Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 8:35

3 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

αἱ γὰρ ἔξοδοί μου ἔξοδοι ζωῆς, καὶ ἑτοιμάζεται θέλησις παρὰ Κυρίου.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–3 από 3

Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Κατηχήσεις
Ἀκούσατέ μου, φησί, τέκνα· «σεμνὰ γὰρ ἐρῶ», ἤτοι τερπνὰ καὶ σωτήρια καὶ τῆς ἄνω λαμπρότητος ἄξια. Διὸ ἀκούσατέ μου, φησίν, ὦ τέκνα· «σεμνὰ γὰρ ἐρῶ» καὶ «μακάριος ἄνθρωπος, ὃς τὰς ἐμὰς ὁδοὺς φυλάξει». Ὢ μακαρίας φωνῆς μακαρίους καλούσης ὁδίτας ἀνθρώπους <φυλάσσοντας> αὐτῆς τὰς ὁδούς! «Μακάριος», φησίν, «ἄνθρωπος, ὃς τὰς ἐμὰς ὁδοὺς φυλάξει». Καὶ ποῖαί εἰσιν ἆρα αἱ ὁδοί σου, ὦ παναλκὲς καὶ ἄρρητε σοφία, δι’ ὧν καὶ μακάριον ἔχεις τὸν φυλάσσοντα ταύτας; Πᾶσα γάρ, φησί, «στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδὸς ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωὴν» ἐμή ἐστιν ὁδός, ἥτις καὶ τραχεῖα διὰ τὴν ἐκκοπὴν τῶν σαρκικῶν ὀρέξεων καταφαίνεται καὶ πᾶσα ὁδὸς καθαρὰ καὶ ἀσφαλὴς ἐμή ἐστιν ὁδός, καὶ «ἔστιν ἐκεῖ», ἐν τοῖς ἐμοῖς θεσπίσμασιν, «ὁδὸς καθαρὰ καὶ ὁδὸς ἁγία κληθήσεται» καὶ οὐκέτι «ἔσται ἐκεῖ ὁδὸς ἀκάθαρτος, καὶ οὐ μὴ παρέλθῃ ἐκεῖ ἀκάθαρτος»· οὐ γὰρ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν ἐν ταῖς ὁδοῖς ἐμοῦ ἐπορεύθησαν· καὶ «μακάριος ἄνθρωπος ὃς τὰς ἐμὰς ὁδοὺς φυλάξει»· «αἱ γὰρ ἔξοδοί μου ἔξοδοι ζωῆς, καὶ ἑτοιμάζεται θέλησις παρὰ Κυρίου».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Ακούστε με», λέει, «τέκνα· διότι θα πω σεμνά λόγια», δηλαδή ευχάριστα και σωτήρια και άξια της επουράνιας λαμπρότητας. Γι' αυτό ακούστε με, λέει, ω τέκνα· «διότι θα πω σεμνά λόγια» και «μακάριος ο άνθρωπος, που θα φυλάξει τις δικές μου οδούς». Ω μακάρια φωνή που ονομάζει μακάριους τους οδοιπόρους ανθρώπους που φυλάσσουν τις δικές της οδούς! «Μακάριος», λέει, «ο άνθρωπος, που θα φυλάξει τις δικές μου οδούς». Και ποιες άραγε είναι οι οδοί σου, ω παντοδύναμη και ανέκφραστη σοφία, μέσω των οποίων θεωρείς μακάριο αυτόν που τις φυλάσσει; Διότι, λέει, κάθε «στενή και τεθλιμμένη οδός που οδηγεί στη ζωή» είναι δική μου οδός, η οποία και φαίνεται τραχιά εξαιτίας της αποκοπής των σαρκικών επιθυμιών, και κάθε καθαρή και ασφαλής οδός είναι δική μου οδός, και «εκεί υπάρχει», στα δικά μου θεσπίσματα, «καθαρή οδός και θα ονομαστεί άγια οδός» και δεν «θα υπάρχει πια εκεί ακάθαρτη οδός, και δεν πρόκειται να περάσει από εκεί ακάθαρτος»· διότι αυτοί που εργάζονται την ανομία δεν πορεύτηκαν στις δικές μου οδούς· και «μακάριος ο άνθρωπος που θα φυλάξει τις δικές μου οδούς»· «διότι οι δικές μου έξοδοι είναι έξοδοι ζωής, και ετοιμάζεται η θέληση από τον Κύριο».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Κατηχήσεις
