Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 3:8

Μοναχέ, συναναστρέφεσαι με αδελφούς και θέλεις να βρεις ανάπαυση; Ακολούθησε την κοινή τράπεζα των αδελφών, και αυτό θα είναι θεραπεία για τη σάρκα σου και φροντίδα για τα οστά σου, και η ψυχή σου δεν πρόκειται να ζημιωθεί. Εάν όμως στρέψεις τα μάτια σου στις φιάλες και στα ποτήρια, στο τέλος θα πονέσεις σαν να έχεις δαγκωθεί από φίδι. Εάν δεις ευλαβή άνδρα να κρατά φαγητά στα χέρια του, μην τον κρίνεις στη σκέψη σου, διότι δεν γνωρίζεις σε ποιον τα προσφέρει. Φρόντιζε, μοναχέ, την εσωτερική εργασία, και μην καλλωπίζεις ανώφελα τους τοίχους· διότι η ομορφιά του κελιού δεν δίνει υπομονή στον μοναχό. Ας επιζητούμε τα αναγκαία· διότι τα περιττά, που μας προκαλούν και περισπασμό, δεν είναι ωφέλιμα. Ο οκνηρός μοναχός προφασίζεται και λέει: σήμερα κατοικώ εδώ, και αύριο φεύγω αλλού· οπότε, προς τι να κοπιάσω; Τοποθέτησε, μοναχέ, σαν σφυρί και αμόνι στον νου σου, και φέρε εκεί τους λογισμούς της καρδιάς σου, και απέρριπτε τους αδόκιμους. Αυτός που χαίρεται για την πτώση του ευσεβούς, θα πέσει διπλά· εκείνος όμως που επιστρέφει έναν άνθρωπο από την οδό της πλάνης, θα σωθεί. Εάν αμαρτήσει ο αδελφός, ευχαρίστως τον κατηγορούμε· εάν όμως αμαρτήσουμε εμείς, δεν αποδεχόμαστε ευχαρίστως τον έλεγχο.

Η δε ανακεφαλαίωση συνίσταται στα εξής: Στα προοίμια, γίνεται λόγος για αυτές τούτες τις παροιμίες του Σολομώντα, υιού του Δαβίδ, ο οποίος βασίλευσε στην Ιερουσαλήμ, για την απόκτηση της γνώσης της σοφίας και της παιδείας. Και ότι αρχή της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου. Περί του να υπακούει κανείς στους νόμους του πατέρα και να μην απορρίπτει τους θεσμούς της μητέρας. Περί του να μην πλανηθεί, ούτε να συμπορευθεί στους ίδιους δρόμους με εκείνους που διαπράττουν την ανομία· διότι αυτοί έχουν κοινό ταμείο. Ότι η σοφία υμνείται στους δημόσιους χώρους, ενώ οι ασεβείς εμίσησαν τη γνώση. Επειδή καλούσα και δεν με άκουσαν, γι' αυτό, όταν με καλέσουν, δεν θα τους εισακούσω. Περί του: Να δέχεσαι τα λόγια των εντολών, και θα εισακούσει τη σοφία το αυτί σου, για να κατανοήσεις τη δικαιοσύνη και την κρίση. Ω, εσείς που εγκαταλείψατε τις ευθείες οδούς, και χαίρεστε με την κακή διαστροφή. Περί του: Να μην σε κυριεύσει κακή βουλή, για να βρεις ομαλά τα μονοπάτια της δικαιοσύνης. Περί του να μην λησμονείς την τήρηση του νόμου, ώστε να μακροημερεύσεις εν ειρήνη. Περί του να έχεις εμπιστοσύνη στον Θεό με όλη σου την καρδιά, και να μη θεωρείς τον εαυτό σου συνετό, αλλά να τιμάς τον Κύριο από τους δίκαιους κόπους σου.

