Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 113:23

Ας προσφέρουν τα τέκνα τους, χαίροντας για τις αιώνιες ελπίδες των οποίων θα γίνουν μέτοχοι τα παιδιά τους, επιθυμώντας να τα έχουν ως προστάτες και αγαθούς πρεσβευτές κοντά στον Χριστό. Και ας μη γίνουμε μικρόψυχοι όσον αφορά τα παιδιά, ούτε ας φοβηθούμε εάν θα κοπιάσουν, αλλά ας ευφρανθούμε, διότι θα δοξασθούν. Ας παρουσιάσουμε στον Κύριο εκείνα που μας δόθηκαν από Αυτόν, ώστε να γίνουμε κοινωνοί και της ευδοκιμήσεως των παιδιών, προσφέροντας και παρουσιάζοντας μαζί τους και τους εαυτούς μας. Σε αυτούς, λοιπόν, που δείχνουν τέτοια προθυμία και αγωνίζονται με αυτόν τον τρόπο, δικαίως θα μπορούσε κανείς να απευθύνει τα λόγια του Ψαλμωδού: «Ευλογημένοι είστε από τον Κύριο, ο οποίος εποίησε τον ουρανό και τη γη». Και σύμφωνα με τον Μωυσή, θα ευχηθεί γι’ αυτούς: «Ευλόγησε, Κύριε, τα έργα τους· σύντριψε την αλαζονεία εκείνων που τους αντιστέκονται». Δείξτε ανδρεία ως γενναίοι, τρέξτε γενναία τον αγώνα για τα αιώνια στεφάνια, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα εις τους αιώνας. Αμήν.

Ως λαός του Χριστού, και μάλιστα και ως πρόβατα της νομής του, θα μπορούσαν να νοηθούν τόσο εκείνοι από την περιτομή που πίστεψαν, όσο και εκείνοι που κλήθηκαν προς αγιασμό από το πλήθος των εθνών. Διότι έκτισε τους δύο λαούς σε έναν νέο άνθρωπο, φέρνοντας ειρήνη, και συμφιλίωσε και τους δύο μέσω του σώματός του προς την πνευματική ένωση. Γι' αυτό άλλωστε έλεγε και ο ίδιος ο Χριστός: «Και άλλα πρόβατα έχω»· εννοώντας προφανώς εκείνους από την περιτομή· «και εκείνα πρέπει να φέρω, και θα γίνει μία ποίμνη, ένας ποιμένας». Επομένως, λαός του Χριστού, φυλή και πρόβατα και κληρονομιά, είναι αυτοί που δικαιώθηκαν όχι «από τα έργα του νόμου», αλλά μάλλον δια της πίστεως. Διότι οι μεν βρίσκονταν υπό κατάρα, σύμφωνα με τη φωνή του μακαρίου Παύλου· οι δε θα μπορούσαν να πουν για τους εαυτούς τους λέγοντας την αλήθεια: «Ευλογημένοι είμαστε εμείς από τον Κύριο που εποίησε τον ουρανό και τη γη. Θεός είναι ο Κύριος, και φανερώθηκε σε εμάς».

Λέει, λοιπόν, ότι συνέτριψες τα κεφάλια των δυναστών, τα οποία είχαν περιέλθει σε τέτοιου είδους παραφροσύνη. Με αυτό εννοεί βεβαίως τους ηγέτες του Ισραήλ, οπωσδήποτε τους γραμματείς και τους Φαρισαίους, καθώς και εκείνους που ιερουργούσαν σύμφωνα με τον νόμο. Διότι πραγματικά ξέφυγαν από το ορθό φρόνημα, τον αγαθό νου και την αγάπη προς τον Θεό, μη αποδεχόμενοι τον Υιό, αλλά μάλλον σκοτώνοντάς Τον, αν και γνώριζαν και έλεγαν ότι «αυτός είναι ο κληρονόμος». Και πώς θα μπορούσε άραγε να νοηθεί ο τρόπος αυτής της συντριβής, θα το αποσαφηνίσει εύλογα ο θεσπέσιος Δαβίδ λέγοντας προς τον Σωτήρα των όλων Θεό: «Διαμέρισέ τους στη ζωή τους». Διότι κάποτε ο Ισραήλ ήταν και «μερίδα» του Θεού και «σχοίνισμα της κληρονομίας του». Επειδή όμως συμπεριφέρθηκαν ανόσια και υβριστικά απέναντι στον Υιό, ο αγαπημένος λαός αποπέμφθηκε, και διαμερίστηκε, και εξέπεσε από την ελπίδα των πιστών, αποκληρωμένος και απορριμμένος, και τέθηκε εκτός της παρουσίας Του, σε δεύτερη μοίρα και πίσω από τα έθνη, τα οποία λένε για τον εαυτό τους εκείνο το: «Ευλογημένοι είμαστε εμείς από τον Κύριο, που έκανε τον ουρανό και τη γη», και «Θεός είναι ο Κύριος, και εμφανίστηκε σε εμάς». Αποκόπηκε, λοιπόν, ο Ισραήλ και, έχοντας εκπέσει από την ευλογία, δεν αποτελεί πλέον μερίδα του Θεού, αλλά μάλλον διαβολική, ατιμότατη και βέβηλη. Έπειτα, σχετικά με την παραφροσύνη, λέει ότι θα συγκλονιστούν μέσα σε αυτήν, δηλαδή θα πέσουν. Διότι αυτό που βρίσκεται σε δόνηση και κλονισμό, είναι κοντά στην πτώση.

Διότι πάρα πολλοί από κάθε έθνος, λαμπροί και εκλεκτοί έχουν γίνει αυτοί που πίστεψαν, και έχουν συγκεντρωθεί ως τάξη λαμπρών αναθημάτων στον οίκο του Θεού, προσάπτοντάς του δόξα μέσω αυτού, καθιστώντας τον ένδοξο και ξακουστό, και έχουν δοξαστεί από τον Χριστό. Διότι έχουν μάθει να προσεύχονται και να λένε: «Και έστω η λαμπρότητα του Κυρίου του Θεού μας επάνω μας», και πάλι: «Ευλογημένοι είμαστε από τον Κύριο, που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη». Το γεγονός δε ότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη από άψυχη ύλη, αλλά από νοητή ευκοσμία, το υποδηλώνει λέγοντας: «Δικό μου είναι το αργύριο και δικό μου το χρυσίο, λέει ο Κύριος ο παντοκράτορας». Διότι αυτό είναι σαν να έλεγε: «Μη νομίζετε ότι ο ναός είναι άδοξος, επειδή τυχόν θα στερηθεί τον χρυσό και τον άργυρο και τη λαμπρότητα που προέρχεται από τον πλούτο. Δεν έχω ανάγκη από τέτοια πράγματα· άλλωστε πώς θα μπορούσα; Διότι δικό μου είναι όλο το αργύριο και δικό μου το χρυσίο, λέει ο Κύριος ο παντοκράτορας· ζητώ δε μάλλον γνήσιους προσκυνητές, και με τη λαμπρότητα αυτών θα καταχρυσώσω τον ναό μου».

Αυτό ακριβώς μπορεί να διαπιστωθεί με ακρίβεια και στη δική μας περίπτωση. Διότι ήμασταν καταραμένοι, υποδουλωμένοι στις αγέλες των δαιμόνων, και παρασυρμένοι σε κάθε είδους φαυλότητα εξαιτίας της δικής τους κακίας. Επειδή όμως γνωρίσαμε τον Θεό, τον δημιουργό των πάντων, και γίναμε γνωστοί στον Χριστό, τότε ακριβώς διδαχθήκαμε να ψάλλουμε για τους εαυτούς μας: «Ευλογημένοι είμαστε εμείς από τον Κύριο που έκανε τον ουρανό και τη γη». Και επειδή έχουμε κληθεί σε τέτοια τιμή και δόξα, είναι αναγκαίο να εργαζόμαστε με ζήλο, να αντιμετωπίζουμε με ανδρεία τα πάθη, να θεωρούμε μισητή την αμαρτία και να ζούμε σύμφωνα με τους ευαγγελικούς νόμους, ώστε να σπεύδουμε να κατορθώσουμε ό,τι είναι αρεστό στον Χριστό. Διότι τον ακούσαμε να μας φωνάζει: «Έχετε θάρρος και ας δυναμώνουν τα χέρια σας», και λάβαμε από τον Χριστό την υποχρέωση να έχουμε θάρρος. Διότι νίκησε για χάρη μας τον κόσμο, καταπάτησε τους εχθρούς, ανέδειξε τον δικό του ναό ανώτερο από τον θάνατο και έφραξε το στόμα της ανομίας, ώστε και εμείς, χάρη σε αυτόν, να συμμετέχουμε σε αυτές τις νίκες.

Και ακριβώς για αυτό τον λόγο, χαίροντας ο Μελωδός αναφωνούσε: «Ευλογημένοι να είστε από τον Κύριο, ο οποίος εποίησε τον ουρανό και τη γη». <Ζώσου τη ρομφαία σου στον μηρό σου, δυνατέ, με την ωραιότητά σου και το κάλλος σου.> (I f. 234) Ω Δέσποτα, λένε, μαζί με το κάλλος σου, που είναι ανώτερο από όλους και ασύγκριτο, ζώσου και ρομφαία, και βεβαίως όχι κάποια ξένη, αλλά μάλλον τη δική σου.

Το ότι σε αυτούς που έχουν δικαιωθεί εν Χριστώ θα ακολουθήσει οπωσδήποτε και η ευλογία, είναι αναμφισβήτητο. Διότι έχουμε αγιαστεί εν Πνεύματι. Και λέει ο μακάριος Δαβίδ: «Η ευλογία του Κυρίου ας είναι πάνω σας. Ευλογημένοι είστε εσείς στον Κύριο, ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και τη γη». Είπε επίσης κάπου ο Θεός μέσω της φωνής του Ησαΐα, προς τη μητέρα όσων πιστεύουν, εννοώ δηλαδή την Εκκλησία: «Θα επιθέσω το Πνεύμα μου στο σπέρμα σου, και τις ευλογίες μου στα τέκνα σου». Γι' αυτό και ο σοφότατος Παύλος απευθύνεται με επιστολή σε αυτούς που έχουν δικαιωθεί μέσω της πίστης, λέγοντας: «Ευλογητός ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος μας ευλόγησε με κάθε πνευματική ευλογία». Εκείνοι λοιπόν που έχουν συμμετάσχει πλούσια στην άνωθεν ευλογία, πώς είναι δυνατόν να μην κατευοδωθούν σε κάθε αγαθό έργο; «Διότι η οδός», λέει, «των ευσεβών έγινε ευθεία, και είναι προετοιμασμένη η οδός των ευσεβών. Διότι η οδός του Κυρίου είναι κρίση». Επειδή για τη Συναγωγή των Ιουδαίων είπε κάπου ο Θεός: «Ιδού, εγώ φράζω τους δρόμους της, και το μονοπάτι της δεν πρόκειται να βρει». Εμάς όμως, εισάγοντάς μας στις άνω μονές μέσα από έναν δρόμο ομαλό και ανεμπόδιστο, προστάζει τους άγιους λειτουργούς του: «Ανοίξτε τις πύλες, ας εισέλθει ο λαός που φυλάσσει τη δικαιοσύνη, που αναγγέλλει την αλήθεια, που υπερασπίζεται την αλήθεια και διαφυλάσσει την ειρήνη».

Θα βρούμε λοιπόν κάποιους από τον Ισραήλ ευλογημένους, οι οποίοι έχουν πλουτίσει με κατευόδωση σε όλα όσα είναι αρεστά στον Θεό· και αυτοί δεν είναι άλλοι παρά εκείνοι που έχουν δικαιωθεί διαμέσου της πίστεως στον Χριστό και έχουν λαμπρυνθεί από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, ώστε να έχουν πλέον τη δύναμη να ανακράξουν χωρίς να ψευδολογούν: «Εμείς είμαστε ευλογημένοι από τον Κύριο, ο οποίος εποίησε τον ουρανό και τη γη». Θεωρώ δε ότι θα ταίριαζε να πει γι' αυτούς ο μακάριος προφήτης Ησαΐας: «Η οδός των ευσεβών έγινε ευθεία και είναι προετοιμασμένη η οδός των ευσεβών. Διότι η οδός του Κυρίου είναι κρίση». Αυτούς λοιπόν τους τόσο λαμπρούς και ευλογημένους πρόσταξε ο Θεός των όλων να τους προσκαλέσουν στην ιερή και θεία αυλή του, λέγοντας τα εξής: «Ανοίξτε τις πύλες· ας εισέλθει λαός που τηρεί τη δικαιοσύνη, και τηρεί την αλήθεια, που υπερασπίζεται την αλήθεια, και τηρεί την ειρήνη». Αλλά για να μην σκοντάψουν στα ενδιάμεσα σκάνδαλα και δειλιάσουν μπροστά στα αγαθά, πρόσταξε να δημιουργηθεί κατευόδωση και να καθαριστεί ο δρόμος εισόδου, λέγοντας τα εξής στους αγίους ιερουργούς: «Πορευτείτε μέσα από τις πύλες μου, και απομακρύνετε τις πέτρες από τον δρόμο». Συνεπώς, ευλογημένοι και κατευοδωμένοι θα είναι εκείνοι από τον Ισραήλ που τίμησαν την πίστη στον Χριστό. Επιβεβαίωνε άλλωστε με σαφήνεια ότι αυτοί, δηλαδή «ο Ζαβουλών, θα κατοικήσουν τη χώρα που γειτονεύει με τη θάλασσα».

Γι' αυτό λέει το νομικό Γράμμα: «Και θα αναφέρει ο ιερέας το μνημόσυνό της από τους χονδροαλεσμένους σπόρους μαζί με το λάδι, και όλο το λιβάνι της. Διότι είναι κάρπωμα στον Κύριο». Επειδή δηλαδή προσκρούσαμε εξαιτίας των πολλών αμαρτιών μας, σχεδόν απομακρυνθήκαμε από τα μάτια του Πατέρα. Επειδή όμως ο Χριστός έγινε θυσία για εμάς, Εκείνος μας θυμήθηκε και μας ευλόγησε: «Ευλόγησε αυτούς που τον φοβούνται, τους μικρούς μαζί με τους μεγάλους». Γι' αυτό, λοιπόν, έχουμε διδαχθεί να ψάλλουμε και να λέμε: «Ευλογημένοι είμαστε εμείς από τον Κύριο, ο οποίος εποίησε τον ουρανό και τη γη». Και με άλλον τρόπο ο νόμος μας διασαφηνίζει τη θυσία του Χριστού, λέγοντας: «Εάν δε το δώρο του προς τον Κύριο είναι θυσία σωτηρίου· εάν μεν το προσφέρει από τα βόδια, είτε αρσενικό είτε θηλυκό, θα το προσφέρει άμωμο ενώπιον του Κυρίου, και θα επιθέσει τα χέρια του πάνω στο κεφάλι του δώρου, και θα το σφάξει κοντά στις θύρες της σκηνής του μαρτυρίου. Και οι γιοι του Ααρών, οι ιερείς, θα χύσουν το αίμα ολόγυρα πάνω στο θυσιαστήριο των ολοκαυτωμάτων. Και θα προσφέρουν από τη θυσία του σωτηρίου, ως κάρπωμα στον Κύριο, το λίπος που καλύπτει την κοιλιά, και όλο το λίπος που βρίσκεται πάνω στην κοιλιά, και τους δύο νεφρούς, και το λίπος που βρίσκεται πάνω τους και πάνω στους μηρούς, και τον λοβό που βρίσκεται πάνω στο συκώτι μαζί με τους νεφρούς θα τον αφαιρέσει».

Βλέπεις πώς θα φθάσουν στην ίδια τελείωση με τους ανώτερους, και αυτοί που έχουν κατώτερη τάξη, και πώς συνευλογούνται μαζί με τους εκλεκτούς αυτοί που δεν έχουν την ίδια δύναμη με εκείνους; Ψάλλει εξάλλου κάπου και ο θεσπέσιος Δαβίδ: «Ευλογημένοι είστε εσείς από τον Κύριο, που έκανε τον ουρανό και τη γη· ευλόγησε ο Κύριος τον οίκο του Ααρών· ευλόγησε ο Κύριος τον οίκο του Ισραήλ· ευλόγησε ο Κύριος αυτούς που τον φοβούνται, τους μικρούς μαζί με τους μεγάλους». Συνευλογούνται με τους μεγάλους οι ονομαζόμενοι μικροί, οι οποίοι αφενός δεν μπορούν να καυχηθούν για ίση δύναμη και υστερούν στην προθυμία για την απαραίτητη καρτερία στα παθήματα, αφετέρου όμως εξισώνονται ίσως ως προς τον ζήλο και την πίστη, και ευφραίνουν τον Χριστό με την κατά δύναμιν αρετή τους.

Γι' αυτό λοιπόν, λέγοντας την αλήθεια για τον εαυτό τους, πολύ σωστά λένε: «Ευλογημένοι είστε εσείς από τον Κύριο που έκανε τον ουρανό και τη γη». Τύπος, λοιπόν, της ιεροσύνης του Χριστού θα μπορούσε να είναι ο Μελχισεδέκ, και δεν θα χρειαστούν πολλά λόγια προς απόδειξη αυτού, νομίζω, αφού αρκεί για τον σκοπό αυτό η Αγία Γραφή. Όταν, μάλιστα, ο βασιλιάς των Σοδόμων είπε προς τον θεσπέσιο Αβραάμ, επειδή είχε νικήσει: «Δώσε μου τους άνδρες, και πάρε τα άλογα για τον εαυτό σου», εκείνος ορκίστηκε αμέσως ότι δεν θα πάρει απολύτως τίποτα, εκτός βέβαια από τις τροφές όσων είχαν κοπιάσει μαζί του, και το μερίδιο των συμμάχων του, του Εσχώλ, του Αυνάν και του Μαμβρή. Διότι οι άγιοι, πολεμώντας και αγωνιζόμενοι γενναία υπέρ της ελευθερίας των απολωλότων, και υπομένοντας κάθε κόπο, δεν λαμβάνουν τίποτα από τον κόσμο, ούτε βέβαια συγκεντρώνουν επίγειο πλούτο, αποφεύγοντας με κάθε τρόπο τον σχετικό ονειδισμό· «Για να μην πεις», λέει, «ότι εγώ πλούτισα τον Αβραάμ»· παρά δέχονται μόνο τις τροφές από εκείνους που ωφελούνται. «Διότι άξιος είναι ο εργάτης του μισθού του»· και ο Χριστός έδωσε εντολή σε εκείνους που κηρύττουν το Ευαγγέλιο, να ζουν από το Ευαγγέλιο.

Ευλογημένοι είστε από τον Κύριο, που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη.

Και άκουσε πώς. Διότι λέγει κάποιος σοφός: Μην επιθυμείς πλήθος άχρηστων τέκνων, εάν δεν υπάρχει σε αυτά φόβος Θεού· και μην επαναπαύεσαι στο πλήθος τους· διότι είναι προτιμότερος ένας παρά χίλιοι, και το να πεθάνεις άτεκνος, παρά να έχεις τέκνα ασεβή· και είναι προτιμότερος ένας που πράττει το θέλημα του Κυρίου, παρά μύριοι παράνομοι. Αλλά οι αναίσθητοι Ιουδαίοι, οι οποίοι ήταν πάντοτε προσηλωμένοι στη σάρκα και παραμελούσαν την αρετή, έλεγαν: Τι άλλο ζητεί ο Θεός, παρά σπέρμα; Αποδεικνύοντάς τους, λοιπόν, ότι δεν ζητεί αυτό, αμέτρητες φορές τους εξολόθρευσε, επειδή ήταν στερημένοι αρετής. «Ευλογημένοι είστε εσείς από τον Κύριο». Ορθώς πρόσθεσε το «από τον Κύριο». Διότι αυτή κυρίως είναι η ευλογία. Επειδή υπάρχουν και εκείνοι που ευλογούνται από τους ανθρώπους, αλλά τα δικά τους είναι ανθρώπινα. Ενώ η μέγιστη ευλογία είναι τούτη.

Διότι οι μεν άνθρωποι ευλογούν, δηλαδή εγκωμιάζουν και επαινούν, εκείνους που έχουν πλούτη, εξουσίες και δόξες. Αλλά αυτή η ευλογία είναι πρόσκαιρη, και όταν παρέλθει, δεν προσφέρει κανένα κέρδος· ενώ η ευλογία του Θεού είναι διηνεκής, και παρέχει την ωφέλεια στα μέγιστα. Σε Εκείνον που εποίησε τον ουρανό και τη γη.

«Ο Κύριος μας θυμήθηκε», δηλαδή την υπόσχεση προς τους πατέρες· «Μας ευλόγησε, τους μικρούς μαζί με τους μεγάλους», μικρούς όχι ως προς την ηλικία, αλλά και αυτούς που θεωρούνταν καταφρονεμένοι, και μας πλήθυνε, όπως υποσχέθηκε, «όπως τα άστρα του ουρανού και την άμμο στην ακρογιαλιά της θάλασσας». «Είθε ο Κύριος να προσθέσει ευλογίες σε εμάς και στους γιους μας», δηλαδή, άφθονη αύξηση του λαού μέσω της ευλογίας του Κυρίου και πάρα πολλών κληρονόμων. Διότι στο έθνος εκείνο υπήρχε ασύγκριτος πόθος για πολυτεκνία. Βρίσκουμε, πράγματι, πάρα πολλούς στις παλαιές ιστορίες, ότι ορισμένοι έφτασαν να γίνουν πατέρες μέχρι και εβδομήντα γιων, όπως ο Γεδεών και ο βασιλιάς Αχαάβ και πάρα πολλοί άλλοι· όμως το πλήθος τόσων πολλών τέκνων δεν γεννιόταν από μία, αλλά από πολλές γυναίκες, σαν κοπάδια πολλών χοίρων που βόσκουν. «Είστε ευλογημένοι από τον Κύριο που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη». Ίσως καυχιούνταν ότι, περισσότερο από όλα τα έθνη, εμείς είμαστε επαινετοί «στον Κύριο που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη». Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός και οι ίδιοι θυσίαζαν στα είδωλα τους γιους και τις θυγατέρες τους. «Ο ουρανός του ουρανού ανήκει στον Κύριο», ως αναμάρτητος τόπος, αν και Αυτός γεμίζει τα πάντα παντού όντας απερίγραπτος, «ενώ τη γη την έδωσε στους γιους των ανθρώπων», από την οποία προήλθαν, την οποία και μολύνουν με αίματα και αμαρτίες και στην οποία επιστρέφουν όταν πεθαίνουν. «

Αυτά μου δίδει το Άγιο Πνεύμα να προαναγγείλω, ότι είστε ευλογημένοι από τον Κύριο που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη, ο οποίος είθε να διαφυλάξει το κράτος της βασιλείας σας πολυχρόνιο.

Στον Ευθύμιο και στους υπόλοιπους αδελφούς. Ποια είναι αυτή η είδηση που ήχησε στα αυτιά της ταπεινότητάς μου; Ποιο είναι αυτό το άγγελμα που ξαφνικά εξέπληξε την άθλια ψυχή μου; Ακόμη και ο Ευθύμιος, το γνήσιο τέκνο μου, συγκαταλέγεται στους μάρτυρες μαζί με άλλους εννέα, των οποίων τα ονόματα είναι Εφραίμ, Αφροδίσιος, Αμμωνάς, Υπερέχιος, Στέφανος, Παρθένιος, Ηγήσιμος, Συμεών και Δωρόθεος. Παρά λίγο να μην το πιστέψω, παρά λίγο να διακόψω το γράψιμο, κυριευμένος ταυτόχρονα από δάκρυα και χαρά. Δόξα σε σένα ο Θεός, που σας περιέβαλε με λάμψη μέσα από τους μαρτυρικούς αγώνες. Βαστάξατε, αγαθά τέκνα, εσείς οι ίδιοι τα στίγματα του Χριστού στα τίμια μέλη σας, παραδώσατε ομοίως τα νώτα σας σε τόσα πολλά μαστιγώματα· αγιάστηκε η γη από τα αίματά σας. Από πού και πώς, ανάμεσα σε όλους, εσείς αξιωθήκατε αυτή τη δόξα; Μεγάλη είναι η παρρησία σας, νικηφόρα η απόκρισή σας απέναντι στον χριστομάχο Αντώνιο. Ευλογημένοι είστε από τον Κύριο, άγια απαρχή, στήλη ανδρείας για την Εκκλησία του Χριστού, πρότυπο προς μίμηση και αναζωπύρωση του μοναχικού τάγματος. Μία ώρα διαρκεί η τιμωρία και αιώνια η μισθαποδοσία, για λίγο τα επώδυνα και ατέλειωτα τα αγαθά. Πηγαίνετε και εσείς χρυσά μου τέκνα, ταχθείτε μαζί με τους ισάριθμούς σας μάρτυρες της Κρήτης. Προσευχηθείτε λοιπόν να ακολουθήσω κι εγώ, ο ανάξιος πατέρας σας, με την ευδοκία του Θεού. Άκουσε και ευφράνθηκε η Σιών, και αγαλλίασαν οι θυγατέρες της Βυζαντίδας, και κατά συνέπεια η ανατολή και η δύση, μακαρίζοντας τη θεοστεφάνωτη δεκάδα σας.