Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 105:47

εναντίον: Τον Ισραήλ τον σπλαχνίστηκε (να τον σπλαχνίζεται) απέναντι στους [αισθητούς] εχθρούς, ώστε να γνωρίσει τη δύναμη του Θεού, ενώ τον λαό που προήλθε από τα έθνη τον εκδικήθηκε [απελευθερώνοντάς τον από] τους δαίμονες, οι οποίοι είναι οι νοητοί εχθροί. σώσον ημάς: Όσοι σώθηκαν από αυτούς παρακαλούν τον Θεό (τον Κύριο) να ενωθούν (να συναχθούν) με τον πιστό λαό, αυτόν που πίστεψε προερχόμενος από τα έθνη. του εξομολογήσασθαι: Προκειμένου να εξομολογηθούμε στον Θεό για όσα πράξαμε, ώστε να ελεηθούμε. του εγκαυχάσθαι: Διότι είναι μεγάλο καύχημα για τον πιστό (του πιστού) να αινεί διαρκώς τον Θεό. ευλογητός: Διότι από τον αιώνα (από τους αιώνες) και εις τους αιώνες ευλογείται ο Θεός και δοξάζεται από όλους τους αγίους. και ερεί: Διότι κάθε πνοή ακατάπαυστα βοά για το έλεος του Θεού: γένοιτο.

Ως «διαστολή στα χείλη» δεν εννοεί την αμφιβολία των λόγων, την οποία υπέστη ο Μωυσής θαυματουργώντας από τον βράχο, αλλά το γεγονός καταλογίζεται δικαιολογημένα στον λαό των Ιουδαίων· επειδή, καθώς συνεχώς απειθούσαν και έθεταν σε δοκιμασία, τον έκαναν να περιπέσει σε ολιγωρία. «Και αναμείχθηκαν με τα έθνη.» Όχι μόνο χάρισαν τη ζωή στους ασεβείς, αλλά δημιούργησαν και ασεβή κοινωνία μαζί τους. «Και πόρνευσαν με τα έργα τους.» Πορνεία λοιπόν εδώ ονομάζει την αποστασία από τον Θεό. «Και τους παρέδωσε στα χέρια των εχθρών.» Ταυτόχρονα ύμνησε τη φιλανθρωπία του Θεού, και εξιστόρησε δραματικά τη δική τους κακία· διότι Εκείνος μεν δεν έπαυε να τους ευεργετεί και να τους λυτρώνει από τα δεινά, αυτοί δε επέμεναν ομοίως να Τον παροργίζουν και να Τον παραπικραίνουν. «Και τους παρέδωσε σε οικτιρμούς.» Βλέπεις πόσο μεγάλη είναι η εύνοια του Θεού· πώς κάνει μέχρι και τους εχθρούς ευμενείς απέναντί μας, και όχι κάποιους, αλλά όλους· και εκείνοι που τους πήραν αιχμαλώτους ως εχθροί, αυτοί δείχνουν πατρική στοργή απέναντι στους αιχμαλωτισθέντες, ώστε να είναι φανερό ότι το ένα είναι έργο της οργής του Θεού, ενώ το άλλο της φιλανθρωπίας Του· διότι έχουμε ανάγκη και από τα δύο για τη διόρθωσή μας. «Σώσε μας, Κύριε ο Θεός μας.» Διότι αυτό σημαίνει όντως να σωθούμε, το να συναχθούμε από τα έθνη, και να μην είμαστε διεσπαρμένοι στην πλάνη εκείνων. Ονομάζει δηλαδή τώρα έθνη εκείνους που πορεύονται στην ασέβεια, η οποία κυριαρχούσε παλαιότερα στα έθνη. «