Πᾶς γὰρ μέλλων ὁδεύειν, ἐξοδεύει πρῶτον ἔνθεν ἢ ἔνθεν καὶ εἶθ’ οὕτως ὁδεύει ὁδὸν τήνδε ἢ τήνδε. Ἐπεὶ δὲ οὐ πᾶσα ἔξοδος καὶ ὁδοιπορία χρηστὴ—ἐξέρχεται γὰρ καὶ ὁδεύει, ὁ μὲν πρὸς τὸ κλέψαι, ὁ δὲ πρὸς τὸ ἄλλο τι κακουργῆσαι—καὶ οὐκ εἰσὶν ἔξοδοι αὗται ἔξοδοι ζωῆς, ἀλλ’ ἔξοδοι μᾶλλον θανάτου, ἄλλος δὲ ἐξέρχεται ὁδεῦσαι πρὸς ἐργασίαν πνευματικήν, καὶ ἔστιν ἡ ἔξοδος αὕτη «ἔξοδος ζωῆς» καὶ ἑτοιμάζεται «θέλησις παρὰ Κυρίου», κατὰ τὸ «καὶ προπορεύσεται ἔμπροσθέν σου, ἡ δικαιοσύνη σου, καὶ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ περιστελεῖ σε». Ἔστι δὲ καὶ ἄλλως νοῆσαι τὸ «ἔξοδοί μου ἔξοδοι ζωῆς», ἤγουν περὶ αὐτῆς τῆς σοφίας τῆς σωτηρίου ἐξόδου· «ἐξῆλθες», φησίν, «εἰς σωτηρίαν λαοῦ σου τοῦ σῶσαι τοὺς χριστούς σου»· «αἱ γὰρ ἔξοδοί μου» οὐρανόθεν ἐπὶ τῆς γῆς, «ἔξοδοι ζωῆς», ἤτοι πρόξενοι ζωῆς, καὶ «ἑτοιμάζεται θέλησις παρὰ Κυρίου», ἤτοι πατρικῇ εὐδοκίᾳ καὶ συνεργίᾳ Πνεύματος ἁγίου. Διὰ τοῦτο, φησί, «παρακαλῶ ὑμᾶς καὶ προΐεμαι ἐμὴν φωνὴν υἱοῖς ἀνθρώπων». Οὐ βιάζω, φησίν, οὐ δυναστείᾳ προστάσσω, ὡς ὅτι ἵνα ἐμοί τι προσενέγκητε, ἀλλ’ ἵνα ὑμᾶς αὐτοὺς ὠφελήσητε· διὰ τοῦτο παρακαλῶ ὑμᾶς ἀκούειν καὶ προσέχειν, ὅτι «σεμνὰ γὰρ ἐρῶ καὶ ἀνοίγω ἀπὸ χειλέων ὀρθὰ» καὶ «μακάριος ἄνθρωπος, ὃς τὰς ἐμὰς ὁδοὺς φυλάξει», ὅτι «ἔξοδοί μου ἔξοδοι ζωῆς», ὅτι «ἐγὼ ἡ σοφία κατεσκήνωσα βουλήν».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι καθένας που πρόκειται να οδοιπορήσει, εξέρχεται πρώτα από εδώ ή από εκεί και έπειτα οδοιπορεί σε αυτήν ή σε εκείνη την οδό. Επειδή όμως δεν είναι κάθε έξοδος και οδοιπορία ωφέλιμη —διότι εξέρχεται και οδοιπορεί ο μεν για να κλέψει, ο δε για να διαπράξει κάποιο άλλο κακούργημα— και αυτές οι έξοδοι δεν είναι έξοδοι ζωής, αλλά μάλλον έξοδοι θανάτου, ενώ άλλος εξέρχεται για να οδοιπορήσει προς πνευματική εργασία, και η έξοδος αυτή είναι «έξοδος ζωής» και ετοιμάζεται ως «θέλημα από τον Κύριο», σύμφωνα με το «και θα προπορεύεται μπροστά σου η δικαιοσύνη σου, και η δόξα του Θεού θα σε περισκεπάσει». Είναι δυνατόν δε να νοηθεί και διαφορετικά το «οι έξοδοί μου είναι έξοδοι ζωής», δηλαδή περί της ίδιας της σωτήριας εξόδου της σοφίας· «εξήλθες», λέει, «για τη σωτηρία του λαού σου, για να σώσεις τους χριστούς σου»· «διότι οι έξοδοί μου» από τον ουρανό στη γη είναι «έξοδοι ζωής», δηλαδή πρόξενοι ζωής, και «ετοιμάζεται θέλημα από τον Κύριο», δηλαδή με την πατρική ευδοκία και τη συνέργεια του Αγίου