Πατερικὲς ἀναφορὲς ἀνὰ βιβλικὸ ἐδάφιο
11 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας
Θεός μου εἶ σύ, καὶ ἐξομολογήσομαί σοι· Θεός μου εἶ σύ, καὶ ὑψώσω σε· ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι ἐπήκουσάς μου καὶ ἐγένου μοι εἰς σωτηρίαν.Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου
1–11 από 11
Τὰ χερουβὶμ δὲ ἔσκεπον ταῖς πτέρυξι τὸ ἱλαστήριον. Θεός μου εἶ σὺ, καὶ ἐξομολογήσομαί σοι. Ταύτην ἀναφέρειν τῷ Σωτῆρι Χριστῷ διδάσκονται τὴν φωνήν.
Τα χερουβίμ σκέπαζαν με τα φτερά τους το ιλαστήριο. Θεός μου είσαι εσύ, και θα σε δοξολογήσω. Αυτή τη φωνή διδάσκονται να αναπέμπουν στον Σωτήρα Χριστό.
Λεπτομέρειες
Τετολμήκασι γὰρ εἰπεῖν ἐκ πολλῆς ἄγαν ἐμβροντησίας, ἤγουν ἀπονοίας, καὶ ἀφιλοθέου φρονήματος· «Ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωσῇ λελάληκεν ὁ Θεὸς, τοῦτον δὲ οὐκ οἴδαμεν πόθεν ἐστίν.» Ἀλλ᾽ οἱ πάλαι, φησὶν, ἀρνούμενοι καὶ δυσσεβείας εἰς τοῦτο κατολισθήσαντες, λαβόντες ἐν γλώσσῃ τοὺς ἐμοὺς λόγους, καὶ ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς ἐμῆς γενόμενοι χειρὸς δεξιᾶς, ἐπιγνώσονται τὸν Λυτρωτὴν, ὁμολογήσουσι λέγοντες πρὸς αὐτόν· Θεός μου εἶ σύ. Χρῆμα τοιγαροῦν σωτήριον ἡ πίστις, καὶ ὁδὸς εἰς ζωὴν ἀποφέρουσα τὴν ἀμήρυτον, τῆς εἰς Χριστὸν ὁμολογίας ἡ δύναμις. <Ἐξεγείρου, ἐξεγείρου, ἀνάστηθι, Ἱερουσαλὴμ, ἡ πιοῦσα τὸ ποτήριον τοῦ θυμοῦ ἐκ χειρὸς Κυρίου. Τὸ ποτήριον γὰρ τῆς πτώσεως, τὸ κόνδυ τοῦ θυμοῦ ἐξέπιες, καὶ ἐξεκένωσας, καὶ οὐκ ἦν ὁ παρακαλῶν σε ἀπὸ πάντων τῶν τέκνων σου, ὧν ἔτεκες· καὶ οὐκ ἦν ὁ ἀντιλαμβανόμενος τῆς χειρός σου, οὐδὲ ἀπὸ πάντων τῶν υἱῶν σου, ὧν ὕψωσας.> Ὡς πεσούσῃ καὶ ἔτι κειμένῃ τῇ Ἰουδαίων Συναγωγῇ προσδιαλέγεται, καὶ ἀναστῆναι κελεύει, μονονουχὶ χεῖρα διδοὺς, καὶ κατοικτείρων ὡς Θεός. Καὶ οὐ δήπου φαμὲν σωματικὴν εἶναι τὴν ἔγερσιν, ὅτι μηδὲ τοιαύτην νοεῖσθαι προσήκει τὴν πτῶσιν, νοητὴν δὲ μᾶλλον, ὡς ἐν ἀπιστίᾳ τετελεσμένην. Οὐκοῦν ἐν πίστει τὸ τῆς ἐν τούτοις ἀναστάσεως ἀγαθόν.
