Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 118:106

«Αυτή είναι η δόξα σε όλους τους οσίους του. Αυτός που ορκίζεται στον πλησίον του και δεν αθετεί τον όρκο του». Έπειτα ο Δαβίδ λέει: Και αυτό το κατόρθωσα: «Ορκίστηκα και αποφάσισα σταθερά να φυλάξω τα κρίματα της δικαιοσύνης σου». Ορκίστηκα και στον πλησίον μου τον Ιωνάθαν να μην εξολοθρεύσω το σπέρμα του μετά από αυτόν, και δεν τον αθέτησα. Διότι μετά τον θάνατο τον δικό του και του πατέρα του, του Σαούλ, όταν οι Γαβαωνίτες, εξαιτίας της επιορκίας που έγινε εναντίον τους επί εποχής του Σαούλ, θέλησαν κατά θεία απόφαση να εξολοθρεύσουν το σπέρμα του Σαούλ, τότε ο Δαβίδ, αφού έκρυψε τους απογόνους του Ιωνάθαν, που ήταν εγγονοί του Σαούλ, παρέδωσε το υπόλοιπο σπέρμα του Σαούλ στους Γαβαωνίτες.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΡΛΖ΄. Αν είναι καλό να αποφασίζει κανείς να απέχει για τόσο, τυχόν, χρονικό διάστημα από τη δείνα τροφή ή ποτό. ΑΠΟΚΡΙΣΗ. Εφόσον ο Κύριος είπε: «Όχι για να κάνω το δικό μου θέλημα, αλλά το θέλημα εκείνου που με έστειλε», κάθε απόφαση του ιδίου θελήματος είναι επισφαλής. Γνωρίζοντας αυτό ο Δαβίδ έλεγε: «Ορκίστηκα και αποφάσισα σταθερά να τηρήσω τα κρίματα της δικαιοσύνης σου», όχι τα δικά μου θελήματα.

Ποιος θα παροικήσει και ποιος θα κατασκηνώσει; Εκείνος που ορκίζεται στον πλησίον του και δεν αθετεί τον όρκο του. Εκεί όμως (στο Ευαγγέλιο), λέει: «Εγώ όμως σας λέω να μην ορκίζεστε καθόλου». Τι λέμε λοιπόν; Ότι παντού ο Κύριος παραμένει προσηλωμένος στον ίδιο σκοπό, προλαμβάνοντας τα αποτελέσματα των αμαρτημάτων και αποκόπτοντας την πονηρία από την πρώτη της αρχή. Διότι, όπως ακριβώς ο μεν παλαιός νόμος έλεγε: «Δεν θα μοιχεύσεις», ο δε Κύριος: «Ούτε καν να επιθυμήσεις»· και εκείνος μεν έλεγε: «Δεν θα φονεύσεις», ενώ Εκείνος, νομοθετώντας τα τελειότερα, λέει: «Ούτε καν να οργιστείς»· έτσι λοιπόν και εδώ, ο μεν (νόμος) αρκείται στην ευορκία, ενώ Εκείνος κόβει την αφορμή της επιορκίας. Επειδή, αυτός που τηρεί μεν τον όρκο του, ίσως κάποτε και να σφάλει παρά τη θέλησή του· ενώ αυτός που δεν ορκίζεται καθόλου, έχει αποφύγει εντελώς τον κίνδυνο της επιορκίας. Ως όρκο, εξάλλου, σε πολλά σημεία ονομάζει την αμετάκλητη διαβεβαίωση για το κάθε πράγμα· όπως στο: «Ορκίστηκα, και πήρα σταθερή απόφαση να φυλάξω τις κρίσεις της δικαιοσύνης σου»· και στο: «Ορκίστηκε ο Κύριος, και δεν θα μεταμεληθεί». Όχι πως έφερε τον Θεό ως μάρτυρα των όσων ειπώθηκαν για να πιστοποιήσει κάποια αμφιβολία του, αλλά επειδή με αμετάβλητες και ασάλευτες αποφάσεις επιβεβαίωσε στον Δαβίδ τη χάρη της επαγγελίας.

Εάν κάποιος ορκιστεί να εξορύξει τους οφθαλμούς του αδελφού του, είναι άραγε καλό να το κάνει αυτό πράξη; Εάν κάποιος ορκιστεί να φονεύσει; Εάν κάποιος γενικώς δεσμευθεί με όρκο να παραβεί κάποια εντολή; Διότι «ορκίστηκα και πήρα σταθερή απόφαση», όχι για την αμαρτία, αλλά «για να φυλάξω τα κρίματα της δικαιοσύνης σου».

