Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 106:12

Ασθένησαν, και δεν υπήρχε κανείς να βοηθήσει. Διότι κανείς δεν είχε τη δύναμη να εξαλείψει την αμαρτία. Και από τις ανάγκες τους τούς έσωσε. Διότι ποια μεγαλύτερη ανάγκη υπάρχει από το να είναι κανείς υποδουλωμένος σε πονηρά πνεύματα, ευρισκόμενος σε άγνοια του Θεού, σε πτώχεια της ψυχής και σε ένδεια εξαιτίας της κακίας;

Και ταπεινώθηκε μέσα στους κόπους η καρδιά τους· ασθένησαν και δεν υπήρχε βοηθός. Διότι το μεγάλο αυτό κατόρθωμα διαφυλασσόταν μόνο για τον Λόγο του Θεού, για τον οποίο αναφέρεται στη συνέχεια: Απέστειλε τον Λόγο του και τους θεράπευσε, και τους λύτρωσε από τη φθορά τους. Και έκκραξαν προς τον Κύριο κατά τη θλίψη τους, και τους έσωσε από τις στενοχώριες τους. Και τους έβγαλε από το σκότος και τη σκιά του θανάτου, και διέρρηξε τα δεσμά τους. Διότι πώς να μη βρισκόμασταν σε δεινή θέση, όντας υποδουλωμένοι σε πονηρούς δαίμονες και ακάθαρτα πνεύματα;

Διότι, λέγει, ταπεινώθηκε η καρδιά τους μέσα στους κόπους. Ο δε αποχωρισμός από τη δύναμη δεν είναι τίποτε άλλο παρά ασθένεια· διότι ποια βοήθεια θα μπορούσε να βρεθεί χωρίς δύναμη; Γι' αυτό λέγει: «Ασθένησαν, και δεν υπήρχε βοηθός». Αλλά και πάλι, μία φωνή μετέτρεψε τις συμφορές σε ευφροσύνη. Διότι, λέγει, έκραξαν προς τον Κύριο μέσα στη θλίψη τους, και τους έσωσε από τις ανάγκες τους. Εξαφανίζει το σκοτάδι, διαλύει τον θάνατο, διαρρηγνύει τα δεσμά.

«Διότι παραπίκραναν». Ο εβραϊκός λαός πάντοτε παρόξυνε και παραπίκραινε τον Θεό κατ' αυτόν τον τρόπο, επειδή δεν ενέμεινε στα προστάγματα του Θεού και στον νόμο. Αυτός όμως είναι τύπος του λαού των εθνών. «Και ταπεινώθηκε». Διότι στους κόπους των ειδώλων ήταν ταπεινωμένοι οι προερχόμενοι από τα έθνη, κοπιάζοντας ανώφελα και μάταια. «Ασθένησαν». Διότι μέσα στην ασθένεια της πλάνης βρίσκονταν τα έθνη και κανείς δεν μπορούσε να βοηθήσει ή να τα σώσει, παρά μόνον ο Κύριος που σπλαγχνίστηκε και εμφανίστηκε. «Και έκκραξαν». Αφού συνήλθαν λοιπόν, φώναζαν προς τον Θεό για να σωθούν από τη θλίψη των δεινών. «Και από τις ανάγκες». Διότι, αφού τους σπλαγχνίστηκε, τους έσωσε ως Θεός και δεν τους παρέβλεψε. «Και εξήγαγε». Διότι τα έθνη βρίσκονταν σαν σε σκοτάδι στη ζοφερή πολιτεία των δαιμόνων, όπως ακριβώς ο λαός των Εβραίων στη σκοτεινή γη των Αιγυπτίων, μέχρις ότου έλαμψε ο ήλιος της δικαιοσύνης, δηλαδή ο Χριστός. «Και τους δεσμούς». Όσους έδεσε η αμαρτία διά της ασεβείας, αυτών τα δεσμά τα διέρρηξε η χάρις του βαπτίσματος. «Ας εξομολογηθούν». Οι σεσωσμένοι από τη χάρη, εξομολογούμενοι οι ίδιοι, ψάλλουν διαπαντός τα ελέη του Κυρίου. «Και τα θαυμάσια». Όσοι πίστεψαν και σώθηκαν διηγούνται τη δόξα του Θεού σε όσους δεν έχουν ακόμη ακούσει το Ευαγγέλιο, καθώς έχει γραφτεί: για να τα διηγηθούν σε άλλη γενεά. «Διότι συνέτριψε». Εννοεί τις πύλες του άδη, <τις χάλκινες> ως στερεές, και αναφέρεται στους μοχλούς του θανάτου ως ισχυρούς.