Διότι τόλμησαν να πουν από πάρα πολλή αφροσύνη, δηλαδή απόνοια, και άθεο φρόνημα: «Εμείς γνωρίζουμε ότι στον Μωυσή μίλησε ο Θεός, αυτόν όμως δεν γνωρίζουμε από πού είναι». Αλλά, λέγει, εκείνοι που παλαιότερα αρνούνταν και είχαν διολισθήσει σε αυτόν τον βαθμό ασέβειας, αφού λάβουν στη γλώσσα τους δικούς μου λόγους και τεθούν υπό τη σκέπη της δεξιάς μου χειρός, θα αναγνωρίσουν τον Λυτρωτή, και θα ομολογήσουν λέγοντας σε αυτόν: Εσύ είσαι ο Θεός μου. Επομένως, η πίστη είναι σωτήριο πράγμα, και η δύναμη της ομολογίας στον Χριστό είναι οδός που οδηγεί στην ατέρμονη ζωή. <Ξύπνα, ξύπνα, σήκω επάνω, Ιερουσαλήμ, εσύ που ήπιες το ποτήρι του θυμού από το χέρι του Κυρίου. Διότι το ποτήρι της πτώσεως, το κύπελλο του θυμού το ήπιες, και το άδειασες, και δεν υπήρχε κανείς να σε παρηγορήσει από όλα τα τέκνα σου που γέννησες· και δεν υπήρχε κανείς να κρατήσει το χέρι σου, ούτε από όλους τους υιούς σου που ανέθρεψες.> Απευθύνεται στη Συναγωγή των Ιουδαίων σαν να έχει πέσει και να κείτεται ακόμη, και την προστάζει να σηκωθεί, σχεδόν δίνοντάς της το χέρι και δείχνοντας ευσπλαχνία ως Θεός. Και βέβαια δεν λέμε ότι η έγερση είναι σωματική, διότι ούτε η πτώση πρέπει να νοείται ως τέτοια, αλλά μάλλον ως νοητή, εφόσον έχει συντελεστεί μέσα στην απιστία. Άρα, το αγαθό της αναστάσεως ως προς αυτά έγκειται στην πίστη.
Λεπτομέρειες
Ἀνοίξατέ μοι πύλας δικαιοσύνης, εἰσελθὼν ἐν αὐταῖς ἐξομολογήσομαι τῷ Κυρίῳ· αὕτη ἡ πύλη τοῦ Κυρίου, δίκαιοι εἰσελεύσονται ἐν αὐτῇ. Ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι ἐπήκουσάς μου, καὶ ἐγένου μοι εἰς σωτηρίαν. Τὸ μὲν οὖν γενικὸν ὄνομα πασῶν τῶν ἀρετῶν τῇ δικαιοσύνῃ προγράφεται· κατ᾽ εἶδος δὲ λοιπὸν διαιρῶν τις, εἴποι ἀναλόγως τὸ, Ἀνοίξατέ μοι πύλας δικαιοσύνης, καὶ πύλας φρονήσεως, καὶ τῶν λοιπῶν τῶν κατὰ Θεὸν πράξεων.
Ανοίξτε μου πύλες δικαιοσύνης· αφού εισέλθω από αυτές, θα δοξολογήσω τον Κύριο. Αυτή είναι η πύλη του Κυρίου· οι δίκαιοι θα εισέλθουν από αυτήν. Θα σε δοξολογήσω, διότι με εισάκουσες και έγινες για εμένα σωτηρία. Το γενικό, λοιπόν, όνομα όλων των αρετών αποδίδεται πρωτίστως στη δικαιοσύνη. Εάν, όμως, τις διαιρέσει κανείς κατά είδος, θα μπορούσε να πει αναλόγως: «Ανοίξτε μου πύλες δικαιοσύνης», και πύλες φρονήσεως, και των υπόλοιπων κατά Θεόν πράξεων.
Λεπτομέρειες
Θεός μου εἶ σὺ, καὶ ἐξομολογήσομαί σοι· Θεός μου εἶ σὺ, καὶ ὑψώσω σε. Προστάττεται δὲ ὁ συγκροτηθεὶς ἐν Χριστῷ λαὸς ἔκ τε τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἐκ τοῦ οἴκου Ἀαρὼν, καὶ ἐκ τῶν φοβουμένων τὸν Κύριον ἐξομολογεῖσθαι καὶ λέγειν ἐν τῇ ἐξομολογήσει τὸ, Θεός μου εἶ σὺ, καὶ ἐξομολογήσομαί σοι· Θεός μου εἶ σὺ, καὶ ὑψώσω σε. Ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι ἐπήκουσάς μου, καὶ ἐγένου μοι εἰς σωτηρίαν.
Εσύ είσαι ο Θεός μου και θα σε δοξολογήσω· Εσύ είσαι ο Θεός μου και θα σε υψώσω. Παραγγέλλεται, λοιπόν, ο λαός που συγκροτήθηκε εν Χριστώ, τόσο από τον Ισραήλ όσο και από τον οίκο του Ααρών και από εκείνους που φοβούνται τον Κύριο, να δοξολογεί και να λέει κατά τη δοξολογία το: «Εσύ είσαι ο Θεός μου και θα σε δοξολογήσω· Εσύ είσαι ο Θεός μου και θα σε υψώσω. Θα σε δοξολογήσω, διότι με εισάκουσες και έγινες για μένα σωτηρία».
