Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 6:33

3 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ὀδύνας τε καὶ ἀτιμίας ὑποφέρει, τὸ δὲ ὄνειδος αὐτοῦ οὐκ ἐξαλειφθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–3 από 3

Ἐφραίμ ὁ Σύρος Εἰς τὰς παροιμίας
Προγινώσκει Κύριος ἐνθύμησιν μοναχοῦ ἐπιθυμοῦντος ἱερωσύνην· ἱερωσύνη δὲ μέγας βαθμός, ἐὰν τελῆται ἀσπίλως. Βασιλεὺς φιλόχριστος μακαριστός· καταλείψει γὰρ εἰς εὐλογίας τὸ μνημόσυνον αὐτοῦ καὶ ὁ ἔπαινος αὐτοῦ ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς. Βασιλεὺς ἄπιστος οὐκ ἔγνω σοφίαν ἐν ζωῇ αὐτοῦ· καὶ τελευτήσας κατέλιπεν εἰς κατάρας τὸ μνημόσυνον αὐτοῦ, καὶ τὸ ὄνειδος αὐτοῦ οὐκ ἐξαλειφθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα· τοῦ δὲ πιστοῦ ὁ θρόνος εἰς τὸν αἰῶνα κατορθούμενος. Κριτὴς δίκαιος ζητηθήσεται καὶ στόματα δικαίων εὐλογήσουσιν αὐτόν, ὁ δὲ ἄδικος οὐ κατελεήσει ψυχὴν αὐτοῦ· οὐ γὰρ ποιήσει κρῖμα καὶ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς. Γέγραπται· ὁ συκοφαντῶν πένητα πολλὰ ποιεῖ τὰ ἑαυτοῦ κακά. Μὴ ἀποβιάζου πένητα, πτωχὸς γάρ ἐστι· καὶ μὴ ἀτιμάσῃς ἀσθενῆ ἐν πύλῃ, ὁ γὰρ Κύριος κρινεῖ αὐτοῦ τὴν κρίσιν· γέγραπται γάρ· ῥῦσαι ἀπαγομένους εἰς θάνατον, καὶ μὴ παραδῷς οἰκέτην εἰς χεῖρας δεσπότου, μήποτε καταράσηταί σε, καὶ ἀφανισθῇς. Γέγραπται· ὁ ἐπιχαίρων ἀπολλυμένοις οὐκ ἀθωωθήσεται, ὁ δὲ ἐπισπλαγχνιζόμενος εὐλογηθήσεται. Τοῦ πιστοῦ ὅλος ὁ κόσμος τῶν χρημάτων· τοῦ δὲ ἀπίστου οὐδὲ ὀβολός. Δανείζει Θεῷ ὁ ἐλεῶν πτωχόν, κατὰ δὲ τὸ δόμα αὐτοῦ ἀνταποδώσει αὐτῷ. Γέγραπται· στάθμιον μέγα καὶ μικρόν, καὶ μέτρα δισσά, ἀκάθαρτα παρὰ Κυρίῳ ἀμφότερα. Ὁ ὀρύσσων βόθρον τῷ πλησίον, ἐμπεσεῖται ἐν αὐτῷ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ο Κύριος γνωρίζει εκ των προτέρων τη σκέψη του μοναχού που επιθυμεί την ιεροσύνη. Η ιεροσύνη είναι μεγάλος βαθμός, εάν τελείται άσπιλα. Ο φιλόχριστος βασιλιάς είναι μακάριος, διότι θα αφήσει τη μνήμη του για ευλογία, και ο έπαινός του θα είναι στον ουρανό και στη γη. Ο άπιστος βασιλιάς δεν γνώρισε σοφία στη ζωή του, και όταν πέθανε άφησε τη μνήμη του για κατάρα, και το όνειδός του δεν θα εξαλειφθεί ποτέ, ενώ ο θρόνος του πιστού στερεώνεται αιώνια. Ο δίκαιος κριτής θα αναζητηθεί και στόματα δικαίων θα τον ευλογήσουν, ενώ ο άδικος δεν θα ελεήσει την ψυχή του, διότι δεν θα εφαρμόσει κρίση και δικαιοσύνη πάνω στη γη. Είναι γραμμένο: αυτός που συκοφαντεί τον φτωχό, πληθαίνει τα δικά του κακά. Μην καταπιέζεις τον πένητα, επειδή είναι φτωχός, και μην ατιμάζεις τον αδύναμο στην πύλη της πόλεως, διότι ο Κύριος θα αναλάβει την κρίση του. Διότι είναι γραμμένο: σώσε αυτούς που οδηγούνται στον θάνατο, και μην παραδώσεις τον υπηρέτη στα χέρια του κυρίου του, μήπως σε καταραστεί και αφανιστείς. Είναι γραμμένο: εκείνος που χαίρεται για αυτούς που καταστρέφονται δεν θα αθωωθεί, ενώ εκείνος που δείχνει ευσπλαχνία θα ευλογηθεί. Στον πιστό ανήκει όλος ο κόσμος των αγαθών, ενώ στον άπιστο ούτε ένας οβολός. Δανείζει στον Θεό εκείνος που ελεεί τον φτωχό, και σύμφωνα με τη δωρεά του θα του ανταποδώσει. Είναι γραμμένο: ζύγι μεγάλο και μικρό, και διπλά μέτρα, είναι και τα δύο ακάθαρτα ενώπιον του Κυρίου. Όποιος σκάβει λάκκο για τον πλησίον του, θα πέσει μέσα σε αυτόν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός Ἱερὰ παράλληλα
Ἐὰν γένηται παῖς παρθένος μεμνηστευμένη ἀνδρὶ, εὑρὼν αὐτὴν ἄνθρωπος ἐν πόλει, κοιμηθῇ μετ᾽ αὐτῆς, ἐξάξετε ἀμφοτέρους ἐπὶ τὴν πύλην τῆς πόλεως ἐκείνης, καὶ λιθοβολήσουσιν ἀμφοτέρους ἐν λίθοις, καὶ ἀποθανοῦνται· ἡ νεᾶνις, διότι οὐκ ἐβόησεν ἐν τῇ πόλει, καὶ ὁ ἄνθρωπος, διότι ἐταπείνωσε τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον. Ἐὰν δὲ ἐν τῷ πεδίῳ εὕρῃ ἄνθρωπος τὴν παῖδα τὴν μεμνηστευμένην, καὶ βιασάμενος κοιμηθῇ μετ᾽ αὐτῆς, ἀποκτενεῖτε τὸν ἄνθρωπον τὸν κοιμώμενον μετ᾽ αὐτῆς, καὶ τὴν νεάνιδα οὐ μὴ ποιήσητε οὐδέν. Οὐκ ἔστιν ἁμάρτημα τῇ νεάνιδι θανάτου, ὅτι ὡς εἴ τις ἐπανασταίη ἄνθρωπος ἐπὶ τὸν πλησίον, καὶ φονεύσῃ αὐτοῦ τὴν ψυχὴν, οὕτως καὶ τὸ πρᾶγμα τοῦτο· ὅτι ἐν τῷ ἀγρῷ εὗρεν αὐτήν· ἐβόησεν ἡ νεᾶνις, καὶ ὁ βοηθῶν αὐτῇ οὐκ ἦν. «Ὀφθαλμὸς μοιχοῦ ἐφύλαξε σκότος, λέγων· Οὐ προσνοήσει με ὀφθαλμός.» «Θυμὸς ὀργῆς ἀκατάσχετος, τὸ μιᾶναι ἀνδρὸς γυναῖκα. Πῦρ γάρ ἐστι καιόμενον ἐκ πάντων τῶν μερῶν· οὗ δ᾽ ἂν εἰσέλθῃ, ἐκ ῥιζῶν ἀπώλεσεν.» «Οὐχ ἁγναὶ εὐχαὶ ἀπὸ μισθώματος ἑταίρας.» «Μή σε νικήσῃ κάλλους ἐπιθυμία, μηδὲ ἀγρευθῇς τοῖς σοῖς ὀφθαλμοῖς, μηδὲ συναρπασθῇς ἀπὸ τῶν τῆς πορνείας βλεφάρων. Ὁ μοιχὸς δι᾽ ἔνδειαν φρενῶν ἀπώλειαν τῇ ἑαυτοῦ ψυχῇ περιποιεῖται· ὀδύνας τε καὶ ἀτιμίας ὑποφέρει· τὸ ὄνειδος αὐτοῦ οὐκ ἐξαλειφθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Εάν