Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 108:29

Ας ενδυθούν με εντροπή εκείνοι που με διαβάλλουν. Διότι, ποια δεν είναι η αισχύνη των Ιουδαίων; Αφενός βλέπουν τα δικά τους ιερά αφανισμένα εκ θεμελίων· αφετέρου δε, το μνήμα Εκείνου, ο Οποίος ατιμάσθηκε και σταυρώθηκε από αυτούς, να προσκυνείται· και τις Εκκλησίες Του παντού να αυξάνονται τόσο πολύ, και σε πλήθος και σε δόξα.

Αυτοί θα καταραστούν, και εσύ θα ευλογήσεις. Εκείνοι που επαναστατούν εναντίον μου ας ντροπιαστούν· ο δούλος σου όμως θα ευφρανθεί. Μέχρι και σήμερα οι Ιουδαίοι εξακολούθησαν να μεταχειρίζονται βλασφημίες κατά του Σωτήρος· αλλά, ενώ εκείνοι βλασφημούν, το κήρυγμα γίνεται καθημερινά πιο λαμπρό. Ας ντυθούν με ντροπή εκείνοι που με διαβάλλουν, και ας τυλιχτούν με την αισχύνη τους σαν με μανδύα. Διότι οι Ιουδαίοι, μετά την επιβουλή τους κατά του Χριστού, αφού έμειναν στερημένοι από την επισκοπή του Θεού, περιβλήθηκαν με αισχύνη· ενώ ο Σωτήρας και Κύριός μας μέχρι και τώρα πληρούται από ευφροσύνη, μέσω της Εκκλησίας που έχει εγκαθιδρυθεί σε όλη την οικουμένη στο όνομά Του.

Ο δε δούλος σου θα ευφρανθεί. Ούτε αυτός ο λόγος θα μας αναγκάσει να τον εκλάβουμε σε σχέση με άλλη υπόθεση· διότι ακούμε και τον θεσπέσιο Παύλο να λέει ότι «κένωσε τον εαυτό του, λαμβάνοντας μορφή δούλου»· και ο ίδιος επίσης αναφωνεί μέσω του Ησαΐα: «Έτσι λέγει ο Κύριος, ο οποίος με έπλασε από την κοιλιά ως δούλο του. Ας ενδυθούν με ντροπή εκείνοι που με διαβάλλουν, και ας περιβληθούν την αισχύνη τους σαν μανδύα».

Σε αυτά, μετά από άλλα, προσθέτει: «τα γόνατά μου εξασθένησαν από τη νηστεία, και η σάρκα μου αλλοιώθηκε στερούμενη το έλαιο. Και εγώ έγινα όνειδος σε αυτούς· με είδαν, κούνησαν τα κεφάλια τους», τα οποία και αυτά εκπληρώθηκαν, όταν «οι διερχόμενοι τον βλασφημούσαν, κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει». Επειδή δε ακόμη και τώρα οι εκ περιτομής, επισύροντας στους εαυτούς τους την κατάρα των πατέρων τους, συνηθίζουν να αναθεματίζουν με βλάσφημα και ασεβή λόγια τον Σωτήρα και Κύριό μας και όλους όσοι έχουν πιστέψει σε αυτόν, για τον λόγο αυτόν στη συνέχεια προσθέτει: «αυτοί θα καταραστούν, αλλά εσύ θα ευλογήσεις· αυτοί που επαναστατούν εναντίον μου ας καταντροπιαστούν, ο δε δούλος σου θα ευφρανθεί. Ας ντυθούν με ντροπή αυτοί που με διαβάλλουν, και ας περιβληθούν την αισχύνη τους σαν διπλό πανωφόρι. Εγώ δε θα δοξολογήσω τον Κύριο με το στόμα μου, και ανάμεσα σε πολλούς θα τον αινέσω. Διότι στάθηκε στα δεξιά του πένητα, για να σώσει την ψυχή μου από αυτούς που την καταδιώκουν». Και είναι βεβαίως ολοφάνερο με πόσα δεινά παλεύουν ακόμη και τώρα όσοι εξαπολύουν κατάρες εναντίον του στις συναγωγές τους, μη μπορώντας διόλου να ανακύψουν από εκείνα τα χρόνια, καθώς και το πώς ο ίδιος ετοιμάζει αίνο προς τον Πατέρα ανάμεσα σε πολλά έθνη μέσω της Καινής Διαθήκης του, έχοντας τον Πατέρα συνεργό και συμπαραστάτη στα δεξιά του.

Ας ντυθούν. Διότι ντύθηκαν με αισχύνη και ντροπή οι Ιουδαίοι οι οποίοι έλεγαν: Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι από τον Θεό. Και ας περιβληθούν. Διότι σαν διπλοΐδα, δηλαδή σαν πανωφόρι, η αισχύνη κάλυψε, εννοώ δηλαδή τους Ιουδαίους, κατά τον καιρό της αναστάσεως του Χριστού. Θα δοξολογήσω. Ο άνθρωπος, έχοντας σωθεί και καταξιωθεί της χάριτος, δοξολογεί με ευχαριστία τον Θεό. Και εν μέσω. Διότι εν μέσω όλης της κτίσεως ο άνθρωπος δεν παύει να δοξάζει τον Θεό. Διότι παρέστη. Διότι ο Χριστός στάθηκε εκ δεξιών του ανθρώπου και τον έσωσε από τους δαίμονες, επειδή αυτοί τον είχαν αιχμαλωτίσει.

Αυτός όμως δεν χαίρεται τόσο για την καταισχύνη των Ιουδαίων, όσο για τη σωτηρία της οικουμένης. «Ας ντυθούν με ντροπή όσοι με διαβάλλουν». Ως ντροπή εννοεί αυτή των Ιουδαίων που διαβάλλουν και βλασφημούν τον Χριστό, επειδή σταύρωσαν εκείνον που καταγόταν από αυτούς κατά σάρκα και που ήρθε για να τους σώσει.

Αλλ' όμως, αυτήν την ντροπή ντύνονται· διότι δεν αρνούνται το γεγονός, αλλά και οικειοποιούνται σφόδρα το τόλμημα του σταυρού. Την προειρημένη αισχύνη, λοιπόν, την περιβάλλονται ως διπλοΐδα· διότι πάνω στο τόλμημα του σταυρού, το οποίο έχει ονομαστεί ιμάτιο, αρνούνται Εκείνον που με τη δική του έγερση ανέστησε την οικουμένη. Και αυτό, ως διπλή αισχύνη, εύλογα γίνεται γι' αυτούς περίβλημα διπλοΐδας. «Θα δοξολογήσω τον Κύριο σφόδρα με το στόμα μου». Στόμα του Χριστού είναι η Εκκλησία· επειδή και ο Ίδιος έχει αναγκαίως καταστεί κεφαλή της· μέσω αυτής, λοιπόν, υπόσχεται να δοξολογήσει τον Πατέρα.

Και τρώγει χώμα από τη γη που καταδικάστηκε να παράγει αγκάθια και τριβόλια· βλέπει δε εκείνην που προηγουμένως ποδοπατούνταν από αυτόν να απολαμβάνει το ξύλο της ζωής, ενώ ο ίδιος παραμένει στην προτέρα κατάρα· βλέπει δε ότι δεν εξουσιάζει ούτε καν την πτέρνα, ενώ όλες οι δικές του κεφαλές έχουν συντριβεί από τον σταυρό· θεωρεί να στέκεται εκ δεξιών ως βασίλισσα η άλλοτε καταδικασμένη, και εκείνη που σκέπαζε τη γύμνια της με φύλλα συκής, περιβεβλημένη πλέον με ολόχρυσο ιματισμό, στολισμένη, και θρηνεί για τη δική του ακοσμία. Τη βλέπει να στηρίζεται στο βασιλικό σκήπτρο και να υψώνεται προς τον ίδιο τον ουρανό, και οδύρεται για τη δική του πτώση· τη βλέπει να συγκαλεί τα τέκνα της με υψηλό κήρυγμα προς προσκύνηση του τιμίου σταυρού, και φρίττει για την υπακοή τους, θαυμάζει την προθυμία τους και εκπλήσσεται με το πλήθος τους· βλέπει σύμπασα την κτίση να εορτάζει, και τον εαυτό του ενδεδυμένο με αισχύνη σαν με μανδύα· και να εκπληρώνεται το λόγιο που λέγει: «Έντεινε, και κατευοδού, και βασίλευε»· Έντεινε το τόξο του σταυρού, πλήξε τον διάβολο, βασίλευσε επί της κτίσεως, κατευόδωσε τον άνθρωπο. Και πάλι: «Υψώνετε τον Κύριο τον Θεό μας, και προσκυνείτε το υποπόδιο των ποδών αυτού». Διότι τα τείχη της αμαρτίας και τις πόλεις του άδη τις κατεδάφισε συθέμελα ο σταυρός του Χριστού.

Αυτοί που εγείρονται εναντίον μου ας καταισχυνθούν, ο δούλος σου όμως θα ευφρανθεί. Από εδώ διδάσκει στον ακροατή κάποια φιλοσοφία. Διότι αποδεικνύει ότι, ακόμη κι αν τον πλήττουν με μύριες κατάρες, εφόσον ο Θεός ευλογεί, δεν πρόκειται να επέλθει καμία βλάβη από αυτούς, αλλά θα στραφούν εναντίον τους η αισχύνη και οι ονειδισμοί. «Ο δούλος σου όμως θα ευφρανθεί χάρη σε σένα». Πολύ σωστά είπε «χάρη σε σένα», δηλώνοντας ότι από εκεί προέρχεται η ευφροσύνη, από όπου πηγάζει και η χορηγία των αγαθών. Επομένως, κανένα από τα δεινά δεν θα μπορέσει να με ταράξει, εφόσον η ευφροσύνη που προέρχεται από εσένα παραμένει σε εμένα ακέραιη. Ας ντυθούν με ντροπή εκείνοι που με συκοφαντούν, και ας περιβληθούν τη δική τους αισχύνη σαν μανδύα. Πρόσεξε πάλι πώς ζητά να μην παραδοθούν αυτοί μόνο σε τιμωρία, αλλά σε αισχύνη και σε ντροπή, ώστε αυτό να γίνει για αυτούς δίδαγμα διόρθωσης και αφορμή για μεταβολή προς το καλύτερο. Θα δοξολογήσω θερμά τον Κύριο με το στόμα μου, και ανάμεσα σε πολλούς θα τον αινέσω. Διότι στάθηκε στα δεξιά του πένητα, για να σώσει την ψυχή μου από εκείνους που την καταδιώκουν.

«Ας ντροπιαστούν και ας εξευτελιστούν αυτοί που ζητούν την ψυχή μου.» «Μην σπλαχνιστείς κανέναν από όσους εργάζονται την ανομία. Ο Θεός μου θα μου δείξει την τιμωρία των εχθρών μου· μην τους θανατώσεις.» «Ας γίνει το τραπέζι τους παγίδα μπροστά τους.» «Ξέχυσε πάνω τους την οργή Σου, πάνω στα έθνη που δεν Σε γνωρίζουν.» «Θεέ μου, κάνε τους σαν τον τροχό, σαν την καλαμιά μπροστά στον άνεμο. Γέμισε τα πρόσωπά τους με ατίμωση, και θα αναζητήσουν το όνομά Σου.» «Δεν θέλησε την ευλογία, και θα απομακρυνθεί από αυτόν. Ας ντυθούν με ντροπή εκείνοι που με συκοφαντούν.» «Σύντριψε τον βραχίονα του αμαρτωλού και πονηρού.» «Ας ντροπιαστούν εκείνοι που παρανομούν μάταια.» «Δώσε σε αυτούς, Κύριε, μήτρα που δεν γεννά και ξερούς μαστούς.» «Αντί για ευωδία θα υπάρχει σκόνη, και αντί για ζώνη θα ζωστείς με σκοινί, και αντί για χρυσό στολίδι στο κεφάλι θα αποκτήσεις φαλάκρα εξαιτίας των έργων σου, και αντί για πορφυρό χιτώνα θα ντυθείς με σάκο.»

Και θανάτωσε μεν, αλλά μάλλον θανατώθηκε με αθάνατο και αιώνιο θάνατο αυτός που προκάλεσε τον θάνατο, ενώ Εκείνος που θανατώθηκε θανάτωσε τον θάνατο και ζωοποίησε τους νεκρούς, λέγοντας με παρρησία: «Ας ντυθούν την εντροπή εκείνοι που με διαβάλλουν και ας περιβληθούν σαν μανδύα την αισχύνη τους. Θα δοξολογήσω τον Κύριο», δηλαδή τον Πατέρα, «με όλη τη δύναμη του στόματός μου, και ανάμεσα σε πολλούς θα τον υμνήσω, διότι παραστάθηκε στα δεξιά του πένητα, για να σώσει την ψυχή μου από αυτούς που την καταδιώκουν». Άνθρωπο πένητα και φτωχό ονομάζει πάντοτε τον εαυτό Του ο Χριστός, και βεβαιώνει ότι όλα τα έργα Του ενεργούνται από τον Πατέρα, ώστε αφενός να αποδείξει αναμφίβολη την τέλεια ενανθρώπησή Του και αφετέρου να απονείμει τιμή στον αίτιο και ομοφυή Πατέρα Του.