Λεπτομέρειες
πυκάζειν γὰρ λέγεται τὸ αὔξειν καὶ γίνεσθαι (γενέσθαι), ὅ ἐστι τοῖς τικτομένοις κατὰ γενεὰν καὶ γενεάν. ἕως τῶν κεράτων Ἕως τῶν ἀκροθινίων, τουτέστιν τῶν ἄκρων τῆς δυνάμεως. κέρας γάρ ἐστιν ἀρχὴ καὶ ἰσχύς. θεός μου Φωνὴ τοῦ σωθέντος λαοῦ. — Μεγαλύνει γὰρ ὁ σωθεὶς λαὸς ἀεὶ τὸν θεὸν (κύριον). ἐξομολογήσομαι Ἐξομολογοῦνται γὰρ οἱ σωθέντες ἀκαταπαύστως τῷ θεῷ. καὶ ἐγένου Ὁ ἄνθρωπος φησίν, ὅτι ἠλευθέρωσάς με ἐκ τῆς δουλείας τῶν δαιμόνων. ἐξομολογεῖσθε Πλησθέντες τῆς ἀγαθότητος τοῦ θεοῦ οἱ σωθέντες ἐξομολογοῦνται (ἐξομολογεῖσθε) θαρροῦντες. ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα Καὶ ἐνταῦθα γὰρ καὶ ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι μένει τὸ ἔλεος τοῦ θεοῦ.
Διότι «πυκάζειν» λέγεται το να αυξάνεται και να γίνεται κάτι, πράγμα που συμβαίνει σε όσους γεννιούνται από γενιά σε γενιά. «Έως των κεράτων»: Έως των κορυφών, δηλαδή των άκρων της δυνάμεως. Διότι το «κέρας» σημαίνει αρχή και ισχύ. «Θεός μου»: Η φωνή του λαού που σώθηκε. Διότι ο λαός που σώθηκε μεγαλύνει πάντοτε τον Θεό (Κύριο). «Εξομολογήσομαι»: Διότι αυτοί που σώθηκαν δοξολογούν ακατάπαυστα τον Θεό. «Και εγένου»: Ο άνθρωπος λέει, επειδή με ελευθέρωσες από τη δουλεία των δαιμόνων. «Εξομολογείσθε»: Γεμάτοι από την αγαθότητα του Θεού, αυτοί που σώθηκαν δοξολογούν (εξομολογούνται) με θάρρος. «Ότι εις τον αιώνα»: Διότι και εδώ και στον μέλλοντα αιώνα παραμένει το έλεος του Θεού.
Λεπτομέρειες
Διὰ δὴ τοῦτο, Εὐλογήκαμεν ὑμᾶς, φησίν, ὅτι τοιαύτης ἀπηλαύσατε δωρεᾶς· ὃ καὶ ὁ Χριστὸς ἔλεγε· Πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἐπεθύμησαν ἰδεῖν ἃ εἴδετε, καὶ οὐκ εἶδον, καὶ ἀκοῦσαι ἃ ἀκούετε, καὶ οὐκ ἤκουσαν. «Συστήσασθε ἑορτὴν ἐν τοῖς πυκάζουσιν.» Τό, ἐν τοῖς πυκάζουσιν, ἀντὶ τοῦ πεπυκνωμένοις τέθεικε· τὸ γὰρ πεπυκασμένον, πεπυκνωμένον καὶ οἱ ἕξω τοῦ καθ’ ἡμᾶς λόγου καλοῦσιν. «Θεός μου εἶ σύ, καὶ ἐξομολογήσομαί σοι.» Τίνι δὲ ταῦτα λέγει, ἢ τῷ ἀνωτέρω δεδηλωμένῳ Κυρίῳ; τῷ ἐκ θλίψεως ῥυσαμένῳ αὐτόν, τῷ καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ ταπεινώσαντι, τῷ καὶ τὸν λίθον τὸν ἀποβληθέντα πρὸς τῶν οἰκοδόμων ὑψώσαντι, τῷ καὶ εὐοδώσαντι καὶ σώσαντι τοὺς εἰς αὐτὸν πιστεύοντας. «Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ ὅτι ἀγαθός.» Ὅθεν ὁ Προφήτης τοῦ νῦν ψαλμοῦ τῆς μελῳδίας ἤρξατο, ἐκεῖθεν αὐτῷ καὶ τὸ τέλος ἐπέθηκεν, ἵνα τὴν ἐξομολόγησιν μέχρι παντὸς τοῦ βίου φυλάξωμεν.
