Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 5:8

Αποφεύγεις, αγαπητέ, αυτούς που τοξεύουν το σώμα, απόφευγε μάλλον αυτούς που τοξεύουν την ψυχή. Αποφεύγεις το φίδι που δαγκώνει το σώμα, απόφευγε μάλλον τη γυναίκα που δαγκώνει την ψυχή. Εκείνος που παρατηρεί με προσοχή την ομορφιά της γυναίκας, εμφυτεύει στη δική του ψυχή την επιθυμία της ομορφιάς της, και εκείνος που συχνάζει στις πόρτες του σπιτιού της, μοιάζει με αυτόν που περπατά πάνω σε πάγο, διότι το γλίστρημα δεν απέχει πολύ από αυτόν. Αποφεύγεις, αγαπητέ, τη φωτιά, για να μην καεί το σώμα σου, απόφευγε την αμαρτία, για να μην καεί το σώμα σου μαζί με την ψυχή στο άσβεστο πυρ. Όπως ακριβώς δύο πολεμιστές, έτσι είναι και ο μοναχός που συναντά γυναίκα· και αυτός που είναι νηφάλιος θα λαφυραγωγήσει και δεν θα λαφυραγωγηθεί. Ο πιστός θυρωρός είναι μετά τον Θεό φύλακας των ψυχών, ενώ ο άπιστος θα καταστρέψει και τη δική του ψυχή.

Το δε «διότι μέλι θα στάξει» σημαίνει τούτο: διότι με τα κενά και απατηλά λόγια της, υποσχόμενη μέλι, προσπαθεί να στερήσει τους ανθρώπους ακόμη και από τα μικρά. «Η οποία για λίγο καιρό λιπαίνει τον φάρυγγά σου». Αυτή, μιλώντας για την ηδονή της καρδιάς και υποχωρώντας στην επιθυμία της σάρκας, φαίνεται προς στιγμήν να γλυκαίνει τον άνθρωπο. Αλλά «αργότερα», λέει, «το βρίσκει πιο πικρό από τη χολή και πιο ακονισμένο από δίκοπο μαχαίρι». Διότι «γίνονται», λέει, «τα έσχατα του ανθρώπου εκείνου χειρότερα από τα πρώτα», όταν έρχονται σε κρίση, η οποία είναι σαν κοφτερό μαχαίρι που ερευνά και «τα κρυφά της καρδιάς του». «Διότι τα πόδια της αφροσύνης κατεβάζουν αυτούς που την ακολουθούν μετά τον θάνατο στον άδη». Διότι οι άφρονες και όσοι συμπορεύονται και συμπράττουν με την πλάνη, δεσμευόμενοι από αυτήν, κατεβαίνουν μετά τον θάνατο στον άδη. «Και τα ίχνη της δεν στηρίζονται πουθενά». Διότι η πλάνη δεν είναι εδραιωμένη στην αλήθεια, ούτε μπορεί να βαδίσει σε δρόμους ζωής, αλλά πάντοτε περιπλανάται και κλονίζεται από πολλούς ανέμους. «Κράτησε τον δρόμο σου μακριά από αυτήν». Μην συναναστρέφεσαι με τα δόγματα της αιρέσεως. «Μήτε να πλησιάσεις στις θύρες των οίκων της». Δηλαδή στην ποικιλία των θεσμών και δοξασιών που έχει επινοήσει για τον εαυτό της. «Για να μην παραδώσεις σε άλλους τη ζωή σου». Σε εκείνους που φρονούν την αλήθεια και επιθυμούν να κληρονομήσουν την αιώνια ζωή. «Και μετανιώσεις στο τέλος, όταν θα έχουν κατατριβεί οι σάρκες του σώματός σου».

Κράτησε τον δρόμο σου μακριά από αυτήν. [cod. f. 15 b.] Μην συναναστρέφεσαι με τα δόγματα της αιρέσεως, ούτε να πλησιάσεις στα πρόθυρά της, δηλαδή στην ποικιλία των θεσμών που αυτή έχει υιοθετήσει. —Το να την ονομάζει πηγή, καταδεικνύει την αφθονία του πράγματος· το να επιτρέπει την απόλαυση μόνο σε αυτόν, φανερώνει την ηδονή. —«Ξένες αγκαλιές» ονομάζει τους πονηρούς λογισμούς, στους οποίους δεν πρέπει να χρονοτριβεί κανείς, διότι αιχμαλωτίζουν την ψυχή, και οι οποίοι δεν διαφεύγουν από τον καρδιογνώστη Θεό.

Περί του να μην περιφρονεί κανείς την παιδαγωγία του Κυρίου· διότι, όποιον αγαπά ο Κύριος, τον παιδαγωγεί. Και, μακάριος ο άνθρωπος που θα βρει τη σοφία. Περί του να μην παρασύρεσαι, αλλά να τηρείς την ορθή βουλή και τη σύνεση, ώστε να υπάρξει ίαση στη σάρκα σου. Περί του να μην αποφεύγεις να ευεργετείς τον ενδεή, όταν το χέρι σου έχει τη δύναμη να βοηθήσει. Και, μην απεργάζεσαι κακά εναντίον του φίλου σου, διότι κάθε παράνομος είναι ακάθαρτος ενώπιον του Κυρίου. Διότι, ο Κύριος αντιτάσσεται στους υπερήφανους, ενώ στους ταπεινούς δίνει χάρη. Και περί του να ακούει κανείς την παιδαγωγία του πατέρα. Περί του, Υιέ, πρόσεχε τα λόγια μου και με κάθε επαγρύπνηση φύλαγε την καρδιά σου, και ο Κύριος θα κάνει ευθείες τις πορείες σου. Περί του να μη δίνεις προσοχή σε φαύλη γυναίκα· διότι, δεν βαδίζει στους δρόμους της ζωής, κράτησε μακριά από αυτήν την συναναστροφή σου.