μια νέα παρθένος είναι αρραβωνιασμένη με κάποιον άνδρα, και την βρει ένας άλλος άνδρας μέσα στην πόλη και κοιμηθεί μαζί της, θα τους βγάλετε και τους δύο στην πύλη εκείνης της πόλης και θα τους λιθοβολήσετε, και θα πεθάνουν· η μεν νέα, επειδή δεν έβαλε τις φωνές ενώ βρισκόταν στην πόλη, ο δε άνδρας, επειδή ταπείνωσε τη γυναίκα του πλησίον του. Εάν όμως ο άνδρας βρει την αρραβωνιασμένη νέα στην ύπαιθρο και, αφού τη βιάσει, κοιμηθεί μαζί της, θα θανατώσετε μόνο τον άνδρα που κοιμήθηκε μαζί της, ενώ στη νέα δεν θα κάνετε απολύτως τίποτα. Δεν υπάρχει στη νέα αμάρτημα άξιο θανάτου, διότι, όπως ακριβώς αν κάποιος επιτεθεί στον πλησίον του και του αφαιρέσει τη ζωή, έτσι είναι και αυτό το πράγμα· διότι την βρήκε στο χωράφι· η νέα φώναξε, αλλά δεν υπήρχε κανείς να τη βοηθήσει. «Ο οφθαλμός του μοιχού παραφυλάει το σκοτάδι, λέγοντας: Δεν θα με προσέξει κανένα μάτι.» «Είναι ακατάσχετος θυμός οργής το να μιάνει κανείς τη γυναίκα ενός άνδρα. Διότι είναι φωτιά που κατακαίει από παντού· και όπου εισέλθει, φέρνει καταστροφή από τις ρίζες.» «Δεν είναι αγνές οι ευχές που προέρχονται από μίσθωμα πόρνης.» «Ας μην σε νικήσει η επιθυμία της ομορφιάς, ούτε να παγιδευτείς από τα ίδια σου τα μάτια, ούτε να συναρπαστείς από τα βλέφαρα της πορνείας. Ο μοιχός, από έλλειψη φρενών, προξενεί την απώλεια της ίδιας του της ψυχής· υπομένει οδύνες και ατιμώσεις· το όνειδός του δεν πρόκειται να εξαλειφθεί εις τον αιώνα.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μᾶρκος ὁ Ἀσκητής Περὶ τοῦ πνευματικοῦ νόμου
Ὥσπερ οὐκ ἔστιν ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ πρόβατα βόσκειν καὶ λύκους, οὕτως οὐ δύνατον ἐλέους τυχεῖν τὸν δολοποιοῦντα τὸν πλησίον. Ὁ τῇ ἐπιταγῇ ἐπιμίσγων λάθρᾳ τὸ ἑαυτοῦ θέλημα μοῖχός ἐστι, καθὼς ἐν τῇ Σοφίᾳ δεδήλωται, καὶ δι’ ἔνδειαν φρενῶν ὀδύνας καὶ ἀτιμίας ὑποφέρει.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Όπως ακριβώς δεν είναι δυνατόν να βόσκει κανείς ταυτόχρονα πρόβατα και λύκους, έτσι δεν είναι δυνατόν να βρει έλεος αυτός που δολιεύεται τον πλησίον του. Εκείνος που αναμειγνύει κρυφά το δικό του θέλημα με την εντολή είναι μοιχός, όπως έχει δηλωθεί στη Σοφία, και εξαιτίας της έλλειψης σύνεσης υποφέρει οδύνες και ατιμώσεις.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες