Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 118:108

5 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

τὰ ἑκούσια τοῦ στόματός μου εὐδόκησον δή, Κύριε, καὶ τὰ κρίματά σου δίδαξόν με.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–5 από 5

Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ἐταπεινώθην ἕως σφόδρα, Κύριε· ζῆσόν με κατὰ τὸν λόγον σου. Τὰ ἑκούσια τοῦ στόματός μου εὐδόκησον δὴ, Κύριε, καὶ τὰ κρίματά σου δίδαξόν με. Ἡ ψυχή μου ἐν ταῖς χερσί μου διαπαντὸς, καὶ τοῦ νόμου σου οὐκ ἐπελαθόμην.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ταπεινώθηκα πάρα πολύ, Κύριε· δώσε μου ζωή σύμφωνα με τον λόγο σου. Τις εκούσιες προσφορές του στόματός μου δέξου με ευαρέσκεια, Κύριε, και δίδαξέ με τα κρίματά σου. Η ψυχή μου βρίσκεται διαρκώς στα χέρια μου, και τον νόμο σου δεν τον λησμόνησα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος Σύντομος ἑρμηνεία
ἀπὸ τῶν κλιμάτων Ἀφ’ οὗ γὰρ ἐδιδάχθη ὁ πιστὸς ἄνθρωπος τὰ κρίματα τοῦ θεοῦ, οὐκέτι ἐκκλίνει δεξιᾷ ἢ ἀριστερᾷ, ἀλλὰ πορεύεται τῷ νόμῳ τοῦ θεοῦ. ὡς γλυκέα Πότε γὰρ μέλι οὕτω γλυκὺ τοῖς ἐσθίουσιν εὑρίσκεται, ὡς οἱ λόγοι τοῦ θεοῦ τοῖς πιστοῖς; ἀπὸ τῶν ἐντολῶν Ἔγνων, φησὶν ὁ κατὰ θεὸν ἄνθρωπος, ἀπὸ τῶν ἐντολῶν τοῦ θεοῦ, ὅτι βδέλυγμα πᾶσα ὁδὸς ἀδικίας, καὶ διὰ τοῦτο ἐμίσησα αὐτὴν καὶ ἀπέστην ἀπ’ αὐτῆς. λύχνος Αἱ γὰρ ἀρεταὶ καὶ αἱ ἐντολαί, αἱ ἐν τῷ νόμῳ γεγραμμέναι, ἶσα λύχνῳ φωτίζουσι τὸν ἄνθρωπον. οὕτω γὰρ κατορθοῦσι τὰς τρίβους οἱ πιστοί. ὀμώμοκα Θεωρήσας γὰρ τὸν ἐν αὐτοῖς ὠφέλιμον ὁρισμόν, ὥσπερ ὅρκον ἔχουσιν οἱ ἅγιοι ἐν τῷ μὴ ἐκκλίνειν δεξιᾷ ἢ ἀριστερᾷ, ἀλλὰ διατηρεῖν ἐν τῇ καρδίᾳ τὰς ἀρετάς. ἐταπεινώθην Οἱ ἅγιοι, κακουχούμενοι, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι ἕνεκεν τῆς αἰωνίου ζωῆς. κύριε Καθὼς ἐπηγγείλω τοῖς ἁγίοις σου. τὰ ἑκούσια Ὅσα ἐλάλησα, φησὶν ὁ πιστὸς ἄνθρωπος δοξολογῶν, πρόσδεξαι ὡς θεός. καὶ τὰ κρίματα Διδαχθεὶς γὰρ ὁ ἄνθρωπος ἐφύλαξεν. ἡ ψυχή μου Ὁ γὰρ ἐν χειρὶ θεοῦ φυλαττόμενος οὗτος τοῦ νόμου οὐκ ἀφίσταται. ἔθεντο Οἱ δαίμονες γὰρ ἀεὶ παγιδεύουσι τὸν ἄνθρωπον ποικίλως, ὁ δὲ πιστὸς ἀπλανὴς τυγχάνει. ἐκληρονόμησα Τί γὰρ ταύτης τῆς κληρονομίας καὶ ἀγαλλιάσεως ἀνώτερον; τὸ τοῦ κληρονομεῖν τὸν θεὸν τῇ μελέτῃ τῶν γραφῶν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Από τα κρίματα: Διότι, αφότου διδάχθηκε ο πιστός άνθρωπος τα κρίματα του Θεού, δεν παρεκκλίνει πλέον ούτε δεξιά ούτε αριστερά, αλλά πορεύεται σύμφωνα με τον νόμο του Θεού. Πόσο γλυκά: Πότε, άλλωστε, το μέλι βρίσκεται τόσο