Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 10:4

Μη γένοιτο. Αλλά <τι έκανε; Υπομένοντας υπέμεινε τον Κύριο,> ομολογώντας τον Κριτή που κάθεται στον ουράνιο θρόνο: <Ο Κύριος βρίσκεται στον άγιο ναό του· του Κυρίου, ο θρόνος του είναι στον ουρανό.> Και επειδή αναβλέποντας στον ουρανό ο Δαβίδ έλεγε στον δικαιοκρίτη Θεό για τους αμαρτωλούς: <Ότι αυτά που εσύ κατασκεύασες, αυτοί τα γκρέμισαν,> αμέσως αυτοί που ήταν μαζί του είπαν: Ιδού, οι αμαρτωλοί τέντωσαν το τόξο και εναντίον σου· ιδού, γκρέμισαν και τα έργα του Θεού, και ο δικαιοκρίτης Θεός δεν έκανε τίποτα. Πες μας, πού σε υπερασπίστηκε; Πού σε βοήθησε; Πού έδειξε τη δικαιοσύνη του; <Ο δε δίκαιος τι έκανε;> Ότι δε δίκαιο ονομάζουν τώρα τον Κύριο, το είπε στη συνέχεια ο Δαβίδ: <Δίκαιος είναι ο Κύριος και αγάπησε τη δικαιοσύνη.> Επειδή λοιπόν είναι δίκαιος ο Κύριος, ω Δαβίδ, και αγάπησε τη δικαιοσύνη, πες, δίδαξε, ωφέλησε, βεβαίωσε, ότι εσύ μεν πολεμείσαι άδικα. <Ο δε δίκαιος τι έκανε;> Τότε ο Δαβίδ απάντησε: Θέλετε να μάθετε τι έκανε; Πρώτα ακούστε πού διαμένει και πού κάθεται και πού αναπαύεται, και έτσι θα μάθετε τι έκανε. Πού διαμένει; Στον άγιο ναό: <Ο Κύριος βρίσκεται στον άγιο ναό του.> Σε ποιον ναό; Στον πιστό άνθρωπο και στον οίκο του Θεού και στον κόλπο του Πατρός: <Εγώ βρίσκομαι μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας μέσα σε εμένα. Ο Κύριος βρίσκεται στον άγιο ναό του,> μέσα στον άγιο άνθρωπο.

Μάρτυρας είναι ο Παύλος: «Διότι ο ναός του Θεού, ο οποίος είστε εσείς, είναι άγιος». Εάν λοιπόν «ο Κύριος βρίσκεται στον άγιο ναό του», δηλαδή στην ψυχή του πιστού, πώς μπορούν οι αμαρτωλοί να την κατατοξεύσουν; Διότι, εάν μια πόλη που έχει βασιλιά παραμένει απόρθητη, πόσο μάλλον η ψυχή που έχει ένοικο τον Θεό; Και πού κάθεται; Στον ουρανό: «Ο Κύριος, στον ουρανό είναι ο θρόνος του». Και από πού το γνωρίζεις αυτό; Ο ίδιος το εδίδαξε λέγοντας: «Ο ουρανός είναι ο θρόνος μου». «Τι έπραξε λοιπόν ο δίκαιος;» Ακούστε.

Δεν παραμένει αδρανής ούτε άπρακτος στον ουρανό· 〈Τα μάτια του επιβλέπουν την οικουμένη, τα βλέφαρά του εξετάζουν τους γιους των ανθρώπων. Ο Κύριος εξετάζει τον δίκαιο και τον ασεβή.〉 Κατανοήσατε τι πράττει ο Δίκαιος, πώς με αθέατη πρόνοια επιβλέπει και επισκέπτεται τα πάντα· 〈Τα μάτια του επιβλέπουν την οικουμένη,〉 εποπτεύοντάς την πάντοτε ως δική του οικία και χώρα. Την οικουμένη τη βλέπει και τον ένα τον παραβλέπει; 〈Επτά είναι αυτά τα μάτια του Κυρίου, τα οποία επιβλέπουν όλη τη γη,〉 έλεγε ο Ζαχαρίας. Και ποια είναι τα επτά μάτια του Κυρίου; Τα επτά πνεύματα της σοφίας. 〈Τα βλέφαρά του εξετάζουν τους γιους των ανθρώπων.〉 Ποια είναι τα μάτια του Κυρίου; Οι εποπτικές δυνάμεις. Ποια είναι τα βλέφαρα;

