Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 113:22

Είθε ο Κύριος να προσθέσει σε εμάς, σε εμάς και στους υιούς μας. Διότι Αυτός είναι εκείνος, του οποίου τους νόμους τηρούμε. Διότι, για να μη νομίσει κανείς ότι η νομοθεσία που δόθηκε μέσω του Μωυσή προέρχεται από κάποιον άλλον, πριν από την παράδοση αυτών των νόμων, παρέδωσε τα σχετικά με τη δημιουργία του κόσμου· μέσω της οποίας διδάσκει ότι υπάρχει ένας Θεός, ενώ όλα τα υπόλοιπα είναι γενητά.

Αλλά, για να μην πουν ποτέ αυτόν τον λόγο, χάρισέ μας και δώρησέ μας το έλεός σου. Διότι, έστω κι αν δεν μας κυβερνά πλέον η δική σου επιστασία, έχουμε πειστεί ότι βρίσκεσαι στον ουρανό και πράττεις όσα θέλησες. Όχι σε εμάς, Κύριε, όχι σε εμάς, αλλά στο όνομά σου δώσε δόξα, για το έλεός σου και την αλήθειά σου, μήπως και πουν ποτέ τα έθνη: «Πού είναι ο Θεός τους;». Ο δε Θεός μας είναι στον ουρανό και στη γη, και έκανε όλα όσα θέλησε. Τα είδωλα των εθνών είναι άργυρος και χρυσός, έργα ανθρώπινων χεριών· έχουν στόμα και δεν θα μιλήσουν, έχουν μάτια και δεν θα δουν· έχουν αυτιά και δεν θα ακούσουν, έχουν μύτες και δεν θα μυρίσουν· έχουν χέρια και δεν θα ψηλαφήσουν, έχουν πόδια και δεν θα περπατήσουν, δεν θα βγάλουν φωνή από τον λάρυγγά τους. Όμοιοι με αυτά ας γίνουν όσοι τα κατασκευάζουν, και όλοι όσοι στηρίζουν την πεποίθησή τους σε αυτά. Ο οίκος του Ισραήλ ήλπισε στον Κύριο, είναι βοηθός και υπερασπιστής τους. Ο οίκος του Ααρών ήλπισε στον Κύριο, είναι βοηθός και υπερασπιστής τους. Όσοι φοβούνται τον Κύριο ήλπισαν στον Κύριο, είναι βοηθός και υπερασπιστής τους. Ο Κύριος, επειδή μας θυμήθηκε, μας ευλόγησε. Ευλόγησε τον οίκο του Ισραήλ, ευλόγησε τον οίκο του Ααρών· ευλόγησε όσους φοβούνται τον Κύριο, τους μικρούς μαζί με τους μεγάλους. Είθε ο Κύριος να σας πληθύνει, εσάς και τους υιούς σας.

Διότι το Θείον δεν έχει ανάγκη από τίποτα· επομένως, και στις δύο περιπτώσεις το κέρδος είναι δικό μας. Πώς, λοιπόν, τους ευλόγησε; Τους έδωσε άρτο από τον ουρανό, έβρεξε γι' αυτούς νερό από την πέτρα, φύλαξε τις εισόδους και τις εξόδους τους, πλήθυνε τα κοπάδια των βοοειδών και των προβάτων τους, τους ονόμασε λαό περιούσιο και βασίλειο ιεράτευμα, τους έδωσε νόμο, έστειλε προφήτες. Διακηρύσσοντας αυτά και αλλού, λέει: «Δεν έπραξε έτσι σε κανένα άλλο έθνος, και τα κρίματά Του δεν τα φανέρωσε σε αυτούς». Και κάποιος άλλος λέει: «Ποιο έθνος είναι τόσο σοφό, ώστε να το πλησιάζει ο Κύριος και Θεός;». Τους μικρούς μαζί με τους μεγάλους. Κανένα γένος, λέει, δεν στερήθηκε την ευλογία, αλλά αυτή απλώθηκε σε όλους. «Είθε να προσθέσει ο Κύριος σε εσάς· σε εσάς και στους υιούς σας». Είδες ένα άλλο είδος ευλογίας, το να αυξάνεται το γένος; Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, προβάλλοντας το αντίθετο ως τιμωρία, κάποιος άλλος λέει: «Και ελαττωθήκαμε, και είμαστε πλέον ελάχιστοι σε σύγκριση με όλους αυτούς που κατοικούν τη γη». Αυτήν την ευλογία την απολάμβαναν και όταν βρίσκονταν στην Αίγυπτο, παρόλο που υπήρχαν αμέτρητα εμπόδια, τα καταναγκαστικά έργα, η ταλαιπωρία, η σκληρότητα των εξουσιαστών· τίποτα όμως δεν μπορούσε να διακόψει τον λόγο του Θεού, αλλά τόσο πολύ προόδευαν τα της ευλογίας, ώστε μέσα σε διακόσια χρόνια έγιναν εξακόσιες χιλιάδες. Αλλά τότε μεν τα της ευλογίας συνίσταντο σε αυτά, τώρα όμως, στην εποχή της Καινής Διαθήκης, συνίστανται σε πολύ ανώτερα.

«Ο Κύριος μας θυμήθηκε», δηλαδή την υπόσχεση προς τους πατέρες· «Μας ευλόγησε, τους μικρούς μαζί με τους μεγάλους», μικρούς όχι ως προς την ηλικία, αλλά και αυτούς που θεωρούνταν καταφρονεμένοι, και μας πλήθυνε, όπως υποσχέθηκε, «όπως τα άστρα του ουρανού και την άμμο στην ακρογιαλιά της θάλασσας». «Είθε ο Κύριος να προσθέσει ευλογίες σε εμάς και στους γιους μας», δηλαδή, άφθονη αύξηση του λαού μέσω της ευλογίας του Κυρίου και πάρα πολλών κληρονόμων. Διότι στο έθνος εκείνο υπήρχε ασύγκριτος πόθος για πολυτεκνία. Βρίσκουμε, πράγματι, πάρα πολλούς στις παλαιές ιστορίες, ότι ορισμένοι έφτασαν να γίνουν πατέρες μέχρι και εβδομήντα γιων, όπως ο Γεδεών και ο βασιλιάς Αχαάβ και πάρα πολλοί άλλοι· όμως το πλήθος τόσων πολλών τέκνων δεν γεννιόταν από μία, αλλά από πολλές γυναίκες, σαν κοπάδια πολλών χοίρων που βόσκουν. «Είστε ευλογημένοι από τον Κύριο που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη». Ίσως καυχιούνταν ότι, περισσότερο από όλα τα έθνη, εμείς είμαστε επαινετοί «στον Κύριο που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη». Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός και οι ίδιοι θυσίαζαν στα είδωλα τους γιους και τις θυγατέρες τους. «Ο ουρανός του ουρανού ανήκει στον Κύριο», ως αναμάρτητος τόπος, αν και Αυτός γεμίζει τα πάντα παντού όντας απερίγραπτος, «ενώ τη γη την έδωσε στους γιους των ανθρώπων», από την οποία προήλθαν, την οποία και μολύνουν με αίματα και αμαρτίες και στην οποία επιστρέφουν όταν πεθαίνουν. «

Έτσι μεγαλύνω τον βασιλιά που συγκάλεσε τη Σύνοδο, υπερασπίστηκε την πίστη, νίκησε και έλαβε τα έπαθλα της νίκης από τον νικοποιό Θεό. Αλλά εσύ, θειότατε βασιλιά, και με άλλον τρόπο με προλαβαίνεις, επισφραγίζοντας με τα έργα σου τα λόγια μου· διότι, προκειμένου να δείξεις, καθώς γνωρίζεις ακριβώς, ότι η νίκη σου βραβεύεται πάντοτε και παντού από τον Θεό, ανταποδίδεις σε Αυτόν αυτή τη χάρη, την πραγματικά βασιλική δωρεά, παραχωρώντας ατέλεια στους ιερείς Του. Ω, τι μεγαλοψυχία! Ω, τι ακόρεστη γενναιοδωρία, σύμφωνα με την οποία φιλονικείς να προλάβεις τον ίδιο τον Θεό, συναγωνιζόμενος μαζί Του στην ευεργεσία! Και εύχομαι να μην εγκαταλείψεις ποτέ αυτήν την καλή φιλονικία. Δεν φθονεί το Θείο. Δεν αποστρέφεται αυτόν που προφταίνει να έλθει ενώπιον του προσώπου Του με δοξολογία. Μπορεί μεν να προλαβαίνεται, αλλά ο Κύριος είναι μέγας Θεός και μέγας βασιλιάς σε όλη τη γη, ικανός να ανταμείβει πολλαπλασίως αυτούς που Τον προλαβαίνουν· διότι, τι θα μπορούσε να δώσει κανείς προφταίνοντας, το οποίο δεν το έχει λάβει από Αυτόν; Και όμως, λαμβάνοντας αυτά που προέρχονται από τον Ίδιο, τα ανταποδίδει εκατονταπλάσια, προσθέτοντας και την αιώνια ζωή. Πρόσθεσε, επομένως, και εσύ όσα λείπουν και πρόσφερε τέλεια τη θυσία σου και παχύ το ολοκαύτωμά σου, και με θάρρος λέγω, και προφητικά εύχομαι και αποφαίνομαι: είθε ο Κύριος να προσθέσει ευλογίες σε εσένα, σε εσένα και στους γιους σου, καθώς και στις κόρες σου.