Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 105:38

Και θυσίασαν τους υιούς τους και τις θυγατέρες τους στα δαιμόνια. Και έχυσαν αίμα αθώο, αίμα των υιών και των θυγατέρων τους, τους οποίους θυσίασαν στα είδωλα της Χαναάν. Και η γη μολύνθηκε από τα αίματα των φόνων, και μολύνθηκε από τα έργα τους, και πόρνευσαν με τα επιτηδεύματά τους. Και οργίστηκε με θυμό ο Κύριος εναντίον του λαού Του, και βδελύχθηκε την κληρονομία Του. Εάν εξαιτίας όλων αυτών βδελύχθηκε την κληρονομία Του, πώς έχει ειπωθεί πιο πάνω: «Για να δω την αγαθότητα των εκλεκτών Σου, για να ευφρανθώ με την ευφροσύνη του έθνους Σου, για να επαινούμαι μαζί με την κληρονομία Σου»; Αλλά πρόσεξε μήπως ο λόγος παρουσίασε με σαφήνεια και την κληρονομία του προηγούμενου λαού, η οποία προκάλεσε τον αποτροπιασμό, και προφητεύει περί μιας άλλης κληρονομίας, όπως και περί ενός άλλου λαού, μαζί με τους οποίους μας διδάσκει να προσευχόμαστε να συγκαταλεχθούμε.

Σπεύδοντας, λοιπόν, να διορθώσουν τα σφάλματά τους, επέλεξαν διακόσια από τα πιο επιφανή παιδιά και τα θυσίασαν δημόσια· άλλοι δε, οι οποίοι βρίσκονταν υπό κατηγορία, παραδόθηκαν οικειοθελώς, και δεν ήταν λιγότεροι από τριακόσιοι. Υπήρχε δε σε αυτούς ένας χάλκινος ανδριάντας του Κρόνου, ο οποίος είχε τα χέρια του τεντωμένα με τις παλάμες προς τα πάνω, με κλίση προς το έδαφος, ώστε το παιδί που τοποθετούνταν πάνω του να γλιστρά και να πέφτει σε ένα χάσμα γεμάτο φωτιά». Τέτοια γεγονότα, βεβαίως, παρέδωσε και αυτός μέσα από τη δική του ιστορία. Εύλογα, επομένως, και η Γραφή των Εβραίων κατακρίνει όσους από τους περιτμημένους μιμήθηκαν τέτοια έργα, λέγοντας: «και θυσίαζαν τους γιους τους και τις κόρες τους στα δαιμόνια· και γέμισε φόνους η γη από τα αίματα και μολύνθηκε από τα έργα τους». Αλλά νομίζω ότι μέσω αυτών έχει αποδειχθεί ξεκάθαρα ότι υπήρξε δαιμονική η παλαιότατη και πρώτη ίδρυση των ξόανων, και πως ολόκληρη η ειδωλολατρική θεοποίηση των εθνών αφορούσε δαίμονες όχι αγαθούς, αλλά καθόλα μοχθηρότατους και φαύλους· ώστε να επαληθεύεται ο λόγος που αναφέρεται στις προφητείες: «όλοι οι θεοί των εθνών είναι δαιμόνια», καθώς και ο αποστολικός, μέσω του οποίου λέγει ότι «εκείνα που θυσιάζουν, τα θυσιάζουν στα δαιμόνια και όχι στον Θεό». Ειδάλλως, αν υπήρχε κάτι το αγαθό σε αυτά, ώστε εξαιτίας αυτού να λάβουν την προσηγορία των αγαθών, θα ήταν ευεργετικά και σωτήρια για όλους, φίλα προσκείμενα στη δικαιοσύνη και προστατευτικά προς τους ανθρώπους. Όντας όμως τέτοια, πώς θα μπορούσαν να χαίρονται με τις σφαγές των ανθρώπων;

«Καὶ ἐλογίσθη»: Διότι σε όλες τις γενεές των αιώνων υμνείται αυτό που συνέβη, προς ακρόαση του εβραϊκού λαού. «Καὶ παρώργισαν»: Τον Μωυσή στη Μερά, διότι τα ύδατα ήταν πικρά, και προκλήθηκε πολύς γογγυσμός εναντίον του, ή μάλλον εναντίον του Θεού. «Καὶ ἐκακώθη»: Εξασθένησε, λέει, από την αθυμία. «Ὅτι παρεπίκραναν»: Δηλαδή τον έθλιψαν, χλευάζοντάς τον. «Καὶ διέστειλεν»: Συλλογίστηκε για αυτούς τι όφειλε να τους ειπωθεί, επειδή το έθνος ήταν καθ' υπερβολήν αχάριστο. «Οὐκ ἐξωλέθρευσαν»: Διότι ούτε σε αυτό υπάκουσαν στον Θεό και δεν εξολόθρευσαν τα έθνη, επιθυμώντας να συναναμειχθούν μαζί τους. «Καὶ ἐμίγησαν»: Διότι αναμείχθηκαν μαζί τους και εκχυδαΐστηκαν μέσα στα άτιμα έργα τους. «Καὶ ἐδούλευσαν»: Διότι προσκύνησαν τα είδωλα των εθνών και από αυτούς έμαθαν να ειδωλολατρούν. «Καὶ ἔθυσαν»: Διότι τόσο πολύ έλκονταν από τα είδωλα και περιέπεσαν σε μανία, ώστε ούτε τα ίδια τους τα τέκνα δεν λυπήθηκαν, αλλά τα κατέσφαξαν στους δαίμονες. «Καὶ ἐξέχεαν»: Διότι τα βρέφη δεν είχαν αδικήσει σε τίποτα, αλλά σφαγιάζονταν αναίτια. «Ἔθυσαν»: Για να μάθουν πόσο βλάπτει η απομάκρυνση από τον Θεό, για τον λόγο αυτό τους παρέδωσε ο Θεός σε αδόκιμο νου, ώστε να μη λυπηθούν ούτε τα τέκνα τους. «Εφονοκτονήθη — καὶ ἐμιάνθη»: Διότι η γη, αφού μολύνθηκε από τα αίματα, νεκρωνόταν, και από τα έργα τους μιάνθηκε και υποβαθμίστηκε και δεν βρισκόταν πλέον κατάλληλη για καρποφορία.

