Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 6:32

Και η Γραφή, συγκρίνοντας την κλοπή με τη μοιχεία, είπε: «Δεν είναι παράδοξο αν συλληφθεί κάποιος να κλέβει· διότι κλέβει για να χορτάσει την πεινασμένη ψυχή του. Ο μοιχός όμως, από έλλειψη σύνεσης, προξενεί καταστροφή στην ίδια του την ψυχή». Δεν το είπε αυτό για να παράσχει συγχώρηση στον κλέφτη και να τον απαλλάξει από τις κατηγορίες, αλλά, παραβάλλοντας την κλοπή με τη μοιχεία, η οποία είναι χείριστη, δήλωσε ότι η κλοπή είναι ηπιότερη και ελαφρότερη, προπάντων όταν γεννιέται από τη φτώχεια.

Και μην λησμονείτε εκείνον που μόλυνε το νυφικό του ένδυμα με την πορνεία και αποβλήθηκε με αίσχος από τον βασιλικό γάμο, καθώς και το: «Μετανοείτε· διότι έχει πλησιάσει η βασιλεία των ουρανών». Εσείς οι μοιχοί, φρίξτε στο άκουσμα της θείας φωνής που λέει: «Μη μοιχεύσεις»· και του Αποστόλου που ανακράζει: «Τους πόρνους και τους μοιχούς θα τους κρίνει ο Θεός». Θυμηθείτε ακόμη τον Σολομώντα που λέει: «Ο μοιχός, λόγω έλλειψης συνέσεως, προξενεί την απώλεια της ίδιας του της ψυχής». Ακούστε δε και τον Κύριο που λέει προς τη μοιχαλίδα: «Πήγαινε, και στο εξής μην αμαρτάνεις».

Ο Οζίας όμως δεν άκουσε τίποτα από αυτά· γι' αυτό και αποθρασύνθηκε και υπέστη πτώση βαριά και αγιάτρευτη. Διότι δεν μας προκαλεί κάθε πτώση το ίδιο τραύμα, αλλά από τα αμαρτήματα άλλα υπόκεινται μόνο σε κατάκριση, ενώ άλλα επισύρουν βαρύτατη τιμωρία. Επιπλήττοντας, για παράδειγμα, ο Παύλος εκείνους που δεν περίμεναν τους αδελφούς τους στα κοινά δείπνα, έλεγε τα εξής: «Παραγγέλλοντας όμως αυτό, δεν σας επαινώ». Βλέπεις ότι το αμάρτημα φθάνει μέχρι την κατάκριση και το επιτίμιο έχει χαρακτήρα ψόγου. Δεν κάνει, όμως, το ίδιο όταν ομιλεί περί πορνείας. Αλλά πώς εκφράζεται; «Εάν κάποιος φθείρει τον ναό του Θεού, θα τον φθείρει ο Θεός». Διότι εδώ δεν υπάρχει ψόγος, ούτε κατάκριση, αλλά η βαρύτατη τιμωρία. Γνωρίζει και ο Σολομών τις διαφορές των αμαρτημάτων· συγκρίνοντας, λοιπόν, την κλοπή με τη μοιχεία, λέει περίπου τα εξής: «Δεν είναι παράξενο εάν συλληφθεί κάποιος να κλέβει· διότι κλέβει για να χορτάσει την πεινασμένη ψυχή του· ο μοιχός, όμως, από έλλειψη φρενών, προξενεί απώλεια στην ίδια του την ψυχή». Αμάρτημα, λέει, είναι και το ένα και το άλλο, αλλά το μεν πρώτο είναι μικρότερο, το δε δεύτερο μεγαλύτερο· διότι ο μεν πρώτος έχει ως δικαιολογία τη φτώχεια του, ενώ ο δεύτερος στερείται κάθε απολογίας.

Αυτό το δικαστήριο δεν διαφθείρεται με χρήματα, ούτε ενδίδει σε κολακείες· διότι είναι θείο και εγκαθιδρυμένο από τον Θεό στις ψυχές μας. Πράγματι, «ο μοιχός, λόγω έλλειψης φρενών, προξενεί την απώλεια στη δική του ψυχή».

