Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 118:107

Λύχνος στα πόδια μου είναι ο νόμος σου. Διότι εκείνος που πορεύεται με το φως του θείου νόμου πραγματοποιεί ορθή και απρόσκοπτη την πορεία της ζωής του. Ταπεινώθηκα πάρα πολύ. Είτε εξαιτίας των επιθέσεων των νοητών εχθρών, είτε εξαιτίας των σκληραγωγιών που αναλαμβάνονται ιδιωτικώς και από ελεύθερη προαίρεση.

Ταπεινώθηκα πάρα πολύ, Κύριε· δώσε μου ζωή σύμφωνα με τον λόγο σου. Τις εκούσιες προσφορές του στόματός μου δέξου με ευαρέσκεια, Κύριε, και δίδαξέ με τα κρίματά σου. Η ψυχή μου βρίσκεται διαρκώς στα χέρια μου, και τον νόμο σου δεν τον λησμόνησα.

Από τα κρίματα: Διότι, αφότου διδάχθηκε ο πιστός άνθρωπος τα κρίματα του Θεού, δεν παρεκκλίνει πλέον ούτε δεξιά ούτε αριστερά, αλλά πορεύεται σύμφωνα με τον νόμο του Θεού. Πόσο γλυκά: Πότε, άλλωστε, το μέλι βρίσκεται τόσο γλυκό σε αυτούς που το τρώνε, όσο οι λόγοι του Θεού στους πιστούς; Από τις εντολές: Γνώρισα, λέει ο κατά Θεόν άνθρωπος, από τις εντολές του Θεού, ότι κάθε οδός αδικίας είναι βδέλυγμα, και γι' αυτό τη μίσησα και απομακρύνθηκα από αυτήν. Λύχνος: Διότι οι αρετές και οι εντολές, οι οποίες είναι γραμμένες στον νόμο, φωτίζουν τον άνθρωπο σαν λύχνος. διότι έτσι κατευθύνουν σωστά τις πορείες τους οι πιστοί. Ορκίστηκα: Διότι, έχοντας κατανοήσει τον ωφέλιμο κανόνα που υπάρχει σε αυτές, οι άγιοι τηρούν σαν όρκο το να μην παρεκκλίνουν δεξιά ή αριστερά, αλλά να διατηρούν στην καρδιά τους τις αρετές. Ταπεινώθηκα: Οι άγιοι, όταν κακουχούνται, στερούνται και θλίβονται ένεκα της αιώνιας ζωής. Κύριε: Όπως υποσχέθηκες στους αγίους σου. Τα εκούσια: Όσα είπα, λέει ο πιστός άνθρωπος δοξολογώντας, αποδέξου τα ως Θεός. Και τα κρίματα: Διότι ο άνθρωπος, αφού διδάχθηκε, τα φύλαξε. Η ψυχή μου: Διότι αυτός που φυλάγεται στο χέρι του Θεού δεν απομακρύνεται από τον νόμο. Έθεσαν: Διότι οι δαίμονες πάντοτε παγιδεύουν τον άνθρωπο με ποικίλους τρόπους, αλλά ο πιστός παραμένει απλανής. Κληρονόμησα: Διότι τι είναι ανώτερο από αυτήν την κληρονομιά και την αγαλλίαση; Το να κληρονομεί κανείς τον Θεό μέσω της μελέτης των Γραφών.

Εκείνος που για αυτά τα ζητήματα φέρει το όνομα του Θεού στα χείλη του, παίρνει τον όρκο μάταια και άδικα. Και πάλι ο Κύριος λέει: «Εγώ όμως σας λέω να μην ορκίζεστε καθόλου»· και ο μαθητής Του Ιάκωβος: «Προπάντων, αδελφοί, μην ορκίζεστε». Όπως ακριβώς, λοιπόν, υπάρχει η εντολή «μη φονεύσεις», «μην αδικήσεις», έτσι υπάρχει και το «μην ορκιστείς». «Ταπεινώθηκα πάρα πολύ, Κύριε· ζήσε με σύμφωνα με τον λόγο σου». Δεν είπε απλώς ότι ταπεινώθηκε, αλλά ότι ταπεινώθηκε πάρα πολύ, και μάλιστα ενώ ήταν βασιλιάς και προφήτης, και είχε την παρρησία που προέρχεται από την αρετή, και διέθετε άφθονο πλούτο, και επικρατούσε των εχθρών του. Αλλά ούτε στη σοφία ούτε στην ανδρεία ούτε στη δικαιοσύνη δέχθηκε ποτέ να στηριχθεί με έπαρση· θεωρούσε ότι αυτά ήταν δώρα της θείας χάριτος. Και ζητώντας ζωή από Εκείνον που μπορεί να τη δώσει, δεν ζητά αόριστα, αλλά τη λογική ζωή, τη σύννομη, αυτήν που λαμπρύνεται από τον θείο νόμο. Και επειδή, καθώς ζούμε, οπωσδήποτε γλιστράμε στην αμαρτία (διότι κανείς δεν είναι εντελώς καθαρός από ρύπο ενώπιον του Κυρίου, ακόμη κι αν η ζωή του διαρκεί μόνο μία ημέρα), ας ασπαστούμε τον στεναγμό, τα δάκρυα, την εγκράτεια, την καταπόνηση του σώματος. Διότι αυτό είναι η ταπείνωση σε υπερβολικό βαθμό. Όταν δε ο προφήτης λέει, «Ζήσε με», δεν παρακαλεί για τούτη τη ζωή που συντηρείται με φαγητά και ποτά, αλλά για τη λογική, την πρακτική, την ενάρετη ζωή, η οποία τηρεί τις θείες εντολές.