Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 103:7

Αυτός που θεμελιώνει τη γη πάνω στην ασφαλή της βάση, δεν θα κλονιστεί στον αιώνα του αιώνα. Η άβυσσος την περιβάλλει σαν ένδυμα· πάνω στα όρη θα σταθούν τα ύδατα. Από την επιτίμησή σου θα τραπούν σε φυγή, από τη φωνή της βροντής σου θα δειλιάσουν.

«Εθεμελίωσεν»: Διότι εδραιώθηκε πάνω στα ύδατα από το χέρι του Θεού και παραμένει ασάλευτη· το ίδιο και ο άνθρωπος, ως γη που είναι, θεμελιώνεται πάνω στο ύδωρ του βαπτίσματος. «Ου κλιθήσεται»: Διότι δεν κινείται, αν και είναι στηριγμένη πάνω στα ύδατα· διότι με το θέλημα του Θεού έχει στηριχθεί και διαμένει. «Άβυσσος»: Ονομάζει άβυσσο το ακατάληπτο του μυστηρίου της σαρκώσεως, [επειδή δεν μπορεί να μετρηθεί]. «Επί των ορέων»: Πάνω στα δόγματα των προφητών θα σταθούν τα ύδατα του βαπτίσματος. «Από επιτιμήσεως»: Οι δαίμονες (απομακρύνονται) από τα ύδατα του βαπτίσματος· διότι επιτιμώνται με τη σφραγίδα του σταυρού. «Από φωνής»: Από τη φωνή του ευαγγελικού κηρύγματος θα φοβηθούν όλα τα πονηρά πνεύματα. «Αναβαίνουσι»: Οι δαίμονες· διότι υψώνονται σαν βουνά, αλλά ταπεινώνονται σαν πεδιάδα αφανισμού, όπως είναι γραμμένο. Μιλάει όμως και για τα κύματα της θάλασσας. «Εις τόπον»: Διότι εκεί πορεύθηκαν, στον τόπο που ορίστηκε για αυτούς από τον Θεό. Αναφέρεται δε και στα κύματα της θάλασσας, τόσο της αισθητής όσο και της νοητής. «Όριον έθου»: Διότι έθεσε ως όριο στη θάλασσα την άμμο, αλλά και στους δαίμονες τον σταυρό· διότι, όπου τον δουν, φρίττουν. «Ουδέ αποστρέψουσιν»: Διότι ούτε τα κύματα της θάλασσας μπορούν να καλύψουν τη γη, ούτε πάλι οι δαίμονες να κατακυριεύσουν τον άνθρωπο· διότι έχουν καταργηθεί.

«Όσοι δε τον έλαβαν, τους έδωσε την εξουσία να γίνουν τέκνα Θεού.» «Αυτός που απλώνει τον ουρανό σαν δέρμα.» Σαφώς κήρυξε τον σαρκωθέντα Δημιουργό, λέγοντας γι' αυτόν αυτά ακριβώς που έγραψε ο Ιωάννης ο Θεολόγος· διότι αφού εκείνος είπε για τον Θεό, «Όλα έγιναν δι' αυτού, και χωρίς αυτόν δεν έγινε απολύτως τίποτε από όσα έγιναν», στη συνέχεια προχωρώντας λέει: «Ο Λόγος έγινε σάρκα, και κατοίκησε ανάμεσά μας.» «Αυτός που στεγάζει με νερά τα υπερώα του.» Διότι τα υψηλά των μυστηρίων τα φανέρωσε μέσα στα νερά του βαπτίσματος. «Αυτός που θέτει τα σύννεφα ως όχημά του.» Αυτό συνέβη με τον Μονογενή κατά τον καιρό της αναλήψεώς του στους ουρανούς, όταν τον παρέλαβε η νεφέλη. «Αυτός που κάνει τους αγγέλους του πνεύματα.» Εννοεί τους αποστόλους· διότι αυτοί ανήγγειλαν παντού τη διαθήκη του· αυτοί έγιναν και λειτουργοί των προσταγμάτων του· αυτούς τους έκανε πνεύματα, δηλαδή πνευματικούς, αλλά βέβαια και πυρ φλέγον εξαιτίας της χορηγίας του Πνεύματος, η οποία έγινε πάνω τους με τη μορφή πύρινων γλωσσών. «Αυτός που θεμελιώνει τη γη πάνω στην ασφάλειά της.» Γη ονομάζει τον άνθρωπο. Αυτόν, λοιπόν, τον θεμελιώνει πάνω στην ασφάλεια της πίστεως· ο οποίος δεν θα κλονιστεί στον αιώνα του αιώνος, δηλαδή στον μέλλοντα. «Πάνω στα όρη θα σταθούν νερά.» Όρη ονομάζει τους προφήτες λόγω του ύψους της θεωρίας τους· μέσα σε αυτούς στέκονται νερά, με τα οποία ποτίζονται αυτοί που διψούν για διδασκαλία. «Από την επιτίμησή σου θα τραπούν σε φυγή.»