Γι' αυτό ακριβώς, λέει, «Σας ευλογήσαμε», επειδή απολαύσατε τέτοια δωρεά· το οποίο έλεγε και ο Χριστός: Πολλοί προφήτες και δίκαιοι επιθύμησαν να δουν αυτά που βλέπετε, και δεν τα είδαν, και να ακούσουν αυτά που ακούτε, και δεν τα άκουσαν. «Συγκροτήστε εορτή ανάμεσα σε πυκνά κλαδιά». Τη φράση «εν τοις πυκάζουσιν» την έθεσε αντί του «πεπυκνωμένοις»· διότι το «πεπυκασμένον» το ονομάζουν «πεπυκνωμένον» και οι συγγραφείς που βρίσκονται εκτός της δικής μας παραδόσεως. «Θεός μου είσαι εσύ, και θα σε δοξολογήσω». Σε ποιον όμως τα λέει αυτά, παρά στον Κύριο που φανερώθηκε πιο πάνω; Σε Αυτόν που τον γλίτωσε από τη θλίψη, σε Αυτόν που ταπείνωσε τους εχθρούς του, σε Αυτόν που ύψωσε τον λίθο που απορρίφθηκε από τους οικοδόμους, σε Αυτόν που κατευόδωσε και έσωσε αυτούς που πιστεύουν σε Αυτόν. «Δοξολογείτε τον Κύριο, διότι είναι αγαθός». Από εκεί από όπου άρχισε ο Προφήτης τη μελωδία του παρόντος ψαλμού, με το ίδιο έθεσε σε αυτόν και το τέλος, για να διαφυλάξουμε τη δοξολογία καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής μας.
Λεπτομέρειες
Ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι ἐπήκουσάς μου, καὶ ἐγένου μου εἰς σωτηρίαν. Οὐχ ἁπλῶς εἶπεν, Ἐπήκουσας, ἀλλὰ πρότερον παιδεύσας, καὶ βελτίω ποιήσας. Διὸ καὶ εὐχαριστεῖ, οὐχ ὑπὲρ ὧν ἠκούσθη, ἀλλ᾽ ὑπὲρ ὧν ἐπαιδεύθη. Διὰ γὰρ τοῦτο ἠκούσθη, καὶ πανταχοῦ πολὺ τοῦτο παρ᾽ αὐτῷ τὸ τῆς εὐχαριστίας εἶδος.
«Θα σε δοξολογήσω, διότι με εισάκουσες, και έγινες η σωτηρία μου». Δεν είπε απλώς «Εισάκουσες», αλλά αφού προηγουμένως τον παιδαγώγησε και τον έκανε καλύτερο. Γι' αυτό και ευχαριστεί, όχι για όσα εισακούστηκε, αλλά για όσα παιδαγωγήθηκε. Διότι γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο εισακούστηκε, και είναι παντού πολύ συχνό σε αυτόν αυτό το είδος της ευχαριστίας.
Λεπτομέρειες
Θεός μου εἶ σὺ, καὶ ἐξομολογήσομαί σοι· Θεός μου εἶ σὺ, καὶ ὑψώσω σε. Ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι ἐπήκουσάς μου, καὶ ἐγένου μοι εἰς σωτηρίαν. Ἐνταῦθα δείκνυσιν, ὅτι καὶ χωρὶς τῶν εὐεργεσιῶν δεῖ εὐχαριστεῖν τῷ Θεῷ, καὶ διὰ τοῦτο δοξάζειν αὐτὸν, διὰ τὴν μεγαλωσύνην αὐτοῦ, διὰ τὴν ἀπόῤῥητον δόξαν. Τοῦτο γὰρ αἰνίττεται μετὰ τὸ εἰπεῖν τὰς εὐεργεσίας, ἃς εὐηργετήθη, οὕτως ἐπαγαγών. Λέγει γάρ· Καὶ χωρὶς τούτων καὶ εὐχαριστήσω, καὶ ἐξομολογήσομαι, ὅτι τοιοῦτον ἔχω Δεσπότην, οὕτως ὑψηλὸν, οὕτω μέγαν, οὕτως ἀόρατον, οὕτως ἀκατάληπτον· τὸ γὰρ, Ὑψώσω, δοξάσω ἐστίν. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθὸς, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ. Οὐκ αὐτὸς ταύτην ἀναφέρειν τὴν θυσίαν μόνον ἀρκεῖται, ἀλλὰ καὶ κοινωνοὺς πολλοὺς καλεῖ τῆς εὐφημίας καὶ τῆς εὐχαριστίας, καὶ τὴν Θεοῦ φιλανθρωπίαν ἀνακηρύττει, πανταχοῦ τὸ διαρκὲς αὐτῆς ὑμνῶν καὶ τὸ μέγεθος. Ταῦτα δὴ οὖν καὶ ἡμεῖς εἰδότες, μένωμεν διαπαντὸς εὐχαριστοῦντες τῷ φιλανθρώπῳ Θεῷ, καὶ ταύτην ἀναφέρωμεν τὴν θυσίαν, ἵνα καὶ τῶν μελλόντων ἀγαθῶν ἀπολαύσωμεν, χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, μεθ᾽ οὗ τῷ Πατρὶ δόξα ἅμα τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Είσαι ο Θεός μου, και θα σε δοξολογήσω· είσαι ο Θεός μου, και θα σε υψώσω. Θα σε δοξολογήσω, επειδή με εισάκουσες, και έγινες σωτηρία για μένα. Εδώ δείχνει ότι και ανεξάρτητα από τις ευεργεσίες πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό, και για αυτόν τον λόγο να τον δοξάζουμε, για τη μεγαλωσύνη του, για την άρρητη δόξα του. Διότι αυτό υπονοεί αφού ανέφερε τις ευεργεσίες, με τις οποίες ευεργετήθηκε, προσθέτοντας στη συνέχεια τα εξής. Διότι λέει: Και χωρίς αυτές θα ευχαριστήσω, και θα δοξολογήσω, επειδή έχω τέτοιον Δεσπότη, τόσο υψηλό, τόσο μεγάλο, τόσο αόρατο, τόσο ακατάληπτο· διότι το «θα υψώσω», σημαίνει «θα δοξάσω». Δοξολογείτε τον Κύριο, επειδή είναι αγαθός, επειδή το έλεός του μένει στον αιώνα. Δεν αρκείται να προσφέρει μόνο ο ίδιος αυτή τη θυσία, αλλά προσκαλεί και πολλούς άλλους ως κοινωνούς στην αίνεση και την ευχαριστία, και διακηρύσσει τη φιλανθρωπία του Θεού, υμνώντας παντού τη διάρκειά της και το μέγεθός της. Γνωρίζοντας λοιπόν αυτά και εμείς, ας παραμένουμε πάντοτε ευχαριστώντας τον φιλάνθρωπο Θεό, και ας προσφέρουμε αυτή τη θυσία, ώστε να απολαύσουμε και τα μελλοντικά αγαθά, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, μαζί με τον οποίο η δόξα ανήκει στον Πατέρα, συγχρόνως με το Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε, και στους αιώνες των αιώνων.
Λεπτομέρειες
Πρὸς ὃν ἐγώ τε καὶ εἴ τις φιλόχριστος, σὺν τῷ Δαβὶδ κράζω τρανῶς· «Ἐξομολογήσομαί σοι», εὐχαριστήσω σοι, «ὅτι ἐπήκουσάς μου καὶ ἐγένου μοι εἰς σωτηρίαν», εἴτε ἐξ ὁρατῶν εἴτε καὶ ἐξ ἀοράτων κινδύνων καὶ πειρασμῶν. «Ἐξομολογεῖσθε τῷ Θεῷ ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ». Στεφάνου περιφορᾷ τὴν ἀρχὴν καὶ τὸ τέλος τοῦ ψαλμοῦ συναρμόσας αὐτὸν ἐπεράτωσε, προτρέπων ἡμᾶς ἐξομολογεῖσθαι καὶ εὐχαριστεῖν τὸ αἰώνιον ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Προς Αυτόν εγώ, και όποιος άλλος είναι φιλόχριστος, μαζί με τον Δαβίδ κραυγάζω δυνατά: «Θα σε δοξολογήσω», θα σε ευχαριστήσω, «διότι με εισάκουσες και έγινες η σωτηρία μου», είτε από ορατούς είτε από αόρατους κινδύνους και πειρασμούς. «Δοξολογείτε τον Θεό, διότι είναι αγαθός, διότι το έλεός του παραμένει στον αιώνα». Ενώνοντας την αρχή και το τέλος του ψαλμού κυκλικά σαν στεφάνι, τον ολοκλήρωσε, προτρέποντάς μας να δοξολογούμε και να ευχαριστούμε το αιώνιο έλεος του Θεού.
Λεπτομέρειες
Δόξα σοι, Χριστὲ παμβασιλεῦ τῆς δόξης, Κύριε τοῦ ἐλέους, δι’ οὗ, καὶ τῆς τυραννίδος τοῦ ᾅδου καὶ μοχθηρᾶς δουλείας τοῦ ἀντικειμένου ἀπαλλαγέντες, ἐλευθερίας ἐτύχομεν, κινδύνων δὲ ἀοράτων καὶ ὁρατῶν θαυμαστῶς ἐκλυτρούμενοι. Δόξα σοι, μονογενὲς Υἱέ, ὁμοφυὲς καὶ ἀγαπητὲ Λόγε τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, τὸ τοῦ Θεοῦ ἔλεος καὶ ἡ ἀλήθεια ἡ ἐλθοῦσα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ σώσασα ἡμᾶς, περὶ ἧς καὶ ὁ Δαβὶδ λέγων προανεφώνει τρανῶς· «Ἐξαπέστειλεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἔσωσέ με». «Ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸ ἔλεος αὐτοῦ καὶ τὴν ἀλήθειαν αὐτοῦ καὶ ἐρρύσατο τὴν ψυχήν μου». Δόξα σοι, μόνε ἀναμάρτητε Ἰησοῦ Ἐμμανουὴλ καὶ αὐτεπάγγελτε βοηθὲ τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων. Θεός μου εἶ σὺ καὶ ἐξομολογήσομαί σοι, Θεός μου εἶ σὺ καὶ ὑψώσω σε, ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι ἐπήκουσάς μου καὶ ἐγένου μοι εἰς σωτηρίαν.
Δόξα σε σένα, Χριστέ παμβασιλιά της δόξας, Κύριε του ελέους, διά του οποίου, αφού απαλλαχθήκαμε από την τυραννία του Άδη και τη μοχθηρή δουλεία του αντιδίκου, αποκτήσαμε την ελευθερία, λυτρωνόμενοι θαυμαστά από αόρατους και ορατούς κινδύνους. Δόξα σε σένα, Μονογενή Υιέ, ομοφυή και αγαπητέ Λόγε του Θεού και Πατρός, το έλεος του Θεού και η αλήθεια που κατήλθε από τον ουρανό και μας έσωσε, για την οποία και ο Δαβίδ μιλώντας προανήγγειλε τρανά: «Έστειλε από τον ουρανό και με έσωσε». «Εξαπέστειλε ο Θεός το έλεός Του και την αλήθειά Του και ελευθέρωσε την ψυχή μου». Δόξα σε σένα, μόνε αναμάρτητε Ιησού Εμμανουήλ και αυτόκλητε βοηθέ του γένους των ανθρώπων. Θεός μου είσαι εσύ, και θα σε δοξολογήσω, Θεός μου είσαι εσύ, και θα σε υψώσω· θα σε δοξολογήσω, διότι με εισάκουσες και έγινες για μένα σωτηρία.
Λεπτομέρειες
Οἱ ἐν πάσῃ τῇ γῇ (App. Metr. xi) Οἱ ἐν πάσῃ τῇ γῇ μαρτυρήσαντες καὶ ἐν τοῖς οὐρανοῖς μετοικήσαντες, οἱ τὰ πάθη Χριστοῦ μιμησάμενοι καὶ τὰ πάθη ἡμῶν ἀφαιρούμενοι ἐνταῦθα σήμερον ἀθροίζονται πρωτοτόκων δεικνύοντες ἐκκλησίαν ὡς τῆς ἄνω τὸν τύπον ἐπέχουσαν καὶ Χριστῷ ἐκβοῶσαν· “Θεός μου εἶ σύ, |πολυέλεε.”:
Οι εν πάση τη γη (App. Metr. xi) Αυτοί που μαρτύρησαν σε όλη τη γη και μετοίκησαν στους ουρανούς, αυτοί που μιμήθηκαν τα πάθη του Χριστού και αφαιρούν τα δικά μας πάθη, συγκεντρώνονται σήμερα εδώ, αναδεικνύοντας την εκκλησία των πρωτοτόκων, ως κατέχουσα τον τύπο της άνω Εκκλησίας και ανακράζουσα προς τον Χριστό: «Εσύ είσαι ο Θεός μου, πολυέλεε».
Λεπτομέρειες