε να δηλωθεί η γεννητική ικανότητα της διάνοιάς της, όπως ακριβώς είναι γεγραμμένο: «Από τον φόβο σου συλλάβαμε, νιώσαμε ωδίνες και γεννήσαμε πνεύμα σωτηρίας, το οποίο επιτελέσαμε επί της γης». Ομοίως λέγεται και ότι κοιμάται, και τότε καθεύδει, όταν δεν ενεργεί τίποτα. Διότι ως προς ό,τι ησυχάζει, βρίσκει και την ανάπαυσή της. Και ως προς αυτό λέγεται ότι βυθίζεται στον ύπνο. Διότι, όταν απέχει από τα φαύλα έργα και ηρεμεί, τότε της απευθύνεται ο λόγος: «Εάν καθεύδεις, γλυκά θα κοιμηθείς, και δεν θα φοβηθείς κανέναν επερχόμενο τρόμο».

Άκουσε τα λόγια των Παροιμιών: «Διότι, εάν κάθεσαι», λέει, «θα είσαι άφοβος· και εάν κοιμάσαι, γλυκά θα κοιμηθείς». Και δέξου το χαρμόσυνο μήνυμα από τον Δαβίδ: «Δεν θα φοβηθείς από νυχτερινό φόβο, από απροσδόκητη συμφορά, και από μεσημβρινό δαιμόνιο». Αυτό αποτελεί για σένα, και όσο βρίσκεσαι εν ζωή, τη μεγαλύτερη ασφάλεια. Διότι το σφραγισμένο πρόβατο δεν γίνεται εύκολα στόχος επιβουλής, ενώ εκείνο που δεν φέρει σημάδι πέφτει εύκολη λεία στους κλέφτες· και όταν πια φύγεις από τη ζωή, αποτελεί εξαίρετο εντάφιο, λαμπρότερο από ένδυμα, πολυτιμότερο από χρυσό, μεγαλοπρεπέστερο από τάφο, πιο ευλαβικό από τις μάταιες νεκρικές σπονδές, καταλληλότερο από τις πρώτες προσφορές των εποχικών καρπών, πράγματα τα οποία οι νεκροί προσφέρουν στους νεκρούς, έχοντας καταστήσει τη συνήθεια νόμο. Ας χαθούν όλα για σένα, ας λεηλατηθούν τα πάντα: χρήματα, κτήματα, θρόνοι, μεγαλεία, και όσα υπόκεινται στην επίγεια μεταβολή· εσύ όμως κατάλυσε τον βίο σου με ασφάλεια, χωρίς να ζημιωθείς σε τίποτα από τα βοηθήματα που σου δόθηκαν από τον Θεό για τη σωτηρία σου.

Και αυτό θα είναι ίαση για τις σάρκες σου, και φροντίδα για τα οστά σου, ώστε να πορεύεσαι με πεποίθηση εν ειρήνη σε όλους τους δρόμους σου, και το πόδι σου να μην σκοντάψει. Διότι εάν κάθεσαι, θα είσαι άφοβος, και εάν κοιμάσαι, θα κοιμάσαι γλυκά, και δεν θα φοβηθείς ξαφνικό τρόμο που θα έλθει, ούτε τις επιθέσεις των ασεβών όταν έρχονται. Διότι ο Κύριος θα βρίσκεται σε όλους τους δρόμους σου, και θα στηρίξει το πόδι σου, για να μην πιαστείς σε παγίδα». ΤΙΤΛΟΣ 22ος. —Περί κακής συμβουλής και πονηρής εισήγησης. «Όταν είχε περάσει πολύς καιρός, η γυναίκα του Ιώβ τού είπε: Μέχρι πότε θα υπομένεις, λέγοντας: "Ιδού, περιμένω ακόμη λίγο χρόνο προσδοκώντας την ελπίδα της σωτηρίας μου"; Ιδού, η μνήμη σου έχει εξαφανιστεί από τη γη. Οι γιοι σου και οι κόρες σου, οι ωδίνες και οι πόνοι της κοιλιάς μου, για τους οποίους κόπιασα μάταια με τόσους μόχθους, χάθηκαν. Και εσύ ο ίδιος κάθεσαι πάνω σε σαπίλα από σκουλήκια, περνώντας τις νύχτες στο ύπαιθρο. Και εγώ περιπλανώμενη και υπηρέτρια, γυρίζοντας από τόπο σε τόπο και από σπίτι σε σπίτι, περιμένοντας πότε θα δύσει ο ήλιος, για να αναπαυθώ από τους μόχθους και τις οδύνες που με συνέχουν τώρα. Αλλά πες κάποιον λόγο (βλασφημίας) προς τον Κύριο, και πέθανε. Εκείνος όμως, αφού την κοίταξε, είπε: Γιατί μιλάς σαν μία από τις άφρονες γυναίκες; Αν δεχθήκαμε τα αγαθά από το χέρι του Κυρίου, τα κακά δεν θα τα υπομείνουμε;» «Ο κακός υπακούει στις γλώσσες των παρανόμων.» «Γιε μου, να μην σε κυριεύσει κακή συμβουλή.» «Γιε μου, να μην σε πλανήσουν ασεβείς άνδρες, και να μην συναινέσεις.

Εάν όμως πρόθυμα υπακούσεις σε Εκείνον που σε καλεί στη σωτηρία, και, αφού προστρέξεις σε Αυτόν με πόθο και χαρά, σφραγιστείς από το φως Του και Τον ακολουθήσεις αμετάστρεπτα, έχοντας απαρνηθεί τα πάντα και έχοντας προσκολληθεί μόνο σε Αυτόν, άκουσε τι είδους ασφάλεια και ευφροσύνη πρόκειται να αποκτήσεις: Εάν κάθεσαι, θα είσαι άφοβος· και εάν πλαγιάζεις, θα κοιμάσαι γλυκά, και δεν θα φοβηθείς από ξαφνικό τρόμο που θα έλθει, ούτε από τις ορμές των ασεβών δαιμόνων που θα επιτεθούν. Αντιθέτως, θα πορεύεσαι με θάρρος σαν λιοντάρι, και θα ζήσεις με ευφροσύνη και αιώνια αγαλλίαση· διότι πάνω στο κεφάλι σου θα υπάρχει αγαλλίαση και αίνεση, και θα σε κυριεύσει ευφροσύνη, εκεί από όπου έφυγε η οδύνη, η λύπη και ο στεναγμός. Τότε θα ξεπεταχτεί πρωινό το φως σου, και η θεραπεία σου γρήγορα θα ανατείλει, και θα προπορεύεται μπροστά σου η δικαιοσύνη σου, και η δόξα του Θεού θα σε περισκεπάσει. Τότε θα φωνάξεις, και ο Θεός θα σε εισακούσει· ενώ εσύ θα μιλάς ακόμη, Εκείνος θα πει: «Ιδού, είμαι παρών». Διότι εγώ είμαι αυτός που εξαλείφει τις ανομίες σου και δεν θα τις θυμηθώ πλέον. Εσύ όμως θυμήσου τες και ας κριθούμε· πες εσύ τις ανομίες σου, για να δικαιωθείς. Και εάν οι αμαρτίες σου είναι σαν την πορφύρα, θα τις λευκάνω σαν το χιόνι· εάν δε είναι κατακόκκινες, θα τις λευκάνω σαν το μαλλί. Διότι το στόμα του Κυρίου τα ελάλησε αυτά.