Διότι, ενώ οφείλαμε από το μέγεθος και την ωραιότητα των κτισμάτων να θεωρούμε τον δημιουργό των πάντων και να κατανοούμε την αιώνια δύναμη και τη θεότητά του από την κτίση του κόσμου, εμείς, διάγοντας τον βίο μας σαν τυφλοί στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου, και έχοντας τις λογικές δυνάμεις της ψυχής δεσμευμένες και πωρωμένες, ανταλλάξαμε τη δόξα του άφθαρτου Θεού με ομοίωμα εικόνας φθαρτού ανθρώπου και πτηνών και τετράποδων και ερπετών. Επειδή παραπίκραναν τα λόγια του Θεού και εξόργισαν τη βουλή του Υψίστου. Και ταπεινώθηκε μέσα στους κόπους η καρδιά τους· ασθένησαν, και δεν υπήρχε κανείς να τους βοηθήσει. Η αιτία δε όλων αυτών των οδυνηρών δεινών, και για τους Ιουδαίους και για όλους τους ανθρώπους, είναι η αμαρτία. Διότι και εκείνοι, εκτίοντας ποινή, παραδόθηκαν στη δουλεία των Βαβυλωνίων, και όλοι οι άνθρωποι μετά την παράβαση της εντολής υποβλήθηκαν στην ταλαιπωρία των πόνων. Διότι μετά από αυτά ο Αδάμ άκουσε: Επικατάρατη θα είναι η γη εξαιτίας των έργων σου· αγκάθια και τριβόλια θα σου αναβλαστήσει· με λύπη θα τρως από αυτήν όλες τις ημέρες της ζωής σου. Με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα τρως τον άρτο σου, έως ότου επιστρέψεις στη γη, από την οποία πάρθηκες, διότι γη είσαι, και στη γη θα επιστρέψεις. Περιστοιχισμένοι δε από τόσες συμφορές, δεν βρήκαν καμία λύτρωση από τα δεινά που τους βάραιναν· αλλά Εκείνος που τους όρισε αυτή τη μοίρα, ο Ίδιος τους δώρισε και την απαλλαγή από αυτά.

Διότι τότε η καρδιά μας ταπεινωνόταν μέσα στους κόπους της αμαρτίας, καθώς είχε παραλύσει η έμφυτη και λογική μας δύναμη, την οποία κανείς δεν ανέκτησε· διότι εξασθένησαν, και δεν υπήρχε κανείς για να βοηθήσει. Μόνο για τον Λόγο του Θεού είχε επιφυλαχθεί αυτό το μεγάλο κατόρθωμα. Η δε φράση «Διέρρηξε τους δεσμούς αυτών», αυτό ακριβώς δηλώνει, την αθρόα άφεση των αμαρτιών, της οποίας μας αξίωσε η χάρη του Σωτήρος. «Ας δοξολογήσουν τον Κύριο για τα ελέη Του, και για τα θαυμάσιά Του προς τους υιούς των ανθρώπων, διότι συνέτριψε πύλες χάλκινες και μοχλούς σιδερένιους κομμάτιασε». Ως «χάλκινες πύλες» και «σιδερένιους μοχλούς» ονόμασε το αναπόδραστο των κακών. Διότι, όπως ακριβώς είναι αδύνατο να διαφύγει κανείς όταν είναι φυλακισμένος πίσω από θύρες και μοχλούς, έτσι ακατόρθωτο ήταν και για τους Ιουδαίους να ξεφύγουν από τη δουλεία των Βαβυλωνίων, αλλά και για όλους τους ανθρώπους από τη δυναστεία του θανάτου. Μόνο το θείο έλεος στάθηκε αρκετό για να διαλύσει το κράτος και εκείνων και αυτού, και να χαρίσει την απαλλαγή από τα δεινά. Και τα ίδια επανέλαβε για δεύτερη φορά με αφορμή τις δεύτερες ευεργεσίες Του.