Οι διακριτικές βουλές, οι ανακριτικές ενέργειες μέσω των οποίων ανακρίνει τους υπευθύνους ως δικαστής. <Τα βλέφαρά του εξετάζουν τους υιούς των ανθρώπων>, ανακρίνοντάς τους εμβριθώς ως δούλους και παροίκους. Διότι, όπως ακριβώς εμείς εκδηλώνουμε την αγανάκτησή μας συστέλλοντας τα βλέφαρα και η όψη μας γίνεται κατήγορος της βουβής οργής μας, έτσι και ο Θεός, μέσω των λεγόμενων βλεφάρων του, φανέρωσε την αυστηρότητά του απέναντι στους αμαρτωλούς.

Εκείνους που δεν συνετίστηκαν από το βλέμμα του, τους παιδεύει με μαστιγώσεις. «Θα βρέξει πάνω στους αμαρτωλούς παγίδες». Διότι πρώτα με το βλέμμα και το μάτι ο Θεός φανερώνει τον θυμό του, και έτσι τιμωρεί εκείνους που δεν διορθώθηκαν. Μάρτυρας αυτού είναι η αγανάκτηση του Θεού κατά των Σοδομιτών και των Αιγυπτίων. Για τους Σοδομίτες έλεγε: «Οι κραυγές των Σοδόμων και της Γομόρρας έχουν πληθύνει προς εμένα, και οι αμαρτίες τους είναι πάρα πολύ μεγάλες. Θα κατεβώ, λοιπόν, να δω. Τα βλέφαρά του εξετάζουν τους γιους των ανθρώπων». Για δε τους Αιγυπτίους και τον Φαραώ, όταν επρόκειτο να καταποντιστούν στη θάλασσα, έχει γραφτεί: «Έγινε δε κατά την πρωινή φυλακή, επέβλεψε ο Κύριος στο στρατόπεδο των Αιγυπτίων μέσα από στύλο πυρός και νεφέλης», και επειδή δεν φοβήθηκαν το οργισμένο βλέμμα του Θεού, «έδεσε τους άξονες των αρμάτων τους» και τους οδήγησε στον βυθό. Θέλεις να δεις ευγνώμονα αμαρτωλό που να παιδεύτηκε από το βλέμμα του Θεού;

Όταν κατά το πάθος ο Πέτρος αρνήθηκε τον Χριστό, «στραφείς ο Κύριος κοίταξε τον Πέτρο», και αφού μαστίγωσε με τα μάτια του αυτόν που τον αρνήθηκε, γέμισε τους οφθαλμούς του με δάκρυα. «Και αφού βγήκε έξω» ο Πέτρος «έκλαψε πικρά». Επειδή λοιπόν «τα βλέφαρά του εξετάζουν τους υιούς των ανθρώπων» και ενώ εξετάζει με τα βλέφαρα περιφρονείται, «θα βρέξει πάνω στους αμαρτωλούς παγίδες». Και γιατί δεν είπε: θα στήσει στους αμαρτωλούς παγίδες, αλλά «θα βρέξει»; Για να μάθουν αυτοί που εξαιτίας της αμαρτίας παραδίδονται σε πειρασμούς και θλίψεις ότι η απόφαση προέρχεται άνωθεν, ότι η αγανάκτηση έρχεται από τον ουρανό.

Υποδηλώνει το αλάθητο του Θεού· ως «οφθαλμούς» δε εννοεί την ευεργετική Του επισκοπή. «Τα βλέφαρά του εξετάζουν τους υιούς των ανθρώπων». Και ως «βλέφαρα» εννοεί την κριτική Του πρόνοια, η οποία εξετάζει τα πράγματα.

