Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 105:29

Και μυήθηκαν στον Βεελφεγώρ, και έφαγαν θυσίες νεκρών. Και τον εξόργισαν με τις πράξεις τους, και πλήθυνε ανάμεσά τους η πτώση. Και στάθηκε ο Φινεές και έκανε εξιλέωση, και κόπασε η θραύση· και αυτό του λογίστηκε ως δικαιοσύνη από γενιά σε γενιά, έως τον αιώνα.

«και εξουθένωσαν» Τη γη της επαγγελίας τη θεώρησαν ως ένα τίποτα όντας αχάριστοι, γι' αυτό δεν αξιώθηκαν να εισέλθουν σε αυτήν. «και δεν πίστεψαν» Διότι δεν πίστεψαν στον Θεό, ο οποίος είχε υποσχεθεί στον Αβραάμ να δώσει τη γη της επαγγελίας σε αυτόν και στους απογόνους του. «και γόγγυσαν» Ο καθένας τους γόγγυζε από μέσα του, βλασφημώντας τον Θεό. «δεν εισάκουσαν» Δεν έδωσαν ποτέ προσοχή στον Θεό, που τους μιλούσε. «και σήκωσε (το χέρι Του)» Διότι τους μίσησε ο Θεός και θέλησε να τους θανατώσει, αλλά, ως Θεός συμπονετικός, μακροθύμησε. «και να καταβάλει» Ώστε να μην αναφέρεται το όνομά τους ούτε ανάμεσα στα έθνη. «και να διασκορπίσει» Διότι το έθνος των Ιουδαίων διασκορπίστηκε σε όλη τη γη. «και μυήθηκαν (προσκολλήθηκαν)» Σε εκείνο το είδωλο· επειδή το πόθησαν, μυήθηκαν σε αυτό και έγιναν σαν νεκρά δέρματα. Διότι Βεελφεγώρ ερμηνεύεται ως «δέρμα», δηλαδή έγιναν αναίσθητοι. «και έφαγαν» Από τις θυσίες των ειδώλων, λέει· διότι νεκρά είναι τα είδωλα, γι' αυτό και στερήθηκαν τις θεϊκές θυσίες. «και Τον παρόξυναν» Με τις πονηρές τους επινοήσεις· διότι κατασκεύαζαν το ένα είδωλο μετά το άλλο, ώστε να τα προσκυνούν, και γι' αυτό παροξύνθηκε ο Θεός και τους πάταξε. «και πληθύνθηκε» Διότι διαπράττοντας πορνεία, παραδίδονταν στον θάνατο. «και στάθηκε» Διότι, όταν ο Φινεές βρήκε (είδε) αυτόν και αυτήν που πορνεύονταν, αφού τους διαπέρασε, τους έδειξε στον Θεό, και στάθηκε η οργή του Θεού. «και κόπασε» Έπαυσε, λέει, ο θάνατος.

Και πληθύνθηκε ανάμεσά τους η πτώση. δ΄. Δεν ανέφερε όμως το αίτιο της ειδωλολατρίας, το οποίο ήταν η πορνεία, εξαιτίας της οποίας ασέβησαν, με την οποία είχε συνδεθεί η γαστριμαργία· το αποτέλεσμα όμως καταδεικνύει την ασέβεια. Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε ο νόμος απαγόρευσε την επιμιξία με γυναίκες άλλων φυλών. Διότι η προσκόλληση στις γυναίκες γνωρίζει πώς να ωθεί και προς την ασέλγεια. «Και στάθηκε ο Φινεές και έκανε εξιλέωση, και κόπασε η θραύση. Και του λογίστηκε ως δικαιοσύνη, από γενιά σε γενιά, έως τον αιώνα». Τη λέξη «θραύση», ο Σύμμαχος την απέδωσε ως «πληγή». Αυτό διδάσκει άλλωστε και η ιστορία, πως όταν ο Φινεές πήρε το δόρυ, διαπέρασε τον Ζαμβρή, ο οποίος πορνευόταν με τη Μωαβίτισσα, και με το δόρυ θανάτωσε μαζί και τη γυναίκα. Ο Θεός, αποδεχόμενος τον ζήλο του, αυτόν μεν τον δόξασε, ενώ την τιμωρία που είχε επιβληθεί στους άλλους την ανέστειλε. Τόσο μεγάλη ισχύ έχει η δικαιοσύνη ενός άνδρα ενώπιον του Θεού, ώστε να αναστέλλει μια κοινή πληγή.

Διότι μετά από εκείνη την παράδοξη διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας και τις αναρίθμητες και θεϊκές θαυματουργίες και εκείνες τις αναρίθμητες θεϊκές ομιλίες, τις οποίες από τον Θεό μετέφερε ο Μωυσής σε αυτούς, επιθύμησαν χειροποίητους θεούς, και αφού κατασκεύασαν τον μόσχο ευφραίνονταν με τα μάταια «και προσκύνησαν το γλυπτό» και επέσυραν πάνω τους τη θεία οργή. Και αν ο Μωυσής δεν στεκόταν να μεσολαβήσει υπέρ αυτών, ο Θεός θα τους είχε εξολοθρεύσει ολοκληρωτικά. Όμως, στις πολεμικές συγκρούσεις, τόσο από τον Αμαλήκ όσο και από τον Αμορραίο, θανατώθηκαν αναρίθμητα πλήθη. «Και πλήθυνε», λέει, «ανάμεσά τους η πτώση». Μια άλλη πάλι παρανομία τους ήταν αυτή, ότι έσμιγαν με τις αλλόφυλες γυναίκες των Μαδιανιτών. Ο Φινεές δε, γιος του Ελεάζαρ και εγγονός ιερέων, φλεγόμενος από θείο ζήλο, σκότωσε με δόρυ δύο που είχαν πορνεύσει· αυτός αργότερα έγινε ιερέας, εξαιτίας αυτών, ως θείος ζηλωτής.