Προσέξτε μήπως πει κανείς ότι αμάρτησα πολύ και δεν έχω συγχώρεση. Εκείνος που το λέει αυτό, δεν γνωρίζει ότι ο Θεός είναι ο Θεός των μετανοούντων· αυτός που ήλθε για χάρη εκείνων που ασθενούν· αυτός που είπε ότι γίνεται χαρά για έναν αμαρτωλό που μετανοεί· αυτός που είπε ότι δεν ήλθα να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια. Αυτή δε είναι η αληθινή μετάνοια: το να απομακρυνθεί κανείς από την αμαρτία και να τη μισήσει, σύμφωνα με εκείνον που λέει: «μίσησα και βδελύχθηκα την αδικία», και το «ορκίστηκα και αποφάσισα σταθερά να τηρήσω τα προστάγματά σου». Και τότε ο Θεός με χαρά δέχεται αυτόν που προσέρχεται σε αυτόν.

Προσέξτε μήπως πει κανείς ότι αμάρτησα πολύ και δεν έχω άφεση. Εκείνος που το λέει αυτό, δεν γνωρίζει ότι ο Θεός είναι ο Θεός εκείνων που μετανοούν· αυτός που ήρθε για όσους πάσχουν· αυτός που είπε ότι γίνεται χαρά για έναν αμαρτωλό που μετανοεί· αυτός που είπε ότι δεν ήρθα να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια. Αυτή δε είναι η αληθινή μετάνοια, το να απομακρυνθεί κανείς από την αμαρτία και να τη μισήσει, σύμφωνα με εκείνον που λέει, μίσησα την αδικία και τη βδελύχθηκα, και το, ορκίστηκα και έλαβα τη σταθερή απόφαση να τηρήσω τις κρίσεις σου. Και τότε ο Θεός δέχεται με χαρά εκείνον που προσέρχεται σε αυτόν.

Μην παρασύρεσαι, λοιπόν, αγαπητέ, από αμαρτωλούς ανθρώπους, για να μην παροργίσεις τον Πατέρα σου που είναι στους ουρανούς, πράττοντας τα αντίθετα από τις εντολές του, και να μην έχεις απολογία την ημέρα της κρίσεως. Διότι, με την παράβαση των εντολών του αγίου Ευαγγελίου παροργίζεις τον Θεό. Πρόσεχε τον εαυτό σου, διδασκόμενος το συμπέρασμα του λόγου από τον Προφήτη. Διότι λέει ο Προφήτης: ορκίστηκα και αποφάσισα σταθερά όχι να παραβώ τις εντολές σου και όλα τα κρίματά σου, αλλά ορκίστηκα και αποφάσισα σταθερά, λέει, να φυλάξω τις εντολές σου και όλα τα κρίματα της δικαιοσύνης σου. Και πάλι λέει: την αδικία τη μίσησα και τη βδελύχθηκα, τον νόμο σου όμως τον αγάπησα. Και με αυτό, με το έλεος του Θεού, θα αποφύγεις μεγάλους πειρασμούς και κινδύνους. Σε εκείνον όμως θα έρθει αυτό που είναι γραμμένο: θα επιστρέψει ο πόνος του στο κεφάλι του, και στην κορυφή του κεφαλιού του η αδικία του θα κατέβει. Επομένως, απόκτησε αγάπη και ομόνοια, όχι εκείνη που εκβιάζεται με όρκους και κολακείες ή με τα υπόλοιπα απαγορευμένα, αλλά την κατά Θεόν, εκείνη που κατορθώνεται από τη διάθεση της ψυχής. Διότι σε αυτήν δεν παρεισφρέει τίποτα το άδικο ή το εκβιασμένο. Και θα είναι μαζί σου η χάρη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Στον οποίο ανήκει η δόξα και η εξουσία στους αιώνες. Αμήν.

Λύχνος για τα πόδια μου είναι ο νόμος σου, και φως στα μονοπάτια μου. Ορκίστηκα και έλαβα τη σταθερή απόφαση να τηρήσω τα κρίματα της δικαιοσύνης σου. Επειδή, χωρίς να τον εξαναγκάσει κανείς, με δική του εσωτερική ορμή και αγαθή προαίρεση δέσμευσε τον εαυτό του με όρκο και ορκίστηκε να τηρεί τα κρίματα της δικαιοσύνης του Θεού, εύχεται ο όρκος του να γίνει άξιος αποδοχής από τον Θεό· διότι και η γνώση των κριμάτων του Θεού έχει ανάγκη από πολλή διδασκαλία.