Διότι, λέει, πηγαίνετε και αναγγείλατε στον Ιωάννη αυτά τα οποία ακούσατε μεν μέσω των προφητών, είδατε δε να εκπληρώνονται από εμένα. Επειδή εκείνα τα τελούσε με βάση την οικονομία εκείνον ακριβώς τον καιρό, τα οποία οι προφήτες είχαν εξαγγείλει ότι θα επιτελέσει, όταν θα ερχόταν σε εμάς. Και ποια είναι αυτά; Η θεραπεία των τυφλών, ο καθαρισμός των λεπρών, η αποκατάσταση της ακοής των κωφών, η έγερση των νεκρών, και τα εξής· στα οποία προσθέτει θεοπρεπώς: «Και μακάριος είναι όποιος δεν σκανδαλιστεί εξαιτίας μου». Τι εννοούσε λέγοντας αυτό, παρά θέλοντας να δείξει ότι και τα δικά του βλέφαρα, όπως λέει ο θείος Δαβίδ, εξετάζουν τους υιούς των ανθρώπων, και αυτά που κρύβονται στην καρδιά τους δεν ξέφυγαν καθόλου από τα μάτια του; Διότι αυτοί είναι φανερά όσοι σκανδαλίζονται. <Άρχισε να λέει προς τα πλήθη για τον Ιωάννη.> (A. f. 118) Δες δε πάλι σε αυτά πόση οικονομία έκανε ο Σωτήρας. Πολύς και μακρύς λόγος διατυπώθηκε από αυτόν για τον άγιο Βαπτιστή· διότι από τη μία πλευρά απέκρουσε την εντύπωση, από την οποία ήταν φυσικό κάπως να αδικηθεί· και από την άλλη, λέγοντας ότι είναι κάτι παραπάνω από προφήτης, τον αναδείκνυε ήδη αξιοθαύμαστο και αξιαγάπητο στους ακροατές.

Διότι αυτό νομίζω ότι δηλώνει το: «Τα μάτια του αποβλέπουν στον πένητα.» <Ενεδρεύει σε απόκρυφο μέρος σαν το λιοντάρι στη φωλιά του.> (C f. 19 b.) Διότι, αυτόν που ζει με αρετή, ακόμη κι αν τον παρασύρει για λίγο, τελικά, όταν εκείνος ανανήψει και απομακρυνθεί, δεν τον κατανικά· αντίθετα, τον φτωχό στην αρετή και ασύνετο, όταν προλάβει να τον παρασύρει, τον παίρνει στο σπήλαιο της κακίας και τον κατασπαράσσει, όπως το λιοντάρι το πρόβατο σε απόκρυφο μέρος. (A f. 71 b, B f. 39 b.) Τι σημαίνει όμως το «ενεδρεύει σαν λιοντάρι»; Λένε δηλαδή ότι στα βουνά το λιοντάρι ησυχάζει στις δικές του φωλιές και σαν να κρύβεται, μήπως τυχόν με τη θέα του τρομάξει κάποιο από τα άλλα ζώα, τα οποία κάνει τροφή του· όταν όμως δει να πλησιάζει κάτι, αναπηδά και αμέσως βρυχάται δυνατά, και αφού προκαλέσει αφόρητο τρόμο σαν βροντή, ορμά και αρπάζει αυτό που βρέθηκε μπροστά του, έχοντάς το προηγουμένως παραλύσει με τον φόβο. «Διότι λιοντάρι θα βρυχηθεί», λέει, «και ποιος δεν θα φοβηθεί;» Παρόμοια λοιπόν με το λιοντάρι, ο Σατανάς ενεδρεύει για να αρπάξει τον φτωχό· διότι φοβάται την αντίσταση εκείνου που είναι πλούσιος στην αρετή· ενώ εκείνους που έχουν έλλειψη σύνεσης και πνευματικής δύναμης, αφού τους συλλάβει πανεύκολα, τους κάνει γλυκό του θήραμα. Και οι παγίδες του διαβόλου είναι πάρα πολλές, και εκτός των άλλων, είναι και η άγνοια του κατά φύσιν Θεού. Το δε «θα σκύψει και θα πέσει», πρέπει να νοηθεί με δύο τρόπους.