Το δε «Πολλές φορές», είναι όμοιο με το «Πόσες φορές θέλησα να επισυναγάγω τα τέκνα σου·» το δε «Και ταπεινώθηκαν μέσα στις ανομίες τους», με το «Και δεν θελήσατε». «Και είδε ο Κύριος όταν αυτοί θλίβονταν, όταν εισάκουσε τη δέησή τους». Αυτά διδάσκουν και οι ιστορίες, και ότι δηλαδή δεήθηκαν στον Θεό ωθούμενοι από την ανάγκη, και ότι αφού δεήθηκαν εισακούστηκαν. «Και θυμήθηκε τη διαθήκη του, και μεταμελήθηκε σύμφωνα με το πλήθος του ελέους του». Διότι εξαιτίας των υποσχέσεων προς τους πατέρες χορήγησε το έλεος. Ονομάζει δε μεταμέλεια την παύση της παιδαγωγίας. Διότι ο Θεός δεν έχει το πάθος της μεταμέλειας, ούτε αρέσκεται πότε σε αυτά και πότε σε εκείνα, αλλά κυβερνώντας τα πάντα με σοφία, και παιδαγωγίες επιφέρει και φιλανθρωπία προσφέρει. «Και τους έδωσε ώστε να βρουν οίκτο ενώπιον όλων εκείνων που τους αιχμαλώτισαν». Λέει δηλαδή ο Έσδρας, πώς έβαλε ο Κύριος ο Θεός στην καρδιά του βασιλιά Κύρου, και έπειτα του Δαρείου και του Αρταξέρξη, να συμπεριφερθούν φιλάνθρωπα προς τον λαό των Ιουδαίων. Μέσα σε οικτιρμούς βρίσκονται και τώρα που είναι υποδουλωμένοι στους Ρωμαίους, χάρη στους θείους οικτιρμούς και όχι λόγω δικής τους αξίας. Η μεταμέλεια, εξάλλου, δεν είναι πάθος του Θεού, αλλά παύση της παιδαγωγίας. «Σώσε μας, Κύριε ο Θεός μας, και επισυνάγαγέ μας από τα έθνη, για να εξομολογηθούμε στο όνομά σου το μεγάλο και άγιο, και να καυχηθούμε για την αίνεσή σου».

Δες, λοιπόν, την ακολουθία του πάθους: Ανέστησε τον Λάζαρο, κρατώντας για το τέλος αυτό το θαύμα που ήταν το μεγαλύτερο από όλα. Εξαιτίας αυτού, πολλοί συνέτρεχαν και πίστευαν. Και επειδή πολλοί πίστευαν, ο φθόνος έγινε μεγαλύτερος. Από αυτό προέκυψε η επιβουλή και ο σταυρός. «Διότι, αφού άκουσαν τα πλήθη», λέει, «ότι έρχεται ο Ιησούς», τον προϋπάντησαν με δόξα, αποδίδοντάς του εξαιτίας του θαύματος στον Λάζαρο οπωσδήποτε τιμή μεγαλύτερη από αυτήν που οφείλεται σε έναν απλό άνθρωπο. Διότι δεν τον θεωρούσαν πλέον ως προφήτη. Επειδή, ποιον προφήτη τίμησαν ποτέ έτσι οι πατέρες τους; Γι' αυτό και έλεγαν: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου». Από αυτά τα λόγια συμπεραίνουμε, πρώτον μεν, ότι είναι Θεός. Διότι το «Ωσαννά» ερμηνεύεται «Σώσε», όπως ακριβώς υπάρχει εξελληνισμένο και στον εκατοστό δέκατο έβδομο ψαλμό από τους Εβδομήκοντα. Διότι, ενώ το εβραϊκό κείμενο έχει το «Ωσαννά», το ελληνικό έχει το «Ω, Κύριε, σώσε». Το να σώζει, όμως, ανήκει μόνο στον Θεό, και προς αυτόν έχει ειπωθεί: «Σώσε μας, Κύριε, ο Θεός μας». Και από παντού θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι η Γραφή αποδίδει τη σωτηρία μόνο στον Θεό. Πρώτον, λοιπόν, αυτό δείχνουν εκείνοι που λένε τα λόγια του Δαβίδ για τον Χριστό, ότι είναι Θεός. Έπειτα, ότι είναι και κυρίως Θεός. Διότι λέει: «Ο ερχόμενος», και όχι «ο αγόμενος» (εκείνος που οδηγείται). Διότι το ένα δείχνει κάτι το δουλικό κατά κάποιον τρόπο, ενώ το να έρχεται δείχνει εξουσία.