Από τα κρίματα: Διότι, αφότου διδάχθηκε ο πιστός άνθρωπος τα κρίματα του Θεού, δεν παρεκκλίνει πλέον ούτε δεξιά ούτε αριστερά, αλλά πορεύεται σύμφωνα με τον νόμο του Θεού. Πόσο γλυκά: Πότε, άλλωστε, το μέλι βρίσκεται τόσο γλυκό σε αυτούς που το τρώνε, όσο οι λόγοι του Θεού στους πιστούς; Από τις εντολές: Γνώρισα, λέει ο κατά Θεόν άνθρωπος, από τις εντολές του Θεού, ότι κάθε οδός αδικίας είναι βδέλυγμα, και γι' αυτό τη μίσησα και απομακρύνθηκα από αυτήν. Λύχνος: Διότι οι αρετές και οι εντολές, οι οποίες είναι γραμμένες στον νόμο, φωτίζουν τον άνθρωπο σαν λύχνος. διότι έτσι κατευθύνουν σωστά τις πορείες τους οι πιστοί. Ορκίστηκα: Διότι, έχοντας κατανοήσει τον ωφέλιμο κανόνα που υπάρχει σε αυτές, οι άγιοι τηρούν σαν όρκο το να μην παρεκκλίνουν δεξιά ή αριστερά, αλλά να διατηρούν στην καρδιά τους τις αρετές. Ταπεινώθηκα: Οι άγιοι, όταν κακουχούνται, στερούνται και θλίβονται ένεκα της αιώνιας ζωής. Κύριε: Όπως υποσχέθηκες στους αγίους σου. Τα εκούσια: Όσα είπα, λέει ο πιστός άνθρωπος δοξολογώντας, αποδέξου τα ως Θεός. Και τα κρίματα: Διότι ο άνθρωπος, αφού διδάχθηκε, τα φύλαξε. Η ψυχή μου: Διότι αυτός που φυλάγεται στο χέρι του Θεού δεν απομακρύνεται από τον νόμο. Έθεσαν: Διότι οι δαίμονες πάντοτε παγιδεύουν τον άνθρωπο με ποικίλους τρόπους, αλλά ο πιστός παραμένει απλανής. Κληρονόμησα: Διότι τι είναι ανώτερο από αυτήν την κληρονομιά και την αγαλλίαση; Το να κληρονομεί κανείς τον Θεό μέσω της μελέτης των Γραφών.

Έτσι και τον θεσπέσιο Ιωάννη ονόμασε λύχνο ο Δεσπότης Χριστός, ο οποίος φανερώθηκε στους Ιουδαίους ενώ ήταν ακόμη νύχτα. Επειδή όμως ανέτειλε το φως το αληθινό, το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο, ονόμασε και τους ιερούς αποστόλους φως, εφόσον είχαν μετάσχει σε εκείνο το φως που φώτισε όλους τους ανθρώπους. Και επειδή, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, ολόκληρος ο κόσμος βρίσκεται στην εξουσία του πονηρού, και βρίσκεται μέσα σε σύγχυση και σε αμαρτίες, τα οποία είναι σκοτάδι (διότι και ο ίδιος ο Δαβίδ είπε, όπως είναι γραμμένο στα βιβλία των Βασιλειών: «Νύχτα περιέβαλλε εμένα τον ταλαίπωρο, και βρισκόμουν σε άγνοια»), έχουμε ανάγκη από λύχνο. Μας δίνεται ο νόμος για βοήθεια, και γίνεται φως στις πορείες μας· διότι είναι γραμμένο: «Επειδή φως είναι τα προστάγματά σου πάνω στη γη». Ο λόγος αυτός έχει όμως και άλλο νόημα. Λύχνος είναι η Παλαιά Διαθήκη που δόθηκε άλλοτε στους Ισραηλίτες· διότι φώτιζε μόνο ένα έθνος. Όταν όμως ήλθε ο Ήλιος της δικαιοσύνης, ο Χριστός ο Θεός μας, το φως το αληθινό, το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο, αυτός φώτισε τα πέρατα της οικουμένης, και είπε στους μαθητές του: «Εσείς είστε το φως του κόσμου»· από αυτό το φως λάβαμε όλοι εμείς. Ορκίστηκα και αποφάσισα σταθερά να φυλάξω τις κρίσεις της δικαιοσύνης σου.