Διότι σκοπός τους είναι να καταστρέφουν αυτό που οικοδομείται από τον Θεό, και να εναντιώνονται στα θελήματά του· Διότι έριξε, λέει, ο εχθρός τον άνθρωπο στη φθορά, καίτοι ήταν πλασμένος για την αφθαρσία.—(B. f. 42 b) Πολεμούν τον θείο σκοπό, και όσα ο ίδιος ο Δεσπότης των όλων δημιούργησε για την ευημερία, αυτοί τα γκρεμίζουν. Διότι ο θρόνος της ανομίας, δηλαδή ο Σατανάς, μηχανεύεται κόπο ενάντια στο πρόσταγμα. <Ο δε δίκαιος τι έπραξε; Ο Κύριος βρίσκεται στον άγιο ναό του, κ.τ.λ.> (C f. 21.) Δίκαιο ομολογεί τώρα τον Θεό, και ας νοήσουμε ότι λέγεται ως προς τα πάντα, αλλά εξαιρέτως ως προς τη σωτηρία των δικαίων.—(A f. 76.) Κατά δε αναγωγή, έχοντας μιλήσει ο Δαβίδ για την κακία του διαβόλου, καθιστά φανερό εκείνον που γνωρίζει να σώζει και να απεγκλωβίζει από την πλεονεξία εκείνου. Διότι, ενώ ο διάβολος, λέει, επιχειρεί να γκρεμίσει όσα ο Θεός νομοθετώντας και διδάσκοντας δημιούργησε για τη σωτηρία των επί της γης, τι έπραξε ο δίκαιος; Αυτός που κατοικεί στον δικό του ναό, που έχει ως θρόνο τον ουρανό, τα μάτια του επιβλέπουν τον πένητα. Διότι πρέπει να ενώσουμε τους στίχους, ως αποτελούντες ένα ενιαίο νόημα. Η δε επίβλεψη εδώ υποδηλώνει την επισκοπή. Και εξάπαντος σώζει επιβλέποντας, και θέτει έξω από την παγίδα· επιβλέπει δε τον πένητα, δηλαδή τον πτωχό τω πνεύματι· «Διότι σε ποιον, λέει, θα επιβλέψω, παρά στον ταπεινό και ήσυχο;»

Όταν δε η θεία Γραφή κάνει λόγο για τον Θεό, και έπειτα μνημονεύει σωματικά μέλη, ας μην καθηλώνεται ο νους των ακροατών στα αισθητά, αλλά από τα αισθητά ως από εικόνες πραγμάτων, ας αναβαίνει προς το κάλλος των νοητών, και ας νοεί τον Θεό έξω από σχήματα και ποσότητα και περιγραφή, είδος και τα άλλα τα οποία ακολουθούν τα σώματα· διότι είναι υπεράνω κάθε νου. Ανθρωπίνως δε μιλούμε για τα δικά του· διότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος για εμάς να κατανοήσουμε όσα είναι ανώτερα από εμάς. Βλέφαρα λοιπόν, δηλαδή οφθαλμοί, ονομάζεται η εποπτική ενέργεια του Θεού, όπως θα μπορούσε να νοηθεί κατά τη φύση του· εξετάζει δε, δηλαδή ερευνά με ακρίβεια και παρατηρεί, τόσο τον δίκαιο όσο και τον ασεβή· και στον μεν δίκαιο προσφέρει χέρι βοηθείας, και ρίχνει φως στον νου, για να μην τοξεύεται μέσα στο σκοτάδι· ενώ τον άλλον, επειδή πορεύεται αχαλίνωτα, τον αφήνει να πέσει σε πέτρες και γκρεμούς. <Τα βλέφαρά του εξετάζουν τους υιούς των ανθρώπων.> (C f. 21.) Όταν είναι καιρός κρίσεως, χρησιμοποιεί τα βλέφαρα ως μήνυμα απειλής· διότι αυτά και εμείς συνηθίζουμε να τα ανασηκώνουμε όταν οργιζόμαστε, αλλά βεβαίως και όταν θέλουμε να παρατηρήσουμε κάτι με ακρίβεια. Γι' αυτό ούτε ο Σολομών έκανε μνεία αυτών στον νυμφίο ή στη νύμφη, επειδή ταιριάζουν μάλλον σε θυμό και κρίση, και όχι σε γάμο και χαρά. Ή ο οφθαλμός σημαίνει το αλάνθαστο του Θεού. <Πνεύμα καταιγίδας θα είναι η μερίδα του ποτηριού τους.> (A f. 76. b.)

Επειδή, λόγω του ότι ο βασιλιάς Οζίας αποτόλμησε το ανόσιο τόλμημα, η δόξα του Θεού, που παλαιότερα επισκίαζε τον οίκο, είχε απομακρυνθεί καθ' όλον τον χρόνο της ζωής του, κατά τον οποίο κατοικούσε λεπρός στην Ιερουσαλήμ· διότι ένας λεπρός βασιλιάς κατοικούσε στον τόπο. Όταν όμως εκείνος πέθανε, και ο γιος του Ιωαθάμ τον διαδέχθηκε στη βασιλεία, για τον οποίο είναι γραμμένο: «είκοσι πέντε ετών ήταν όταν άρχισε να βασιλεύει και βασίλευσε δεκαέξι έτη στην Ιερουσαλήμ. Και έπραξε το ευθές ενώπιον του Κυρίου». Εύλογα, λοιπόν, κατά το ίδιο εκείνο έτος που ο λεπρός είχε αποβιώσει, και ο ευάρεστος στον Θεό είχε αναλάβει τη βασιλεία, επανήλθε πάλι η δόξα του Θεού στον οίκο, δηλαδή στον ναό, γεγονός το οποίο εξιστορεί και ο προφήτης λέγοντας: «Και συνέβη το έτος που πέθανε ο βασιλιάς Οζίας, είδα τον Κύριο Σαβαώθ καθήμενο επί θρόνου υψηλού και υπερυψωμένου και ο οίκος ήταν πλήρης της δόξας Του»· ο μεν οίκος, λοιπόν, είχε γεμίσει από τη δόξα, ο δε προφήτης δεν έβλεπε τον Κύριο μέσα στον οίκο, αλλά Τον έβλεπε «καθήμενον επί θρόνου υψηλού και υπερυψωμένου». Αυτός δε ήταν (ο θρόνος), τον οποίο παρουσιάζει η Θεία Γραφή λέγοντας: «Ο Κύριος είναι στον άγιο ναό Του· ο Κύριος, στον ουρανό είναι ο θρόνος Του». Και ο ίδιος ο Κύριος το δήλωνε αυτό λέγοντας: «Ο ουρανός είναι ο θρόνος Μου, και η γη υποπόδιο των ποδιών Μου· ποιον οίκο θα Μου οικοδομήσετε, λέγει ο Κύριος».

Όπως ακριβώς το στρουθίο αποφεύγει τους κυνηγούς, έτσι και αυτός που, εάν διαφύγει, θα έλεγε: «Η ψυχή μας σώθηκε σαν το στρουθίο από την παγίδα των κυνηγών». «Διότι όσα εσύ κατασκεύασες, εκείνοι τα γκρέμισαν· ο δε δίκαιος τι έπραξε; Ο Κύριος βρίσκεται στον άγιο ναό του, ο θρόνος του Κυρίου είναι στον ουρανό. Οι οφθαλμοί του αποβλέπουν στον πένητα, τα βλέφαρά του εξετάζουν τους υιούς των ανθρώπων. Ο Κύριος εξετάζει τον δίκαιο και τον ασεβή». Ο μόνος δίκαιος και κριτής Θεός, βλέποντας τους δικούς του να δέχονται πόλεμο, τι έπραξε; Κατοικώντας στον ουρανό και έχοντας βασιλεία ασάλευτη, δεν παραβλέπει τίποτα από τα επίγεια. Προσφέρει στον πένητα την επίβλεψη των ευεργετικών του δυνάμεων, τις οποίες ονομάζει «οφθαλμούς»· όπως επίσης ονομάζει «βλέφαρα» την κριτική και τα πάντα διακρίνουσα πρόνοιά του. Με δικαιοσύνη δε θα κρίνει και τους δικαίους, μήπως τυχόν έχει σφάλει σε κάτι και ο ίδιος.

Και, «Ανάστηθι, Κύριε ο Θεός μου, ας υψωθεί το χέρι σου· μη λησμονήσεις τους πένητες». Ας απευχηθούμε μια τέτοια ανύψωση, και ας μη θελήσουμε να δούμε να σηκώνεται το χέρι εναντίον των απειθούντων, και πολύ περισσότερο να εξαπολύεται στους σκληρότερους. Και, «Δεν λησμόνησε την κραυγή των πενήτων»· Και, «Δεν θα λησμονηθεί ως το τέλος ο φτωχός»· και, «Οι μεν οφθαλμοί του επιβλέπουν τον πένητα» (πράγμα που είναι ανώτερο και κυριότερο του βλεφάρου), «τα δε βλέφαρά του εξετάζουν τους υιούς των ανθρώπων»· μια μικρότερη, όπως θα έλεγε κανείς, επίβλεψη και δευτερεύουσα.

