Ἐὰν γὰρ πορεύῃ, οὐ συγκλεισθήσεται τὰ διαβήματά σου. [cod. f. 22 a.] Ἐὰν τρέχῃς, φησὶν, τῆς ἀρετῆς ἐν ἕξει γενόμενος, συγκλεισμὸν οὐχ ὑπομενεῖς, κώλυμα οὐδὲν ἕξεις, ἤτοι πέρας τῆς πράξεως, ὅπερ οὐδὲ ἐπὶ σοφίᾳ ἐστὶ, τῷ νεάζειν, καὶ κόρον μὴ λαμβάνειν τῆς προκοπῆς· ἐν μὲν γὰρ ταῖς λεωφόροις συμβαίνει πολλάκις, πολὺ μέρος ἀπελθόντας, ἀπαντῆσαι φάραγγα, τὴν εἰς τὸ πρόσω πορείαν ἡμῖν ἀποτέμνουσαν· ἢ καὶ συναντῆσαί τινι, καὶ ἀναδιδαχθῆναι ὡς οὐ καλῶς ὁδεύομεν, εἶτα ὑποστρέψαι· ἐν δὲ τῇ ἀρετῇ κώλυμα οὐδέν· πῶς δὲ ἔστι μὴ κοπιάσαι τρέχοντας, οὕτω καματηρὸν σῶμα περικειμένους; ὅπου γε καὶ τὸ τῆς βαδίσεως σύντονον μόνον ἠπειγμένον αἴτιον γίνεται πόνου· ὁ οὖν τρέχων τὴν τῶν ἀρετῶν ὁδὸν, κόρον οὐ λαμβάνει διὰ τὸ ἀεὶ τῷ ποθουμένῳ ἐγγίζειν.
Μετάφραση
Διότι, εάν πορεύεσαι, δεν θα εμποδιστούν τα βήματά σου. [cod. f. 22 a.] Εάν τρέχεις, λέγει, έχοντας αποκτήσει την έξη της αρετής, δεν θα υποστείς κανέναν περιορισμό, δεν θα συναντήσεις κανένα εμπόδιο, δηλαδή κανένα τέλος της δράσης, πράγμα που ισχύει και για τη σοφία, επειδή διαρκώς ανανεώνεται και δεν γνωρίζει κορεσμό στην προκοπή. Διότι στους δρόμους συμβαίνει πολλές φορές, αφού έχουμε διανύσει μεγάλη απόσταση, να συναντήσουμε κάποιο φαράγγι το οποίο μας αποκόπτει την προς τα εμπρός πορεία· ή ακόμη και να συναντήσουμε κάποιον και να πληροφορηθούμε ότι δεν βαδίζουμε στον σωστό δρόμο, και έπειτα να επιστρέψουμε πίσω. Στην αρετή, όμως, δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο. Πώς είναι δυνατόν να μην κοπιάζουν αυτοί που τρέχουν, εφόσον φέρουν ένα σώμα που τόσο υποβάλλεται σε κάματο; Τη στιγμή που ακόμη και το γρήγορο και βιαστικό βάδισμα από μόνο του γίνεται αιτία κόπου· αυτός, λοιπόν, που τρέχει τον δρόμο των αρετών, δεν νιώθει κορεσμό, διότι πάντοτε πλησιάζει προς το ποθούμενο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες