Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 5:14

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

παρ᾿ ὀλίγον ἐγενόμην ἐν παντὶ κακῷ ἐν μέσῳ ἐκκλησίας καὶ συναγωγῆς.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Ἐφραίμ ὁ Σύρος Περὶ ἀρετῆς (κεφάλαια ι΄)
Μὴ τοίνυν καταφρόνει τῆς προειρημένης ἀρετῆς, ἐν γὰρ τῇ ἐργασίᾳ αὐτῆς ὀλίγον κοπιάσεις· ἀλλὰ θάρσει, ὅτι ταχὺ φάγεσαι τῶν γεννημάτων αὐτῆς. Εἰ δὲ παραλογίσῃς ἐπωφελεῖς παραινέσεις, ἔσχατον μεταμεληθήσῃ, ἡνίκα συντρίβῃς σοι σάρκας σώματός σου, καὶ ἐρεῖς· πῶς ἐμίσησα παιδείαν καὶ ἐλέγχους ἐξέκλινεν ἡ καρδία μου; Καὶ οὐκ ἤκουον φωνὴν παιδεύοντός με καὶ διδάσκοντός με, οὐ παρέβαλον τὸ οὖς μου; Παρ᾽ ὀλίγον ἐγενόμην ἐν παντὶ κακῷ, ἐν μέσῳ ἐκκλησίας καὶ συναγωγῆς. Μὴ οὖν ἀμελήσωμεν τῆς ἑαυτῶν σωτηρίας, ἀγαπητέ, μηδὲ ζηλώσωμεν τοὺς ἐν ἀσωτίᾳ καὶ ὑπερηφανίᾳ καὶ ἀφοβίᾳ διάγοντας· αἰσχύνη γὰρ καὶ ὄνειδος καλύψαι μέλλει τοὺς μισοῦντας τὸν Κύριον. Αἱ ἡμέραι ἡμῶν τρέχουσι, καὶ τὸ τέλος ἐγγίζει· κλαύσωμεν ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, πρὶν ἡμᾶς συγκλεισθῆναι ἐν σκότει ἐξωτέρῳ. Πῶς ἂν ἔχωμεν ζητεῖν ταύτας ἡμέρας μετὰ πολλῶν δακρύων, ἐάνπερ αὐτὰς ἐν κακοῖς διεξέλθωμεν, καὶ οὐδὲν οὐ μὴ ὠφελήσωμεν; Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας. Μακάριοι οἱ νήφοντες, ὅτι αὐτοὶ στεφανωθήσονται ἐν ἀγαλλιάσει. Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ Θεοῦ. Μακάριοι οἱ κοπιῶντες ἐν Κυρίῳ, ὅτι ἡ τρυφὴ τοῦ παραδείσου αὐτοὺς μένει· ἧς γένοιτο πάντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν πρεσβείαις πάντων τῶν εὐαρεστησάντων τῷ Κυρίῳ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ· ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Μην καταφρονείς, λοιπόν, την προαναφερθείσα αρετή, διότι κατά την εφαρμογή της θα κοπιάσεις λίγο· αλλά να έχεις θάρρος, επειδή γρήγορα θα γευτείς τους καρπούς της. Εάν όμως περιφρονήσεις τις ωφέλιμες συμβουλές, στο τέλος θα μετανιώσεις, όταν θα φθαρούν οι σάρκες του σώματός σου, και θα πεις: Πώς μίσησα τη διαπαιδαγώγηση και η καρδιά μου απέφυγε τους ελέγχους; Και δεν άκουγα τη φωνή εκείνου που με διαπαιδαγωγούσε και με δίδασκε, ούτε έκλινα το αυτί μου; Παρά λίγο να βρεθώ σε κάθε κακό, στο μέσο της εκκλησίας και της συναγωγής. Ας μην αμελήσουμε λοιπόν τη σωτηρία μας, αγαπητέ, ούτε να ζηλέψουμε εκείνους που ζουν με ασωτία, υπερηφάνεια και αφοβία· διότι ντροπή και όνειδος πρόκειται να καλύψουν εκείνους που μισούν τον Κύριο. Οι ημέρες μας τρέχουν και το τέλος πλησιάζει· ας κλάψουμε ενώπιον του Κυρίου του Θεού μας, προτού κλειστούμε στο εξώτερο σκότος. Πόσο θα αναζητούμε αυτές τις ημέρες με πολλά δάκρυα, εάν τις περάσουμε μέσα σε κακά έργα και δεν ωφεληθούμε καθόλου; Ιδού τώρα καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού τώρα ημέρα σωτηρίας. Μακάριοι όσοι νήφουν, διότι αυτοί θα στεφανωθούν με αγαλλίαση. Μακάριοι όσοι κλαίνε τώρα, διότι αυτοί θα παρηγορηθούν μαζί με τους εκλεκτούς του Θεού. Μακάριοι όσοι κοπιάζουν εν Κυρίω, διότι τους περιμένει η απόλαυση του παραδείσου· την οποία είθε να επιτύχουμε όλοι μας, με τις πρεσβείες όλων όσοι ευαρέστησαν τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐπιφάνιος Σαλαμῖνος Κύπρου Πανάριον
Κατὰ Ἐβιωναίων 〈ι〉, τῆς δὲ ἀκολουθίας 〈λ〉. 1. Ἐβίων, ἀφ᾽ οὗπερ Ἐβιωναῖοι, καθεξῆς ἀκολουθῶν καὶ τὰ ὅμοια τούτοις φρονήσας, πολύμορφον τεράστιον καὶ ὡς εἰπεῖν τῆς μυθευομένης πολυκεφάλου ὕδρας ὀφιώδη μορφὴν ἐν ἑαυτῷ ἀνατυπωσάμενος, πάλιν ἐπανέστη τῷ βίῳ, ἐκ τῆς τούτων μὲν σχολῆς ὑπάρχων, ἕτερα δὲ παρὰ τούτους κηρύττων καὶ ὑφηγούμενος. ὡς γὰρ εἴ τις συνάξειεν ἑαυτῷ ἐκ διαφόρων λίθων τιμίων κόσμον καὶ ποικίλης ἐσθῆτος ἔνδυμα καὶ διαφανῶς ἑαυτὸν κοσμήσῃ, οὕτω καὶ οὗτος τὸ ἀνάπαλιν πᾶν ὁτιοῦν δεινὸν καὶ ὀλετήριον καὶ βδελυκτὸν κήρυγμα, ἄμορφόν τε καὶ ἀπίθανον, ἀ〈ντι〉ζηλίας ἔμπλεον παρ᾽ ἑκάστης αἱρέσεως λαβὼν ἑαυτὸν ἀνετύπωσεν εἰς ἁπάσας. Σαμαρειτῶν μὲν γὰρ ἔχει τὸ βδελυρόν, Ἰουδαίων δὲ τὸ ὄνομα, Ὀσσαίων καὶ Ναζωραίων καὶ Νασαραίων τὴν γνώμην, Κηρινθιανῶν τὸ εἶδος, Καρποκρατιανῶν τὴν κακοτροπίαν, καὶ Χριστιανῶν βούλεται ἔχειν τὸ ἐπώνυμον μόνον (οὐ γὰρ δήπουθεν τήν τε πρᾶξιν καὶ τὴν γνώμην καὶ τὴν γνῶσιν καὶ τὴν τῶν εὐαγγελίων καὶ ἀποστόλων περὶ πίστεως συγκατάθεσιν)· μέσος δὲ ὡς εἰπεῖν ἁπάντων τυγχάνων οὐδὲν πέφυκεν, ἀλλὰ ἐπ᾽ αὐτὸν πληροῦται τὸ γεγραμμένον τό «παρ᾽ ὀλίγον ἐγενόμην ἐν παντὶ κακῷ, μέσον ἐκκλησίας καὶ συναγωγῆς».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Κατά Εβιωναίων 〈ι΄〉, της δε ακολουθίας 〈λ΄〉. 1. Ο Εβίων, από τον οποίο πήραν το όνομά τους οι Εβιωναίοι, ακολουθώντας με τη σειρά του και έχοντας παρόμοια φρονήματα με αυτούς, αφού αποτύπωσε στον εαυτό του ένα πολύμορφο τέρας και, θα λέγαμε, την οφιώδη μορφή της μυθικής πολυκέφαλης Ύδρας, εμφανίστηκε πάλι στον βίο, προερχόμενος μεν από τη δική τους σχολή, αλλά κηρύττοντας και διδάσκοντας διαφορετικά πράγματα από αυτούς. Διότι, όπως ακριβώς εάν κάποιος συγκέντρωνε για τον εαυτό του διάφορους πολύτιμους λίθους ως κόσμημα και ένα ένδυμα από ποικίλα υφάσματα και στόλιζε τον εαυτό του με λαμπρότητα, έτσι και αυτός, αντιθέτως, λαμβάνοντας κάθε δεινό, ολέθριο και βδελυρό κήρυγμα, άμορφο και απίθανο, γεμάτο αντιζηλία από κάθε αίρεση, διαμόρφωσε τον εαυτό του σύμφωνα με όλες αυτές. Διότι από τους Σαμαρείτες έχει τη βδελυρότητα, από τους Ιουδαίους το όνομα, από τους Οσσαίους, τους Ναζωραίους και τους Νασαραίους το φρόνημα, από τους Κηρινθιανούς τη μορφή, από τους Καρποκρατιανούς την κακοτροπία, και από τους Χριστιανούς επιθυμεί να έχει μόνο την ονομασία (αφού βέβαια δεν έχει την πράξη, ούτε το φρόνημα, ούτε τη γνώση, ούτε τη συμφωνία με τα Ευαγγέλια και τους Αποστόλους σχετικά με την πίστη)· βρισκόμενος δε, θα λέγαμε, στο μέσο όλων αυτών δεν είναι τίποτε από τη φύση του, αλλά εκπληρώνεται στο πρόσωπό του το γεγραμμένο: «παρ' ολίγον να βρεθώ σε κάθε κακό, στο μέσον της εκκλησίας και της συναγωγής».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες