Ἀλλ᾽ οὐ λέγει, «Δεῦρο καὶ ἐγκυλισθῶμεν ἔρωτι», οὐδὲ «Ἔρρανα τὴν κοίτην μου κρόκῳ, καὶ τὴν κλίνην μου κινναμώμῳ.» Εἴθε τὴν κλίνην καὶ τὴν κοίτην, καὶ μὴ τὰ ἱμάτια καὶ τὸ σῶμα. Ἐκεῖναι μὲν γὰρ οἴκοι τὸ δέλεαρ κατακρύπτουσι, σὺ δὲ πανταχοῦ περιφέρεις τὴν παγίδα, καὶ ἀναπετάσασα τῆς ἡδονῆς τὰ πτερὰ περιάγεις ἐπὶ τῆς ἀγορᾶς. Ἀλλ᾽ οὐ διελέχθης, οὐδὲ εἶπες ἐκεῖνα τὰ πορνικὰ ῥήματα, «Δεῦρο καὶ ἐγκυλισθῶμεν ἔρωτι.» Οὐκ εἶπες τῇ γλώττῃ, ἀλλ᾽ εἶπες τῷ σχήματι· οὐκ ἐφθέγξω τῷ στόματι, ἀλλ᾽ ἐφθέγξω τῷ βαδίσματι· οὐκ ἐκάλεσας τῇ φωνῇ, ἀλλ᾽ ἐκάλεσας φωνῆς λαμπρότερον διὰ τῶν ὀφθαλμῶν. Ἀλλὰ καλέσασα οὐκ ἔδωκας ἑαυτήν. Οὐδὲ οὕτως ἀπήλλαξαι τῆς ἁμαρτίας. Καὶ γὰρ καὶ τοῦτο ἕτερον εἶδος πορνείας· καθαρὰ τῆς ὕβρεως ἔμεινας, ἀλλὰ τῆς σωματικῆς, οὐ τῆς ψυχικῆς· καὶ ἀπήρτισταί σοι τὰ τῆς ἁμαρτίας, εἰ καὶ μὴ διὰ τῆς μίξεως, ἀλλὰ διὰ τῆς ὄψεως. Τίνος γὰρ ἕνεκεν, εἰπέ μοι, καλεῖς τοὺς παριόντας; τί δαὶ ἐξάπτεις τὸ πῦρ; πῶς δὲ νομίζεις εἶναι καθαρὰ τῆς ἁμαρτίας, πᾶσαν αὐτὴν ἐργασαμένη; Καὶ γὰρ τέλειον εἰργάσω μοιχὸν τὸν ἁλόντα σου τῷ σχήματι τούτῳ· πῶς οὖν δύνασαι μὴ εἶναι μοιχαλὶς, ὅταν τὸ ἔργον σου μοιχείας ἁλίσκηται; ἡ γὰρ ἐκείνου μανία σὸν ἔργον ἐστίν. Ὅτι γὰρ ἡ κατασκευάζουσα μοιχοὺς μοιχείας διαφυγεῖν τιμωρίαν οὐκ ἂν δυνηθείη ποτὲ, παντί που δῆλόν ἐστιν.
Μετάφραση
Αλλά δεν λέει, «Έλα να κυλιστούμε στον έρωτα», ούτε «Ράντισα το κρεβάτι μου με κρόκο, και την κλίνη μου με κιννάμωμο». Μακάρι να ήταν η κλίνη και το κρεβάτι, και όχι τα ενδύματα και το σώμα. Διότι εκείνες μεν κρύβουν το δόλωμα μέσα στο σπίτι, εσύ όμως περιφέρεις παντού την παγίδα, και αφού άνοιξες τα φτερά της ηδονής τα περιφέρεις μέσα στην αγορά. Αλλά δεν μίλησες, ούτε είπες εκείνα τα πορνικά λόγια, «Έλα να κυλιστούμε στον έρωτα». Δεν το είπες με τη γλώσσα, αλλά το είπες με την εμφάνιση· δεν μίλησες με το στόμα, αλλά μίλησες με το βάδισμα· δεν κάλεσες με τη φωνή, αλλά κάλεσες πιο ηχηρά και από τη φωνή μέσω των ματιών. Αλλά αν και κάλεσες, δεν παρέδωσες τον εαυτό σου. Ούτε κι έτσι όμως έχεις απαλλαγεί από την αμαρτία. Διότι και αυτό είναι ένα άλλο είδος πορνείας· έμεινες καθαρή από την ατίμωση, αλλά τη σωματική, όχι την ψυχική· και έχει συντελεστεί σε σένα η αμαρτία, αν και όχι μέσω της σωματικής ένωσης, αλλά μέσω της ματιάς. Για ποιο λόγο, πες μου, καλείς τους περαστικούς; Γιατί ανάβεις τη φωτιά; Πώς νομίζεις ότι είσαι καθαρή από την αμαρτία, ενώ την έχεις διαπράξει ολόκληρη; Διότι κατέστησες τέλειο μοιχό αυτόν που αιχμαλωτίστηκε από αυτή σου την εμφάνιση· πώς λοιπόν μπορείς να μην είσαι μοιχαλίδα, όταν το έργο σου ενοχοποιείται για μοιχεία; Επειδή η δική του μανία είναι δικό σου έργο. Διότι είναι σε όλους φανερό πως εκείνη που δημιουργεί μοιχούς δεν θα μπορούσε ποτέ να αποφύγει την τιμωρία της μοιχείας.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες