Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 112:3

Και μόνο του Χριστού ήταν πραγματικά όλες οι οδοί ευθείες, και αυτός οικοδόμησε την αληθινή πόλη του Θεού, σύμφωνα με την επαγγελία που έχει κάνει λέγοντας: «πάνω στην πέτρα θα οικοδομήσω την εκκλησία μου, και οι πύλες του άδη δεν θα υπερισχύσουν εναντίον της». Διότι, αληθινά, αυτή η πόλη, η οποία αποτελείται από ζωντανούς λίθους, είναι η ακατάλυτη πόλη του Θεού, η οποία εκτείνεται «από ανατολών ηλίου μέχρι δυσμών» και πληροί όλα τα έθνη διά του θεοσεβούς πολιτεύματος. Αλλά και την αιχμαλωσία των ψυχών, μόνο ο Χριστός του Θεού την ανέστρεψε, ελευθερώνοντάς τες από τη δαιμονική πλάνη και δουλεία. Και αυτό το έπραξε «χωρίς λύτρα και χωρίς δώρα», όπως ακριβώς διδάσκει ο Απόστολος λέγοντας: «κατά χάριν έχουμε σωθεί». Και θα μπορούσε να πει κανείς ότι τα γεγονότα που συνέβησαν ιστορικά την εποχή του Ζοροβάβελ ή του Κύρου περιέχουν εικόνες και σύμβολα των αληθινών πραγμάτων, ενώ τα όσα αφορούν τον αληθινό Κύριο και τον αληθινό Χριστό του Θεού έχουν εκπληρωθεί πνευματικά, ώστε να επαληθεύεται περισσότερο στο πρόσωπό Του ο λόγος που λέει: «αυτά λέει ο Κύριος προς τον χρισμένο μου, τον Κύρο». Διότι, σύμφωνα με την άμεση κυριολεκτική σημασία των λέξεων, ούτε ο βασιλιάς των Περσών, αν και χρισμένος του Θεού, φαίνεται να οικοδόμησε την Ιερουσαλήμ, αλλά ούτε προόδευσε καθόλου το έργο της οικοδόμησης κατά τη διάρκεια της ζωής του· διότι μόνο ξεκίνησαν τα θεμέλια κατά τα χρόνια του, και έπειτα, αφού ανεστάλη το έργο, ο τόπος παρέμεινε έρημος μέχρι τη βασιλεία του Δαρείου.

Από την ανατολή του ηλίου μέχρι τη δύση, αινετό είναι το όνομα του Κυρίου. Υψηλός πάνω από όλα τα έθνη είναι ο Κύριος, πάνω από τους ουρανούς η δόξα Του. Και πότε εκπληρώθηκε αυτός ο λόγος, παρά μόνο μετά την επιφάνεια του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού; Διότι, πριν από αυτήν, μόνο στην Ιουδαία λεγόταν ότι ήταν γνωστός ο Θεός, και μόνο στον Ισραήλ ήταν μέγα το όνομά Του, καθώς τα έθνη έξω από την Ιουδαία ήταν υποδουλωμένα σε δαίμονες και σε ακάθαρτα πνεύματα, και σε αυτούς που ήταν προσκολλημένοι στην ειδωλολατρία το όνομα του Κυρίου δεν έφτανε ούτε καν στη σκέψη τους. Όταν όμως εμφανίστηκε ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και απέστειλε τους μαθητές Του προς όλα τα έθνη, τότε ακριβώς εκπληρώνεται ο ύμνος που παραδόθηκε σε όλους μέσω των προκείμενων λόγων.