«Με τον φόβο του Κυρίου ο καθένας απομακρύνεται από τα κακά.» «Ο Κύριος υπερασπίζεται όσους Τον ευλαβούνται.» «Να φοβάσαι τον Θεό και να απομακρύνεσαι από κάθε κακό· τότε θα υπάρξει ίαση στο σώμα σου και φροντίδα στα οστά σου.» «Στον φόβο του Κυρίου υπάρχει ελπίδα δύναμης.» «Ως κατακλείδα του λόγου, άκου τα πάντα: τον Θεό να φοβάσαι και τις εντολές Του να τηρείς.» «Θα ανατείλει σε εμάς που φοβόμαστε το όνομά Μου ο ήλιος της δικαιοσύνης, και στις φτερούγες του θα υπάρχει ίαση.» «Ο Κύριος βρίσκεται στον άγιο ναό Του, ας αισθάνεται ευλάβεια απέναντί Του όλη η γη.» «Ο φόβος του Κυρίου είναι δόξα και καύχημα. Ο φόβος του Κυρίου θα τέρψει την καρδιά και θα δώσει ευφροσύνη, χαρά και μακροημέρευση. Σε αυτόν που φοβάται τον Κύριο, όλα θα αποβούν σε καλό στο τέλος. Αρχή της σοφίας είναι το να φοβάται κανείς τον Κύριο, και στέφανος της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου. Ρίζα της σοφίας είναι το να φοβάται κανείς τον Κύριο, και τα κλαδιά της είναι η μακροημέρευση.»

Και αυτό θα είναι ίαση για τις σάρκες σου, και φροντίδα για τα οστά σου, ώστε να πορεύεσαι με πεποίθηση εν ειρήνη σε όλους τους δρόμους σου, και το πόδι σου να μην σκοντάψει. Διότι εάν κάθεσαι, θα είσαι άφοβος, και εάν κοιμάσαι, θα κοιμάσαι γλυκά, και δεν θα φοβηθείς ξαφνικό τρόμο που θα έλθει, ούτε τις επιθέσεις των ασεβών όταν έρχονται. Διότι ο Κύριος θα βρίσκεται σε όλους τους δρόμους σου, και θα στηρίξει το πόδι σου, για να μην πιαστείς σε παγίδα». ΤΙΤΛΟΣ 22ος. —Περί κακής συμβουλής και πονηρής εισήγησης. «Όταν είχε περάσει πολύς καιρός, η γυναίκα του Ιώβ τού είπε: Μέχρι πότε θα υπομένεις, λέγοντας: "Ιδού, περιμένω ακόμη λίγο χρόνο προσδοκώντας την ελπίδα της σωτηρίας μου"; Ιδού, η μνήμη σου έχει εξαφανιστεί από τη γη. Οι γιοι σου και οι κόρες σου, οι ωδίνες και οι πόνοι της κοιλιάς μου, για τους οποίους κόπιασα μάταια με τόσους μόχθους, χάθηκαν. Και εσύ ο ίδιος κάθεσαι πάνω σε σαπίλα από σκουλήκια, περνώντας τις νύχτες στο ύπαιθρο. Και εγώ περιπλανώμενη και υπηρέτρια, γυρίζοντας από τόπο σε τόπο και από σπίτι σε σπίτι, περιμένοντας πότε θα δύσει ο ήλιος, για να αναπαυθώ από τους μόχθους και τις οδύνες που με συνέχουν τώρα. Αλλά πες κάποιον λόγο (βλασφημίας) προς τον Κύριο, και πέθανε. Εκείνος όμως, αφού την κοίταξε, είπε: Γιατί μιλάς σαν μία από τις άφρονες γυναίκες; Αν δεχθήκαμε τα αγαθά από το χέρι του Κυρίου, τα κακά δεν θα τα υπομείνουμε;» «Ο κακός υπακούει στις γλώσσες των παρανόμων.» «Γιε μου, να μην σε κυριεύσει κακή συμβουλή.» «Γιε μου, να μην σε πλανήσουν ασεβείς άνδρες, και να μην συναινέσεις.