Ο Δαβίδ πάλι λέει: Θυσίασαν τους γιους τους και τις κόρες τους στα δαιμόνια, και έχυσαν αίμα αθώο, αίμα των γιων και των θυγατέρων τους. Είδες την τυραννία της κακίας; Έγιναν σκύλοι και άλογα, και πιο παράλογοι από τα γαϊδούρια, και πιο αναίσθητοι από τα βόδια, και στράφηκαν με μανία ενάντια στην ίδια τους τη φύση. Αλλά μετά τη σάρκωση του Χριστού, τι λέει η Γραφή; «Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς». Και πριν μεν από αυτό η Γραφή έλεγε: «Πήγαινε στο μυρμήγκι, ω οκνηρέ»· μετά όμως από αυτά αξιωθήκαμε την υιοθεσία, και πολιτογραφηθήκαμε στον ουρανό, και πανηγυρίζουμε μαζί με τους αγγέλους, και συμμετέχουμε στη μελωδία τους, και θέσαμε ως στόχο τον συναγωνισμό με τις ασώματες δυνάμεις. Και καταργήθηκαν τα υψώματα, και κατεδαφίστηκαν οι ναοί. Και ο λίθος φάνηκε ότι είναι λίθος, και το ξύλο ξύλο, και τα δέντρα δέντρα, και οι πηγές πηγές.

Υπέθετε, λέγει, ότι δεν έπραττε τίποτα το παράνομο, ονομάζει όμως πορνεία την ειδωλολατρία· διότι, αφού εγκατέλειψαν τον Θεό, ο οποίος ονομαζόταν νυμφίος τους, λάτρευαν τα είδωλα, και μόλυναν με φόνους τη γη θυσιάζοντας τα τέκνα τους στους δαίμονες. Και διέπραξε μοιχεία με το ξύλο και τον λίθο. Έτσι, κατέστησε σαφή την κατηγορία της πορνείας.

Και έχυσαν αίμα αθώο, αίμα των γιων και των θυγατέρων τους, που θυσίασαν στα γλυπτά είδωλα της Χαναάν. Και η γη αιματοκυλίστηκε από τους φόνους και μολύνθηκε από τα έργα τους. Το αποκορύφωμα της ασέβειας το άφησε για το τέλος. Διότι ποιο περιθώριο υπερβολικής δυσέβειας αφήνει πλέον το να μολύνουν τη γη με τα αίματα των γιων και των θυγατέρων τους, και να προσφέρουν τις θυσίες αυτές στους αιμοβόρους δαίμονες; Διότι στον μεν Θεό δεν προσέφεραν ούτε τα όσα όριζε ο νόμος, στα δε είδωλα προσέφεραν ακόμη και τις σφαγές των παιδιών τους.

Για τον οποίο λέει ο Δαβίδ: «Και στάθηκε ο Φινεές και εξιλέωσε και σταμάτησε» το θανατικό της οργής από τον λαό. «Και αυτό του λογίστηκε ως δικαιοσύνη, σε γενεά και γενεά, έως τον αιώνα». Διότι, ενώ παντού ο φόνος είναι μιαρός και ολέθριος, εδώ θεωρήθηκε δικαιοσύνη και αγιασμός, επειδή έγινε από ζήλο και σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, όπως ακριβώς και αλλού οργίστηκε. «Επειδή δεν εξολόθρευσαν», λέει, «τα έθνη, τα οποία τους είπε ο Κύριος· αλλά μάλλον αναμείχθηκαν μαζί τους και έμαθαν τα έργα τους και δούλευσαν στα είδωλά τους, και θυσίασαν τους γιους τους και τις θυγατέρες τους στα δαιμόνια». Γι' αυτό τους είπε ο Θεός να εξολοθρεύσουν τα έθνη εκείνα, για να μη συμβούν αυτά. Εκείνοι όμως, επειδή παράκουσαν, έπραξαν το αντίθετο: «Και μολύνθηκε», λέει, «η γη με τα έργα τους, και πόρνευσαν με τις πράξεις τους». Πότε δε τα έκαναν αυτά; Αφού κληρονόμησαν τη γη της επαγγελίας. «Και οργίστηκε με θυμό ο Κύριος εναντίον του λαού του και τους παρέδωσε στα χέρια των εθνών, και τους εξουσίασαν αυτοί που τους μισούσαν». Τέτοιοι είναι άλλωστε οι καρποί των αμαρτιών, πικροί και θανάσιμοι. Όμως, «μεταμελήθηκε», λέει, «σύμφωνα με το πλήθος του ελέους του και προκάλεσε την ευσπλαχνία γι' αυτούς ενώπιον όλων εκείνων που τους αιχμαλώτισαν».