«Εις το τέλος»: Διότι η προφητεία του Δαβίδ φανέρωσε όσα πρόκειται να συντελεστούν κατά τη συντέλεια των αιώνων. «Επί τω Κυρίω»: Ο άνθρωπος που πολιτεύεται κατά Θεόν και έχει ανέλθει στο ύψος της αρετής, λέει προς τους δαίμονες: Τι έχετε λοιπόν να πείτε για εμένα; Το παν αναφέρεται στον Χριστό. «Μεταναστεύου»: Διότι εκείνοι που έχουν καθάρει τον βίο τους πετούν με τις αρετές προς τα δόγματα των προφητών, σαν το σπουργίτι στα όρη. Μιλάει δε για τον Σωτήρα, ως Εκείνον που πάντοτε διαμένει στις ερήμους. «Ότι ιδού οι αμαρτωλοί»: Διότι οι δαίμονες δεν σταματούν να τοξεύουν τον άνθρωπο απαρατήρητα. «Ητοίμασαν»: Φαρέτρα είναι η θήκη των βελών. Και με αυτά τα βέλη είναι πάντοτε γεμάτη η διάνοια των δαιμόνων. «Του κατατοξεύσαι»: Διότι οι δαίμονες παραμονεύουν, και όταν βρουν τον άνθρωπο βεβαρημένο από την ακηδία και σαν να είναι σκοτισμένος, τότε και αυτοί επεμβαίνουν, τοξεύοντας τον άνθρωπο με τους λογισμούς. «Ότι α κατηρτίσω»: Διότι ο Θεός κατήρτισε την ψυχή μας καθαρή, αλλά αυτοί μέσω των ρυπαρών λογισμών την καταστρέφουν. «Ο δε δίκαιος»: Διότι οι δίκαιοι μέσω της καθαρής πολιτείας, «Κύριος εν ναώ», διαφυλάττουν τον ναό άγιο για τον Θεό και απολαμβάνουν τον θρόνο στον ουρανό· και τα δύο δε αυτά είναι ο Χριστός. «Οι οφθαλμοί αυτού»: Διότι ο Κύριος επιτηρεί πάντοτε τον βίο των ανθρώπων, των κατά Θεόν πενήτων, καθώς ευαρεστείται σε αυτούς.

«Τα βλέφαρά του»: Διότι με ένα νεύμα του ζυγίζει τα όσα υπάρχουν μέσα μας. «Ο Κύριος εξετάζει»: Δηλαδή, ερευνά τον καθένα, για να αποδώσει στον μεν δίκαιο τον μισθό του, στον δε ασεβή την τιμωρία, ως δίκαιος κριτής (δικαιοκρίτης). «Αυτός όμως που αγαπά»: Ο διάβολος· διότι επειδή αγαπά (αγάπησε) την αδικία, έχασε την αξία του. Έτσι και καθένας που αγαπά το άδικο ζημιώνει την ίδια του την ψυχή. «Θα βρέξει»: Στους δαίμονες και σε όσους τους ακολουθούν· διότι ο Θεός παραχωρεί να παγιδευτούν από τα ίδια τους τα έργα. «Πυρ και θειάφι»: Και αυτά προορίζονται για τους δαίμονες και τον διάβολο· διότι γι' αυτόν έχει ειπωθεί: «Έχεις αναμμένα κάρβουνα, κάθισε πάνω τους». «Διότι δίκαιος είναι ο Κύριος»: Επειδή δίκαιη κρίση θα επιφέρει τότε σε όλους, ως αληθινός Θεός. «Ευθύτητα»: Διότι τίποτα το σκολιό ή διεστραμμένο ή ψευδές δεν υπάρχει σε Αυτόν.

