Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 104:28

Εξαπέστειλε τον Μωυσή, τον δούλο του, κ.τ.λ. Διότι μόνο στον Μωυσή και τον Ααρών αποκάλυψε με τον λόγο το «σε αίμα» και τα υπόλοιπα σημεία. Εξαπέστειλε σκοτάδι και έφερε σκότος. Επειδή οι Αιγύπτιοι, εγκαταλείποντας τον Δημιουργό, λάτρευαν την κτίση, για τον λόγο αυτό τους τιμώρησε μέσω της ίδιας της κτίσεως, δηλαδή διά του αέρα, του πυρός, της γης και του ύδατος.

Διότι το όνομα Χαμ ερμηνεύεται ως επίγνωση. «Εξαπέστειλε»: Τότε προς τους Αιγυπτίους· διότι σήμαινε το σκοτάδι που έμελλε να γίνει κατά τη σταύρωση. «Και παρεπίκραναν»: Διότι δίστασαν ο Μωυσής και ο Ααρών, όπως οι απόστολοι κατά τη σταύρωση. «Μετέστρεψε»: Τότε στους Αιγυπτίους μετέβαλε τον ποταμό σε αίμα, για να σημάνει το αίμα που εξήλθε από την πλευρά του Χριστού. «Και απέκτεινε»: Τότε στους ποταμούς (του ποταμού) της Αιγύπτου. Στον δε ποταμό της ασέβειας απέκτεινε τους δαίμονες ως αλληλοφάγους με το αίμα του Χριστού. «Εξέρπυσε»: Τότε η γη των Αιγυπτίων έβγαλε ζώα βδελυρά, όπως το γήινο φρόνημα τις βδελυρές αμαρτίες (το φρόνημα της αμαρτίας). «Στα ταμεία (εσώτατα δωμάτια)»: Διότι ούτε οι κλίνες των βασιλέων δεν έμεναν ελεύθερες από τους βατράχους. «Είπε»: Εύαλωτα και σιχαμερά (μιαρά) ζώα. «Και σκνίπες»: Ευτελή και μικρά ζώα, για να μάθουν ότι ο Θεός δύναται να πολεμά και μέσω αυτών, ώστε να τους δείξει ότι, αν και υψηλοφρονούντες, ταπεινώθηκαν μέσω ευτελών ζώων. «Έθεσε τις βροχές»: Αδυσώπητη και άφευκτη οργή. «Πυρ»: Για να καταναλώσει ολοσχερώς όλη τη γήινη πολιτεία τους. «Και επάταξε»: Τότε μεν των Αιγυπτίων, η πληγή όμως μετέβη στον λαό των Ιουδαίων. Διότι αφάνισε τις αμπέλους τους, για να μην ποτιστούν από τον μυστικό οίνο. Και συγχρόνως και τις συκιές, για να μη γλυκαθούν (πιαστούν) από τη γλυκύτητα του νόμου.

Διότι αυτή είναι η συνήθεια της θείας Γραφής να εκφράζεται, για όσα επιτρέπει ενώ θα μπορούσε να τα εμποδίσει, όχι χωρίς κάποιο λόγο, αλλά από θεία οικονομία για άλλα πράγματα. «Και δεν παρεπίκραναν τους λόγους του.» Δηλαδή, δεν αθέτησαν τις υποσχέσεις τους, ούτε διαψεύστηκαν στα σημεία που εξήγγειλαν. Διότι τι είναι πιο πικρό από το ψέμα; Επομένως το να μην πουν ψέματα, αλλά να επιτελέσουν όλα τα θαύματα που τους προστάχθηκαν, δίκαια ονομάστηκε ως το ότι δεν παραπίκραναν. Μιλάει δε για τον Μωυσή και τον Ααρών, αυτό είναι ολοφάνερο. «Μετέτρεψε τα ύδατά τους.» Δεν είπε το ύδωρ, αλλά τα ύδατα, επειδή μετέτρεψε σε αίμα κάθε συγκέντρωση νερού, όχι μόνο αυτή στα ποτάμια και τις λίμνες, αλλά και αυτή στα ξύλα και τις πέτρες, εξαιτίας του οποίου και τα ψάρια πέθαιναν, αφού αλλοιώθηκε η φύση των υδάτων. «Η γη τους έβγαλε έρποντες βατράχους.» Και πράγματι παντού τριγυρνούσαν οι βάτραχοι έρποντας.

Και εκείνοι μεν κινούσαν τη γλώσσα, και δάνειζαν το στόμα στον Θεό και εξέφεραν τα λόγια· όλη όμως η δύναμη αποστελλόταν από Αυτόν. Απέστειλε σκοτάδι και σκοτείνιασε τα πάντα, διότι παρεπίκραναν τους λόγους Του.

Και δεν έφεραν αντίρρηση οι θαυμάσιοι υπηρέτες στα θεία προστάγματα, αλλά έπραξαν τα όσα τους διατάχθηκαν, και επέφεραν σε αυτούς την πιο μακρά, την τριήμερη νύχτα, ή μάλλον ένα σκοτάδι πιο ζοφερό και από τη νύχτα. Διότι η νύχτα, ακόμη και όταν είναι ασέληνη, αναμειγνύεται με τη λάμψη των άστρων· εκείνο όμως το σκοτάδι η θεία Γραφή το ονομάζει ψηλαφητό. Διότι ο Θεός, ο κηδεμόνας του λαού, δεν τιμωρούσε τους Αιγυπτίους με μεγάλες καταστροφές· επειδή δεν αδυνατούσε το παντοδύναμο χέρι Του να εξαπολύσει πάνω τους μαζική οργή, λιοντάρια, αρκούδες, λιμό, λοιμό ή θάνατο· αλλά τους τιμωρούσε με όσα προείπε, καλώντας τους παράλληλα με ηπιότητα σε μετάνοια. Η μεγαλύτερη δε καταπίεση του λαού δεν γινόταν απλώς με τον πηλό και την πλινθοποιία, αλλά με την παραπλάνησή τους προς τη λατρεία των ειδώλων. Γι' αυτό, τιμωρούσε σταδιακά εκείνους που τους οδηγούσαν στην πλάνη, οδηγώντας και αυτούς στην επίγνωση του Δεσπότη των πάντων, μέσω των στοιχείων με τα οποία η κτίση υπηρετούσε τις μάστιγες. Ο μεν αέρας μετατρεπόταν σε σκοτάδι, το δε νερό σε αίμα, η γη σε βατράχια, ενώ η φωτιά παραδόξως συνυπήρχε με βροχή και χαλάζι. Το δε σκοτάδι, λέει, το οποίο εξαπολύθηκε από τον Θεό, δεν αθέτησε τους λόγους Του, αλλά υπάκουσε πρόθυμα, απλωμένο μόνο πάνω από την Αίγυπτο. Λέει λοιπόν η Γραφή: «Για τους υιούς του Ισραήλ υπήρχε φως». Διότι, εάν υπήρχε σε όλον τον κόσμο, πώς λέει ότι αυτό παρέμεινε για τρεις ημέρες και νύχτες; Επειδή τι ήταν αυτό που διαχώριζε τις ημέρες και τις νύχτες, εφόσον υπήρχε μόνο μία παρατεταμένη νύχτα;