Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 118:102

Από κάθε πονηρή οδό συγκράτησα τα πόδια μου. Διότι αυτό σημαίνει να τηρεί κανείς τον θείο νόμο, το να τον εκπληρώνει με έργα. Από τα κρίματά σου δεν παρέκκλινα. Διαρκώς ενθυμούμουν το θείο δικαστήριο. Πόσο γλυκά είναι στον λάρυγγά μου τα λόγια σου! Είναι γλυκά λόγω της λογικής τέρψης που απορρέει από αυτά· αλλά υπερτερούν και του μελιού, καθώς μέσω αυτού υποδηλώνονται όλα όσα είναι ευχάριστα στους ανθρώπους.

Από τα κρίματα: Διότι, αφότου διδάχθηκε ο πιστός άνθρωπος τα κρίματα του Θεού, δεν παρεκκλίνει πλέον ούτε δεξιά ούτε αριστερά, αλλά πορεύεται σύμφωνα με τον νόμο του Θεού. Πόσο γλυκά: Πότε, άλλωστε, το μέλι βρίσκεται τόσο γλυκό σε αυτούς που το τρώνε, όσο οι λόγοι του Θεού στους πιστούς; Από τις εντολές: Γνώρισα, λέει ο κατά Θεόν άνθρωπος, από τις εντολές του Θεού, ότι κάθε οδός αδικίας είναι βδέλυγμα, και γι' αυτό τη μίσησα και απομακρύνθηκα από αυτήν. Λύχνος: Διότι οι αρετές και οι εντολές, οι οποίες είναι γραμμένες στον νόμο, φωτίζουν τον άνθρωπο σαν λύχνος. διότι έτσι κατευθύνουν σωστά τις πορείες τους οι πιστοί. Ορκίστηκα: Διότι, έχοντας κατανοήσει τον ωφέλιμο κανόνα που υπάρχει σε αυτές, οι άγιοι τηρούν σαν όρκο το να μην παρεκκλίνουν δεξιά ή αριστερά, αλλά να διατηρούν στην καρδιά τους τις αρετές. Ταπεινώθηκα: Οι άγιοι, όταν κακουχούνται, στερούνται και θλίβονται ένεκα της αιώνιας ζωής. Κύριε: Όπως υποσχέθηκες στους αγίους σου. Τα εκούσια: Όσα είπα, λέει ο πιστός άνθρωπος δοξολογώντας, αποδέξου τα ως Θεός. Και τα κρίματα: Διότι ο άνθρωπος, αφού διδάχθηκε, τα φύλαξε. Η ψυχή μου: Διότι αυτός που φυλάγεται στο χέρι του Θεού δεν απομακρύνεται από τον νόμο. Έθεσαν: Διότι οι δαίμονες πάντοτε παγιδεύουν τον άνθρωπο με ποικίλους τρόπους, αλλά ο πιστός παραμένει απλανής. Κληρονόμησα: Διότι τι είναι ανώτερο από αυτήν την κληρονομιά και την αγαλλίαση; Το να κληρονομεί κανείς τον Θεό μέσω της μελέτης των Γραφών.

Ο δε μέγας Δαβίδ, ενώ ήταν ακόμη συγκαταλεγμένος μεταξύ των υπηκόων και βρισκόταν σε νεαρή ηλικία, αγάπησε τη φιλοσοφία, και ούτε ανέχθηκε να επιβάλλει άδικα τα χέρια του, ούτε να ανταποδώσει σε αυτούς που τον αδικούσαν. Την ίδια λοιπόν έννοια ακολουθεί και ο προφήτης. Διότι οι νομοδιδάσκαλοι και οι γραμματείς, θέλοντας να αποκαλούνται από τους ανθρώπους Ραββί, δίδασκαν πράγματα που δεν ήταν επιτρεπτά· ενώ οι απόστολοι, κατανοώντας την αληθινή γνώση η οποία επιμαρτυρείται από τον νόμο και τους προφήτες, την κήρυτταν. Αυτοί λοιπόν οι δάσκαλοι των Ιουδαίων ονομάζονται πρεσβύτεροι, λόγω του ότι προηγήθηκαν χρονικά των αποστόλων· οι δε απόστολοι κατανόησαν και τον νόμο και τους προφήτες, νοώντας τα αυτά πνευματικά. Εξαιτίας αυτού, οι εντολές του Θεού αναζητήθηκαν από αυτούς πραγματικά. «Από κάθε πονηρή οδό συγκράτησα τα πόδια μου, για να φυλάξω τους λόγους σου». Διότι δεν είναι δυνατόν να βαδίζει κανείς ταυτόχρονα σε δύο οδούς, της ακολασίας και της σωφροσύνης, της δικαιοσύνης και της αδικίας, αλλά πρέπει να αποφεύγει τις αντίθετες, και να βαδίζει την ευθεία οδό· διότι έτσι είναι δυνατόν να γίνει κανείς φύλακας των θείων λόγων. Εκείνος, λοιπόν, που φυλάττει όλες τις εντολές, αυτός λέει: «Από κάθε πονηρή οδό συγκράτησα τα πόδια μου». Διότι ούτε αυτός που αδικεί μπορεί να το πει αυτό, ούτε ο λοίδορος, ούτε ο πλεονέκτης, ούτε εκείνος που έχει φθόνο ή μισαδελφία, ούτε αυτός που ανταποδίδει κακό αντί κακού. «Από τα κρίματά σου δεν παρεξέκλινα, διότι εσύ με νομοθέτησες».