ΣΤ΄. Για όλα αυτά, λοιπόν, ας δοξάσουμε τον Προστάτη μας, όχι μόνο με λόγια, αλλά και με έργα, και ας επιδείξουμε άριστη διαγωγή, εννοώ και τη γενικότερη αλλά ειδικά την εγκράτεια ως προς τους όρκους. Διότι δεν επιφέρει κάθε αμάρτημα την ίδια τιμωρία, αλλά τα αμαρτήματα που εύκολα μπορούν να αποφευχθούν μας επιφέρουν μεγαλύτερη καταδίκη. Αυτό ακριβώς υπαινισσόταν και ο Σολομών όταν έλεγε: Δεν είναι παράδοξο, εάν συλληφθεί κάποιος να κλέβει· διότι κλέβει για να χορτάσει την πεινασμένη ψυχή του· ο μοιχός, όμως, από έλλειψη λογικής προξενεί την απώλεια της δικής του ψυχής. Αυτό που θέλει να πει είναι το εξής: Κακός βέβαια είναι και ο κλέφτης, αλλά όχι τόσο κακός όσο ο μοιχός. Διότι ο πρώτος, αν και πρόκειται για ασθενή δικαιολογία, έχει ωστόσο να προβάλει την ανάγκη που προκύπτει από τη φτώχεια· ο δεύτερος, όμως, χωρίς να τον πιέζει καμία ανάγκη, καταπίπτει στο βάραθρο της αμαρτίας μόνο από ανοησία. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για εκείνους που ορκίζονται. Διότι ούτε αυτοί έχουν καμία πρόφαση να προβάλουν, παρά μόνο την περιφρόνηση. Και γνωρίζω βέβαια ότι φαίνομαι πλέον δυσάρεστος και φορτικός, δίνοντας την εντύπωση ότι ενοχλώ με τη συνεχή μου προτροπή, αλλά ωστόσο δεν υποχωρώ, ώστε, έστω κι αν ντραπείτε για τη δική μου αδιάντροπη επιμονή, να απομακρυνθείτε από την πονηρή συνήθεια των όρκων.

Εκείνος που έρχεται σε επαφή με παντρεμένη γυναίκα δεν θα μείνει ατιμώρητος. Σχετικά με το: Δεν είναι παράξενο εάν συλληφθεί κάποιος να κλέβει· διότι κλέβει για να χορτάσει την πεινασμένη ψυχή του· ο μοιχός όμως, εξαιτίας της έλλειψης λογικής, καταστρέφει την ίδια του την ψυχή. Σχετικά με το: Τίμα τον Θεό, και θα αποκτήσεις δύναμη, και φύλαγε τις εντολές μου, και γράψε τες στο πλάτος της καρδιάς σου, για να σε προφυλάξουν από ξένη γυναίκα και πόρνη. Σχετικά με το να κηρύξεις τη σοφία, ότι δηλαδή βρίσκεται στις κορυφές των υψωμάτων, ότι είναι πολυτιμότερη από το ασήμι και γνησιότερη από το δοκιμασμένο χρυσάφι, και ότι: Ο φόβος του Κυρίου μισεί την αδικία. Σχετικά με το: Ο Κύριος με έκτισε ως αρχή των οδών του για τα έργα του.

Εάν μια νέα παρθένος είναι αρραβωνιασμένη με κάποιον άνδρα, και την βρει ένας άλλος άνδρας μέσα στην πόλη και κοιμηθεί μαζί της, θα τους βγάλετε και τους δύο στην πύλη εκείνης της πόλης και θα τους λιθοβολήσετε, και θα πεθάνουν· η μεν νέα, επειδή δεν έβαλε τις φωνές ενώ βρισκόταν στην πόλη, ο δε άνδρας, επειδή ταπείνωσε τη γυναίκα του πλησίον του. Εάν όμως ο άνδρας βρει την αρραβωνιασμένη νέα στην ύπαιθρο και, αφού τη βιάσει, κοιμηθεί μαζί της, θα θανατώσετε μόνο τον άνδρα που κοιμήθηκε μαζί της, ενώ στη νέα δεν θα κάνετε απολύτως τίποτα. Δεν υπάρχει στη νέα αμάρτημα άξιο θανάτου, διότι, όπως ακριβώς αν κάποιος επιτεθεί στον πλησίον του και του αφαιρέσει τη ζωή, έτσι είναι και αυτό το πράγμα· διότι την βρήκε στο χωράφι· η νέα φώναξε, αλλά δεν υπήρχε κανείς να τη βοηθήσει. «Ο οφθαλμός του μοιχού παραφυλάει το σκοτάδι, λέγοντας: Δεν θα με προσέξει κανένα μάτι.» «Είναι ακατάσχετος θυμός οργής το να μιάνει κανείς τη γυναίκα ενός άνδρα. Διότι είναι φωτιά που κατακαίει από παντού· και όπου εισέλθει, φέρνει καταστροφή από τις ρίζες.» «Δεν είναι αγνές οι ευχές που προέρχονται από μίσθωμα πόρνης.» «Ας μην σε νικήσει η επιθυμία της ομορφιάς, ούτε να παγιδευτείς από τα ίδια σου τα μάτια, ούτε να συναρπαστείς από τα βλέφαρα της πορνείας. Ο μοιχός, από έλλειψη φρενών, προξενεί την απώλεια της ίδιας του της ψυχής· υπομένει οδύνες και ατιμώσεις· το όνειδός του δεν πρόκειται να εξαλειφθεί εις τον αιώνα.»

Όπως ακριβώς δεν είναι δυνατόν να βόσκει κανείς ταυτόχρονα πρόβατα και λύκους, έτσι δεν είναι δυνατόν να βρει έλεος αυτός που δολιεύεται τον πλησίον του. Εκείνος που αναμειγνύει κρυφά το δικό του θέλημα με την εντολή είναι μοιχός, όπως έχει δηλωθεί στη Σοφία, και εξαιτίας της έλλειψης σύνεσης υποφέρει οδύνες και ατιμώσεις.