Αντί δε για το «Εκ λαού βαρβάρου», ο μεν Ακύλας απέδωσε «Από λαού ετερογλώσσου», ο δε Σύμμαχος «Εκ λαού αλλοφώνου». «Έγινε η Ιουδαία αγίασμά του, ο Ισραήλ εξουσία του». Διότι παλαιότερα, όταν μέσω του Μωυσή πραγματοποίησαν την πορεία από την Αίγυπτο εκείνοι του προηγούμενου λαού, ένα μικρό τμήμα της γης και μια πολύ ευτελής γωνιά ολόκληρης της οικουμένης, η Ιουδαία, είχε εκλεγεί από τον Θεό, καθώς και ένα μόνο έθνος, αυτό των Ιουδαίων· αφού όμως, καθώς η σωτήρια φανέρωση της χάριτος απλώθηκε σε ολόκληρη την οικουμένη, από τις ανατολές του ηλίου μέχρι τις δυσμάς είναι αινετό το όνομα του Κυρίου, και ο Κύριος έγινε υψηλός όχι (μόνο) στο έθνος του Ισραήλ, αλλά έγινε υψηλός πάνω σε όλα τα έθνη.

Αλληλούια. Αίνος προς τον Χριστό από τον νέο λαό, ο οποίος προβάλλεται για κλήση και εκλογή. «Αινείτε»: Τον νέο λαό η προφητεία (ο προφήτης) <η Γραφή> τον ονομάζει παίδες. «Αινείτε το όνομα»: Στον νέο λαό ομοίως προστάζει το Άγιο Πνεύμα να αινεί: [ελωί, ελωί]. «Είη το όνομα»: Και πριν μεν από την παρουσία του Χριστού το όνομα του Κυρίου ήταν ευλογημένο ως άγιο, αλλά από την παρουσία Του, δηλαδή από τώρα, είναι υπερευλογημένο εξαιτίας του μεγάλου Του ελέους, το οποίο έδειξε προς τον άνθρωπο. «Από ανατολών»: Διότι κανένας τόπος δεν στερείται τα μυστήρια του Χριστού, γι' αυτό και ο άνθρωπος οφείλει ακατάπαυστα να προσφέρει (να προσφέρεται) στον Κύριο από όλη τη γη το μυστικό άσμα. «Υψηλός»: Ως Ποιητής και ευεργέτης των πάντων, είναι προφανώς ανώτερος από όλους ως Θεός. «Επί τους ουρανούς»: Επάνω στους αισθητούς ουρανούς, προφανώς, αλλά ταυτόχρονα και στους νοητούς, οι οποίοι είναι οι άγιοι· διότι αυτοί ονομάζονται ουρανοί, επειδή διήλθαν ουράνιο βίο. «Τις ως Κύριος»: Ποιος; Κανείς, ούτε πριν από Αυτόν ούτε μετά από Αυτόν. «Ο εν υψηλοίς... εφορών»: Διότι επιβλέπει τα πάντα ως Θεός, και αυτά που βρίσκονται στον ουρανό και αυτά που βρίσκονται στη γη, εφόσον κρατάει τα πάντα μέσα στο χέρι Του. «Εν τω ουρανώ»: Διότι ο ουρανός είναι ο θρόνος Του, και η γη υποπόδιο, ώστε τίποτε δεν διαφεύγει της προσοχής του Θεού. «Ο εγείρων»: Ο Χριστός εγείρει τον Αδάμ, επειδή είχε πτωχεύσει παντελώς εξαιτίας της παραβάσεως. «Και από κοπρίας»: Διότι ανακαίνισε τον ίδιο, ο οποίος είχε σαπίσει μέσα στη σήψη της αμαρτίας.

Ψαλμός ριβ'. Αλληλούια. «Αινείτε παίδες Κύριον»· διότι παίδες ονομάζονται οι δούλοι. Εάν λοιπόν είστε δούλοι του Κυρίου, λέει, «αυτόν να αινείτε», «του οποίου το όνομα είναι αξιοΰμνητο από την ανατολή του ηλίου μέχρι τη δύση». «Ποιος είναι σαν τον Κύριο τον Θεό μας;» Εάν υπάρχει και άλλος τέτοιος, ας τον υποδείξουν οι ειδωλολάτρες. Διότι δική Του είναι η δόξα «στον ουρανό και στη γη, και από την κοπριά μπορεί να ανυψώσει τον φτωχό μαζί με τους άρχοντες του λαού του», στηρίζοντας την «στείρα» και «αναδεικνύοντάς την μητέρα που ευφραίνεται για τα τέκνα της».