Διότι, αφού εδραίωσε τη γη πάνω στον εαυτό της, της έδωσε την ακινησία· και παραμένει με αυτόν τον τρόπο, για όσο διάστημα Εκείνος το θελήσει. Έτσι και αλλού λέει: «Εκείνος που κρεμάει τη γη πάνω στο τίποτα». «Η άβυσσος, σαν ένδυμα, είναι το περιβόλαιό της». Το «αυτού» το έθεσε αντί του «αυτής»· διότι έτσι ακριβώς το ερμήνευσαν ο Ακύλας και ο Θεοδοτίων: «Την περιέβαλες με την άβυσσο σαν με ένδυμα». Άβυσσο δε, η Θεία Γραφή ονομάζει την υγρή ουσία. Έτσι και στην αρχή της κτίσεως ο μακάριος Μωυσής είπε: «Η δε γη ήταν αόρατη και αδιαμόρφωτη, και σκοτάδι απλωνόταν πάνω από την άβυσσο». Επειδή, λοιπόν, η γη περιβάλλεται από παντού από νερό, και τα μεγάλα και αχανή πελάγη αποτελούν τα πέρατά της, ενώ άλλα πλωτά πελάγη τη διασχίζουν στη μέση, εύλογα είπε ότι η άβυσσος, σαν ένδυμα, επικαλύπτει τη γη. Επίσης, θα βρεις ότι η λέξη «άβυσσος» τίθεται με την έννοια της ακαταληψίας, στο χωρίο: «Τα κρίματά σου, Κύριε, είναι άβυσσος πολλή». Διότι, επειδή οι κρίσεις Του είναι ανεξερεύνητες, δεν είναι δυνατόν να βρεθεί κατανόηση αυτών· γι' αυτό και δεν παραβάλλονται απλώς με άβυσσο, αλλά με άβυσσο «πολλή». Και τον Θεό, επομένως, του οποίου οι κρίσεις είναι άβυσσος πολλή, τον καλύπτει δίκην περιβολαίου η ακαταληψία, η οποία ονομάζεται άβυσσος. «Πάνω στα όρη θα σταθούν τα ύδατα. Από την επιτίμησή σου θα φύγουν, από τη φωνή της βροντής σου θα δειλιάσουν. Ανεβαίνουν στα όρη και κατεβαίνουν στις πεδιάδες, στον τόπο που θεμελίωσες για αυτά». Μέσα από όλα αυτά διδάσκει την πρόνοια του Θεού που επιστατεί στην κτίση.

Γι' αυτό, αν και σείεται πολλές φορές σε ημέρα δίκαιης θεϊκής οργής, στέκεται αβλαβής. «Δεν θα κλονιστεί», δηλαδή δεν θα ταπεινωθεί, «στους αιώνες των αιώνων». «Η άβυσσος σαν ένδυμα την περιβάλλει». Εκείνος που δημιούργησε την άβυσσο, την τύλιξε σαν ένδυμα, ώστε να μην υπερβαίνει τα όριά της περισσότερο από το δέον. «Πάνω στα όρη θα σταθούν ύδατα», δηλαδή θα φανούν, θα βρεθούν. «Από την επιτίμησή σου θα φύγουν», δηλαδή θα διαφύγουν, θα εκλείψουν με το δικό σου πρόσταγμα, «από τη φωνή της βροντής σου θα δειλιάσουν». Το πώς βέβαια η αναίσθητη φύση των υδάτων δειλιάζει από τον ήχο της βροντής δεν γνωρίζουμε να το πούμε, ωστόσο δειλιάζει στον βαθμό που είναι δεκτική η φύση της. «Ανεβαίνουν όρη και κατεβαίνουν πεδιάδες». Όταν οι σίφωνες ανυψώνονται προς τον ουρανό, τα ύδατα της θάλασσας ανεβαίνουν σαν όρη, ενώ κατεβαίνουν σαν πεδιάδες ως ξεχωριστές σταγόνες.

Και αυτή η θάλασσα και αυτός ο Ιορδάνης, που αλληγορικά αποτελούν την αντίπαλη στρατιά και εκείνον που έχει αναλάβει την ηγεσία της, βλέποντας τα θαυμάσια που έκανε σε σένα ο Θεός, η μεν ας τραπεί σε φυγή παύοντας να ορμά με φρίκη στον πόλεμο (διότι σαν καταιγίδα είναι τα άρματά του, όπως διδάσκει η θεία Βίβλος), ο δε, αφού μεταστραφεί, ας απέχει από τη σκολιότητα. Ειδάλλως, τα δικά της κύματα, που ανεβαίνουν έως τους ουρανούς, θα καταβούν έως τα έσχατα της γης, ενώ αυτός, αφού δειλιάσει από τη φωνή της βροντής σου και δεχθεί επιτίμηση, θα τραπεί σε φυγή. Εάν πάλι έχεις εγκατοικίσει μέσα σου τον Θεό μέσω των θεουργών αρετών, όχι μόνο θα λέγαμε ότι Εκείνος είναι μαζί μας μέσω εσού και ότι «ηττηθείτε, ω βάρβαροι και έθνη που επιθυμείτε τους πολέμους», αλλά και θα ονομαστείς υιός του Θεού, όπως ο Ιακώβ και ο Δαβίδ, και όποιος άλλος είναι σπουδαίος στην ευσέβεια όπως εκείνοι. Και εάν είσαι υιός, είσαι και αγαπητός, κι εάν είσαι αγαπητός, εξάπαντος είσαι και αυτός στον οποίο ευδόκησε, και εάν ισχύει και αυτό, τότε βεβαίως είσαι κληρονόμος όχι μόνο της εγκόσμιας εξουσίας, αλλά και της εκεί άφθαρτης και ακήρατης.