Συγχώρησε κι εσύ τα σφάλματα του πλησίον σου. Εάν όμως εσύ δεν συγχωρήσεις τα παραπτώματα του αδελφού σου, ούτε τα δικά σου θα συγχωρήσει ο Δεσπότης· διότι είπε: «Εάν δεν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, ούτε ο ουράνιος Πατέρας σας θα συγχωρήσει τα δικά σας». Και όλοι γνωρίζουμε ότι δεν ψεύδεται, διότι είναι αψευδής και πιστός σε όλους τους λόγους Του. Να είσαι λοιπόν έτοιμος, περιμένοντας κάθε ημέρα εκείνον που πρόκειται να ζητήσει την ψυχή σου. Μη μετανοήσεις σήμερα και αύριο το λησμονήσεις· μην κλάψεις σήμερα και αύριο χορέψεις· μη νηστέψεις σήμερα και αύριο εμφανιστείς μεθυσμένος, να σε περιφέρουν οι άλλοι· μην αγρυπνήσεις σήμερα και αύριο αφεθείς στη ραθυμία· αντίθετα, να μεριμνάς για τη σωτηρία σου, ώστε να στεφανωθείς. Μη νοθεύσεις την αρετή, μην αποφύγεις τον κόπο, για να μη στερηθείς τα στεφάνια. Να μισήσεις κάθε χαρά αυτού του κόσμου και τη δόξα του. Και πες μαζί με τον Δαβίδ: «Την αδικία εμίσησα και εβδελύχθηκα, ενώ τον νόμο Σου τον αγάπησα»· και, «Από κάθε πονηρό δρόμο εμπόδισα τα πόδια μου. Ορκίστηκα και έλαβα τη σταθερή απόφαση να φυλάξω τις εντολές Σου». Φρόντισε, λοιπόν, να είσαι πάντοτε έτοιμος, ώστε όταν έλθει εκείνος που θα ζητήσει την ψυχή σου, να σε βρει έτοιμο μέσα στη μετάνοια· κι εγώ σου εγγυώμαι ότι δεν πρόκειται να σε χωρίσει από εκείνους που σώζονται. Να τηρείς πάντοτε την εντολή του Κυρίου: «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, για να μην εισέλθετε σε πειρασμό».

Ευχή. Πολυέλεε Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός μου, σε ευχαριστώ διότι, μέσω της μυστηριακής εξομολόγησης προς τον Πνευματικό μου Πατέρα, με αξίωσες τον αμαρτωλό να λάβω από εσένα τη συγχώρεση των αμαρτιών μου. Λοιπόν, μιμούμενος τον Δαβίδ, ο οποίος είπε: «Ορκίστηκα και αποφάσισα σταθερά να φυλάξω τα κρίματα της δικαιοσύνης σου», σου υπόσχομαι με αποφασιστική θέληση της ψυχής μου, ότι προτιμώ καλύτερα να υποστώ μύριους θανάτους, παρά να διαπράξω πλέον οποιαδήποτε θανάσιμη αμαρτία και να πικράνω με αυτήν την άπειρη αγαθότητά σου. Αλλά επειδή η δική μου θέληση είναι από μόνη της ασθενής χωρίς τη δική σου βοήθεια, σε παρακαλώ θερμά να με ενδυναμώσεις με τη χάρη σου και να με στερεώσεις με την κραταιά σου βοήθεια, ώστε να παραμείνω μέχρι τέλους αμετακίνητος σε αυτήν την άγια απόφασή μου. Ναι, φιλόψυχε Ιησού μου, ενδυνάμωσέ με για να περάσω με μετάνοια το υπόλοιπο της ζωής μου, ώστε να απολαύσω εδώ στη γη τη χάρη σου, και εκεί στον ουρανό τη μακάρια δόξα σου· διά πρεσβειών της υπερευλογημένης σου Μητέρας και πάντων των Αγίων σου. Αμήν.

ΚΑΝΩΝ ΚΘ' «Τους άρχοντες, ωστόσο, που ορκίζονται να κακοποιήσουν τους υφισταμένους τους, είναι απολύτως αναγκαίο να τους θεραπεύουμε. Η θεραπεία γι' αυτούς είναι διπλή: Η μία είναι να διδάσκονται να μην ορκίζονται επιπόλαια, και η άλλη να μην επιμένουν στις κακές αποφάσεις τους, ώστε, αν κάποιος δεσμεύτηκε με όρκο να κάνει κακό σε άλλον, ας δείξει μετάνοια για την προπέτεια του όρκου του, αλλά ας μην επικυρώνει την κακία του με το πρόσχημα της ευσέβειας. Διότι ούτε στον Ηρώδη έφερε καλό η τήρηση του όρκου, ο οποίος, για να μη φανεί τάχα επίορκος, έγινε φονιάς του Προφήτη. Μια για πάντα βέβαια ο όρκος απαγορεύεται, αλλά πολύ περισσότερο, όπως είναι φυσικό, καταδικάζεται εκείνος που γίνεται για κακό σκοπό, ώστε αυτός που ορκίστηκε οφείλει να μετανοήσει και να αλλάξει γνώμη, και όχι να προσπαθεί να εκτελέσει την ανόσια πράξη του. Διότι εξέτασε εκτενέστερα τον παραλογισμό. Εάν κάποιος ορκιζόταν να βγάλει τα μάτια του αδελφού του, είναι άραγε καλό να το κάνει αυτό πράξη; Ή αν κάποιος ορκιζόταν να φονεύσει; Ή αν κάποιος, γενικά, ορκιζόταν να παραβεί κάποια εντολή; "Ορκίστηκα γάρ και αποφάσισα σταθερά", όχι για να κάνω την αμαρτία, "αλλά για να φυλάξω τις κρίσεις της δικαιοσύνης σου". Και όπως ακριβώς πρέπει να επικυρώνουμε την εντολή με αμετάκλητες αποφάσεις, έτσι οφείλουμε με κάθε τρόπο να ακυρώνουμε και να εξαφανίζουμε την αμαρτία.»

Ερμηνεία. Ο παρών Κανόνας ορίζει ότι, εάν κάποιος άρχοντας ορκιστεί να κακοποιήσει κάποιον, αυτός πρώτον μεν πρέπει να διδάσκεται να μην ορκίζεται εύκολα, και επιπλέον να μετανοεί για τον προπετή αυτόν όρκο που έδωσε. Δεύτερον δε, να μην εμμείνει στην κακή αυτή απόφαση που πήρε να κακοποιήσει, θέλοντας δήθεν να τηρήσει τον όρκο από ευλάβεια· διότι ούτε τον Ηρώδη ωφέλησε σε τίποτα η τήρηση του όρκου, ο οποίος, για να μην παραβεί δήθεν τον όρκο του, φόνευσε τον Ιωάννη· διότι μάλλον θα τον ωφελούσε περισσότερο το να παραβεί τον όρκο, και να μην διαπράξει έναν τέτοιο άδικο φόνο. Και κάθε όρκος γενικά και καθάπαξ, ήγουν τελείως και ολοκληρωτικά, απαγορεύεται από το ιερό Ευαγγέλιο, είτε δίνεται για καλό είτε για κακό, πολλώ δε μάλλον είναι κατακριτέος εκείνος που δίνεται για κακό. Ώστε και εκείνος που θα ορκιστεί να κακοποιήσει κάποιον, δεν πρέπει να επικυρώσει το κακό αυτό εξαιτίας του όρκου, αλλά να μετανοεί επειδή έδωσε εξαρχής έναν τέτοιο όρκο. Όπως επίσης εάν κάποιος, λόγου χάρη, ορκιζόταν να βγάλει τα μάτια του αδελφού του, ή να φονεύσει, ή να παραβεί κάποια εντολή του Κυρίου, δεν θα ήταν καλό να τα φέρει αυτά εις πέρας εξαιτίας του όρκου, επειδή λέει ο Δαβίδ προς τον Θεό: «Ορκίστηκα και επιβεβαίωσα τον όρκο μου, όχι για να αμαρτήσω, αλλά για να τηρήσω τα κρίματα της δικαιοσύνης σου».

«Φύγε», μάθαινε από αυτούς, «ας μην σε απατήσει κανένας θνητός, λέγοντας ότι θα δεις τον ήλιο· διότι οι κόρες των ματιών σου καταστράφηκαν και τα βλέφαρα κόλλησαν μεταξύ τους. Πρόσεξε να μη σου φάει κανένας γιατρός τα χρήματα, δίνοντάς σου ελπίδες μόνο με λόγια, χωρίς να μπορεί να σου χαρίσει την όραση». [5] Αφού δέχθηκε αυτές τις γνωματεύσεις ο Ιωάννης, δεν μπορούσε πλέον να ενοχλεί τους γιατρούς, όχι μόνο επειδή είχε μάθει ότι δεν πρόκειται πια να δει, αλλά και επειδή στερούνταν χρημάτων, με τα οποία θα μπορούσε να αμείψει τους ιατρούς. Ευρισκόμενος σε αυτή την κατάσταση, αναζητούσε έναν ιατρό με μεγαλύτερη δύναμη από τους ιατρούς, ο οποίος δεν χρειαζόταν χρήματα, και όχι μόνο αυτό, αλλά και να τρέφει τον ασθενή· αναζητώντας το με μεγαλύτερη επιμέλεια, σύμφωνα με τη σωτήρια ρήση το βρήκε, και κρούοντας πιο επίμονα, βρήκε την πόρτα ανοιχτή. Διότι σύντομα πληροφορείται ότι ο Κύρος και ο Ιωάννης στην Αλεξάνδρεια είναι ακριβώς όπως ήθελε και ποθούσε να βρει, έχοντας δύναμη ανώτερη από τα νοσήματα. [6] Και αφού το έμαθε αυτό, ή μάλλον αφού πείσθηκε, επειδή το γνώριζε ήδη από τη φήμη τους, κατέφυγε γρήγορα στους αγίους, βάζοντας ακλόνητο όρο, να μην εισέλθει στο σεβάσμιο τέμενος, εάν δεν έβλεπε πρώτα το φως και δεν απομάκρυνε την πήρωση των ματιών του· και αυτόν τον όρο του, μετά από όχι μικρή δοκιμασία, τον εκπλήρωσε, λέγοντας συχνότερα το «Ορκίστηκα και το αποφάσισα», και αναφωνώντας μαζί με τον Ψαλμωδό το «και αυτά που βγήκαν από τα χείλη μου δεν πρόκειται να τα αθετήσω».

Ο δε απεσταλμένος έπραξε αυτό που του παραγγέλθηκε. Όταν λοιπόν ήλθε ο Ιωάννης (διότι αυτό ήταν το όνομα του διδασκάλου), του είπε ο μάρτυς [ο Θεόδωρος είπε]: Τι σου οφείλει ο άγιος Κύρος, ώστε να εξοφλήσει αμέσως το χρέος; Εκείνος, αφού έπεσε με το πρόσωπο στη γη, είπε ότι ο μάρτυς δεν του οφείλει τίποτα. Ο δε μάρτυς Θεόδωρος απάντησε: Οπωσδήποτε θα το πεις. Και πάλι ο Πατήρ έδωσε την προηγούμενη απάντηση. [14] Όταν δε το έκανε αυτό πολλές φορές, και έβλεπε τον άγιο να μην υποχωρεί, αλλά να τον αναγκάζει να μιλήσει οπωσδήποτε, είπε: Σε μένα μεν δεν οφείλει τίποτα· αυτό όμως ικετεύω και παρακαλώ, και από τα βάθη της ψυχής μου ζητώ από τον μάρτυρα, να έλθει στο ταπεινό μας κελί, και εκεί να μας επισκέπτεται συχνά· και να μας ευλογεί όταν είμαστε υγιείς, και να μας θεραπεύει όταν κυριευόμαστε από ασθένειες. [15] Ακούγοντάς τα αυτά ο άγιος Κύρος, απάντησε αμέσως ως εξής: Πράγματι έρχομαι, πράγματι έρχομαι, πράγματι έρχομαι, επιβεβαιώνοντας με την τριπλή επανάληψη της δήλωσης την ιερή του άφιξη· πράγμα το οποίο αληθινά εξεπλήρωσε, και εκπληρώνει καταφθάνοντας συνεχώς. Διότι, επειδή γνώριζε πως το «Ορκίστηκα και το αποφάσισα σταθερά» και «Δεν θα αθετήσω όσα εκπορεύονται από τα χείλη μου» είναι ίδιον των αγίων, όσο ζούσε με τη σάρκα το έψαλλε πολύ συχνά· και αφού χωρίστηκε από τη σάρκα, και αναπέταξε προς τον ουρανό, πάλι δεν έπαψε να το πράττει.