Πνεύματος. Γι' αυτό, λέει, «σας παρακαλώ και απευθύνω τη φωνή μου στους υιούς των ανθρώπων». Δεν πιέζω, λέει, δεν διατάζω εξουσιαστικά, ώστε να μου προσφέρετε κάτι, αλλά για να ωφελήσετε τους εαυτούς σας· γι' αυτό σας παρακαλώ να ακούτε και να προσέχετε, διότι «θα μιλήσω για πράγματα σεμνά και θα ανοίξω τα χείλη μου για ορθά» και «μακάριος είναι ο άνθρωπος, ο οποίος θα φυλάξει τις οδούς μου», διότι «οι έξοδοί μου είναι έξοδοι ζωής», διότι «εγώ, η σοφία, κατοίκησα μαζί με τη σύνεση».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Πανηγυρικός λόγος
Ὧν ἡ μνήμη δὶς ἐπιτελεῖται τοῦ ἐνιαυτοῦ, λέγω δὴ ἐν τῇ ἑβδόμῃ τοῦ Ὀκτωβρίου μηνὸς καὶ αὖθις Φεβρουαρίῳ εἰς τὰς δέκα ἑπτά, δηλονότι ἡ μὲν μία τῆς αὐτῶν μαρτυρίας καὶ τελειώσεως, ἡ δὲ ἑτέρα ἡ σεπτὴ ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν καὶ θείων λειψάνων αὐτῶν. Οὕτω γὰρ οἶδε Κύριος τοὺς αὐτὸν δοξάζοντας ἀντιδοξάζειν· ἠγωνίσαντο γὰρ ἐπὶ τῆς γῆς, ἐδόξασαν ὡς ἄνθρωποι τὸν Θεὸν ἐν τοῖς μέλεσιν αὐτῶν ἐν βραχυτάτῳ καιρῷ, καὶ ἀντεδόξασεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν τῷ οὐρανῷ δόξαν ἀσύγκριτον, μηδὲν ἔχουσαν τέλος ποτὲ μήτε διατομήν. «Μακάριος ἄνθρωπος», λέγει ὁ Θεός, «ὃς τὰς ἐμὰς ὁδοὺς φυλάξει»· «αἱ γὰρ ἔξοδοί μου ἔξοδοι ζωῆς», ἤτοι ζωῆς ἀθανάτου, καὶ βασιλείας οὐρανῶν μετουσία καὶ ἀπόλαυσις ἀγαθῶν αἰωνίων, «ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη ποτέ, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν», καθὼς ὁ θεῖος Παῦλος μυσταγωγεῖ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Των οποίων η μνήμη τελείται δύο φορές τον χρόνο, δηλαδή την εβδόμη του μηνός Οκτωβρίου και πάλι τον Φεβρουάριο στις δεκαεπτά, προφανώς η μεν μία αφορά το μαρτύριο και την τελείωσή τους, η δε άλλη τη σεπτή ανακομιδή των ιερών και θείων λειψάνων τους. Διότι έτσι γνωρίζει ο Κύριος να αντιδοξάζει εκείνους που τον δοξάζουν· αγωνίστηκαν δηλαδή επί της γης, δόξασαν ως άνθρωποι τον Θεό με τα μέλη τους σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, και τους αντιδόξασε ο Θεός στον ουρανό με δόξα ασύγκριτη, η οποία δεν έχει ποτέ κανένα τέλος ούτε διακοπή. «Μακάριος ο άνθρωπος», λέει ο Θεός, «ο οποίος θα φυλάξει τις δικές μου οδούς»· «διότι οι έξοδοί μου είναι έξοδοι ζωής», δηλαδή ζωής αθάνατης, και συμμετοχή στη βασιλεία των ουρανών και απόλαυση των αιώνιων αγαθών, «τα οποία μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και σε καρδιά ανθρώπου δεν ανέβηκαν ποτέ, αυτά που ετοίμασε ο Θεός για εκείνους που τον αγαπούν», καθώς μυσταγωγεί ο θείος Παύλος.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες