Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 115:10

Και θα ιερουργήσω σε σένα τη θυσία της αινέσεως, που είναι προτιμότερη από μύρια ολοκαυτώματα για σένα, τον απροσδεή και τέλειο Θεό, ο οποίος δεν απαιτείς υλικές θυσίες, στις οποίες πλεονεκτούν οι ευπορότεροι, αλλά την εξομολόγηση από αληθινή διάθεση και καρδιά, στην οποία έχουν εξίσου μερίδιο όλοι όσοι το επιθυμούν. Τις ευχές μου θα αποδώσω στον Κύριο ενώπιον όλου του λαού του. Προσφέροντάς σου δε ως θυσία την αίνεση, δεν θα θυσιάσω κρυφά κάπου και σε απόμερο μέρος, σαν να ντρέπομαι, αποφεύγοντας τις κατακρίσεις των ασεβών· αλλά θα επιτελέσω μια πάνδημη θυσία, λαμβάνοντας όλο τον λαό ως κοινωνό της λατρείας. Ως τόπος δε της θυσίας μας θα οριστεί το κέντρο και τα πιο επιφανή μέρη της Ιερουσαλήμ. Ακούστε, εσείς που εγκαταλείπετε την Εκκλησία και συναθροίζεστε σε κοινά σπίτια, εσείς τα άθλια αποκόμματα του τιμίου σώματος, ότι πρέπει οι ευχές να αποδίδονται στο μέσον της Ιερουσαλήμ· δηλαδή, της Εκκλησίας του Θεού. Διότι ούτε κατά την παλαιά λατρεία επιτρεπόταν στον καθένα να εγκαθιδρύει δικό του θυσιαστήριο, αλλά ένα είχε οριστεί για όσους προαιρούνταν να προσφέρουν θυσίες. Εσύ όμως ανεγείρεις βωμό απέναντι στο θυσιαστήριο των πατέρων και ανάβεις αλλότριο πυρ πάνω του, χωρίς να συνετίζεσαι ούτε από το παλαιό παράδειγμα, προσελκύοντας ανθρώπους με διεφθαρμένο νου και μολύνοντας τον εαυτό σου μαζί με αυτούς.

Θα εκπληρώσω τις ευχές μου στον Κύριο ενώπιον όλου του λαού του, στις αυλές του οίκου του Κυρίου, στο μέσον σου, Ιερουσαλήμ. Αυτό φανερώνει προκοπή για εκείνον που τα λέει αυτά, εννοώ δηλαδή για τον λαό που προέρχεται από τα έθνη. Διότι με το «Σε εσένα θα προσφέρω θυσία αινέσεως», εννοεί, θα μεταλάβω το σώμα και το αίμα, και κατά τη μετάληψη αυτών θα επικαλεστώ το όνομά σου, και θα αποδώσω σε εσένα τον Κύριο τις ευχαριστήριες ευχές μέσα στο κέντρο της αληθινής Ιερουσαλήμ, και ενώπιον όλου του λαού, καθώς και τις υποσχέσεις που κάποτε έδωσα.

Είδες πώς είναι η θυσία της αινέσεως; «Τις ευχές μου θα αποδώσω στον Κύριο ενώπιον όλου του λαού του, στις αυλές του οίκου του Κυρίου, στο μέσο σου, Ιερουσαλήμ». Αυτό δε το έκανε, όχι για να κάνει επίδειξη, ούτε αποβλέποντας σε ανθρώπινη δόξα, αλλά για να οδηγήσει τους πάντες στον δικό του ζήλο και επειδή ήθελε να τους καταστήσει κοινωνούς της ευχαριστίας. Αυτό ακριβώς κάνουν όλοι οι άγιοι, οι οποίοι, όταν λάβουν κάποια ευεργεσία, προσκαλούν όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά και σύμπασα την κτίση σε κοινωνία δοξολογίας. Διότι τίποτα δεν είναι τόσο σπουδαίο για τον Θεό όσο το να είμαστε ευγνώμονες, και όχι μόνο κατά την ευημερία, αλλά και όταν τα πράγματα είναι αντίξοα. Αυτό προπάντων είναι θυσία· αυτό είναι η μεγαλύτερη προσφορά. Έτσι δοξάστηκε ο Ιώβ, έτσι ο Παύλος, έτσι ο Ιακώβ· έτσι αναδείχθηκε ο καθένας από τους δικαίους, επιδεικνύοντας την ευγνωμοσύνη και την ευχαριστία του προς τον Θεό, προπάντων κατά τη δυσκολία των καιρών. Αυτό ακριβώς ας κάνουμε και εμείς, και ας παραμένουμε πάντοτε ευγνώμονες, ώστε να επιτύχουμε και τα αιώνια αγαθά. Τα οποία είθε όλοι μας να αξιωθούμε να τα επιτύχουμε, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, τώρα και πάντοτε, και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Διότι αυτό έχουμε ακούσει και για τον Μέγα Σισώη: ότι μετά την έλευση εκείνων των πολλών ταγμάτων, «Ιδού», είπε, «ήλθε και ο Χριστός λέγοντας: Φέρτε μου το μεγάλο σκεύος της ερήμου». Και αφού ο όσιος είπε αυτά, εκοιμήθη τιμίως, ως όντως τίμιο εργαστήριο αρετών. «Ω Κύριε, εγώ είμαι δούλος σου και υιός της δούλης σου» και συνεπώς «διέρρηξες τους δεσμούς μου», της τυραννίας του σώματος, ώστε «σε εσένα να προσφέρω θυσία αινέσεως» και, αφού επικαλεστώ το όνομά σου, «να αποδώσω τις ευχές μου προς εσένα, τον Κύριό μου, στις αυλές» της εκκλησίας, «του οίκου του Κυρίου στο μέσον σου, Ιερουσαλήμ», μητέρα των πρωτοτόκων. Διότι έτσι γνωρίζει ο Κύριος να τιμά τον «θάνατο των οσίων του».