Διότι προσθέτει: Ο δε δίκαιος τι έκανε; Δηλαδή: Ενώ εκείνοι παρατάσσονται με αυτόν τον τρόπο, αναζητάς από πού οπλίστηκε ο δίκαιος; Άκου: Ο Κύριος βρίσκεται στον άγιο ναό του· ο θρόνος του Κυρίου είναι στον ουρανό. Είδες πώς με συντομία περιέγραψε τη συμμαχία του;

Τι έπραξε, ρωτάς; Κατέφυγε στον Θεό που βρίσκεται στον ουρανό, τον πανταχού παρόντα. Δεν τέντωσε τόξα, ούτε ετοίμασε φαρέτρα, όπως εκείνος, ούτε παρατάχθηκε για μάχη μέσα στο σκοτάδι. Αντιθέτως, αφού εγκατέλειψε όλα αυτά, ύψωσε ως τείχος απέναντι σε όλα την ελπίδα στον Θεό, και τους αντιπαρέταξε Αυτόν που δεν έχει ανάγκη από κανένα από αυτά, ούτε από ευνοϊκές περιστάσεις, ούτε από τόπους, ούτε από όπλα, ούτε από χρήματα, αλλά με ένα του νεύμα κατορθώνει τα πάντα. Είδες συμμαχία ακαταμάχητη, αλλά και εύκολη και ανεμπόδιστη; Τα μάτια Του επιβλέπουν τον πένητα, τα βλέφαρά Του εξετάζουν τους υιούς των ανθρώπων. Ο Κύριος εξετάζει τον δίκαιο και τον ασεβή, και αυτός που αγαπά την αδικία, μισεί τη δική του ψυχή. Άλλος μεταφραστής αποδίδει: Τα βλέφαρά Του δοκιμάζουν. Άλλος: Ο Κύριος είναι δίκαιος εξεταστής. Άλλος: Δοκιμάζει τον δίκαιο και τον ασεβή, και η ψυχή Του εμίσησε αυτόν που αγαπά τα άδικα.

Ψαλμός 10. Εις το τέλος· Ψαλμός του Δαβίδ. «Στον Κύριο έχω στηρίξει την πεποίθησή μου· πώς λέτε στην ψυχή μου: μετανάστευσε», υποχώρησε «στα όρη σαν το σπουργίτι;» «Διότι, ιδού, οι αμαρτωλοί τέντωσαν το τόξο». Επειδή ακριβώς είναι αμαρτωλοί, όλοι τους και θα συντριβούν ευκολότερα. Αλλά, λέγει, «ετοίμασαν τα βέλη στη φαρέτρα για να κατατοξεύσουν μέσα στο σκοτάδι τους ευθείς στην καρδιά». Αυτά πρέπει να τα εννοήσουμε και για τους δαίμονες και για τα εχθρικά έθνη, περισσότερο όμως για τον Χριστό και τους Ιουδαίους. Ο Οποίος, απομακρυνόμενος από το μέσο των Ιουδαίων, αναχωρούσε πολλές φορές στο όρος και εκεί προσευχόταν· «Διότι όσα Εσύ κατασκεύασες» σύμφωνα με τον νόμο, «εκείνοι τα γκρέμισαν» παράνομα. «Ο Κύριος βρίσκεται στον άγιο ναό Του», απελαύνοντας από εκεί τους θεοκάπηλους. «Ο Κύριος», ο Πατέρας, «έχει τον θρόνο Του στον ουρανό. Τα μάτια Του επιβλέπουν» τον σαρκωθέντα «πένητα» Υιό, ο Οποίος υφίσταται ύβρεις. «Τα βλέφαρά Του εξετάζουν τους υιούς» των Ιουδαίων που τρέφουν δυσμένεια κατά του Υιού Του. «Ο Κύριος γνωρίζει τον δίκαιο και τον ασεβή, και εκείνος που αγαπά την αδικία μισεί την ίδια του την ψυχή», έχοντας γίνει εχθρός που επιβουλεύεται τον ίδιο του τον εαυτό. «Θα βρέξει πάνω στους αμαρτωλούς παγίδες» πειρασμών, «πυρ και θειάφι και πνεύμα καταιγίδας», η οποία τους αναλώνει δίκαια, ως «το μερίδιο του ποτηρίου τους». «Διότι δίκαιος είναι ο Κύριος και αγάπησε τη δικαιοσύνη, το πρόσωπό Του αγαπά την ευθύτητα».