γλυκό σε αυτούς που το τρώνε, όσο οι λόγοι του Θεού στους πιστούς; Από τις εντολές: Γνώρισα, λέει ο κατά Θεόν άνθρωπος, από τις εντολές του Θεού, ότι κάθε οδός αδικίας είναι βδέλυγμα, και γι' αυτό τη μίσησα και απομακρύνθηκα από αυτήν. Λύχνος: Διότι οι αρετές και οι εντολές, οι οποίες είναι γραμμένες στον νόμο, φωτίζουν τον άνθρωπο σαν λύχνος. διότι έτσι κατευθύνουν σωστά τις πορείες τους οι πιστοί. Ορκίστηκα: Διότι, έχοντας κατανοήσει τον ωφέλιμο κανόνα που υπάρχει σε αυτές, οι άγιοι τηρούν σαν όρκο το να μην παρεκκλίνουν δεξιά ή αριστερά, αλλά να διατηρούν στην καρδιά τους τις αρετές. Ταπεινώθηκα: Οι άγιοι, όταν κακουχούνται, στερούνται και θλίβονται ένεκα της αιώνιας ζωής. Κύριε: Όπως υποσχέθηκες στους αγίους σου. Τα εκούσια: Όσα είπα, λέει ο πιστός άνθρωπος δοξολογώντας, αποδέξου τα ως Θεός. Και τα κρίματα: Διότι ο άνθρωπος, αφού διδάχθηκε, τα φύλαξε. Η ψυχή μου: Διότι αυτός που φυλάγεται στο χέρι του Θεού δεν απομακρύνεται από τον νόμο. Έθεσαν: Διότι οι δαίμονες πάντοτε παγιδεύουν τον άνθρωπο με ποικίλους τρόπους, αλλά ο πιστός παραμένει απλανής. Κληρονόμησα: Διότι τι είναι ανώτερο από αυτήν την κληρονομιά και την αγαλλίαση; Το να κληρονομεί κανείς τον Θεό μέσω της μελέτης των Γραφών.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν ψαλμὸν ρκη΄ (ὁμιλίαι α΄-γ΄)
Τὰ ἑκούσια τοῦ στόματός μου εὐδόκησον, Κύριε, καὶ τὰ κρίματά σου δίδαξόν με. Τῶν τῆς ἀρετῆς κατορθωμάτων τὰ μὲν πλεῖστα οἱ θεῖοι νόμοι διαγορεύουσιν, ἔνια δὲ καὶ ἡ γνώμη προστίθησιν. Οὕτω καὶ τῶν θυσιῶν τὰ μὲν νομικὰ, τὰ δὲ γνωμικά. Τὰ μὲν γὰρ περὶ ἁμαρτίας καὶ πλημμελείας καὶ περὶ ἀγνοίας, ἃς ὁ νόμος προσφέρειν ἐκέλευε, καὶ ταῦτα οἱόν τι χρέος ἀπεδίδοτο τῷ Θεῷ· τὰ δὲ τῇ φιλοτιμίᾳ τῆς γνώμης προσφερόμενα, δῶρα προσηγόρευσεν. Οὕτω καὶ νῦν τὴν μὲν σωφροσύνην καὶ τὴν δικαιοσύνην οἱ εὐαγγελικοὶ διαγορεύουσι λόγοι· παρθενία δὲ, καὶ μετὰ γάμον ἐγκράτεια, καὶ ἀκτημοσύνη, καὶ μονήρης βίος, καὶ ἡ ἐν ἐρήμοις διαγωγὴ, τῆς γνώμης ἔργα, τοὺς νόμους ὑπερπηδῶντα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Τα εκούσια λόγια του στόματός μου ευδόκησε να δεχθείς, Κύριε, και τα κρίματά σου δίδαξέ με. Από τα κατορθώματα της αρετής, τα περισσότερα τα υπαγορεύουν οι θείοι νόμοι, ορισμένα όμως τα προσθέτει η ελεύθερη προαίρεση. Έτσι και ως προς τις θυσίες, άλλες επιβάλλονται από τον νόμο και άλλες εναπόκεινται στην προαίρεση. Διότι εκείνες για τις αμαρτίες, τα πλημμελήματα και τις εξ αγνοίας παραβάσεις, τις οποίες ο νόμος διέταζε να προσφέρονται, αποδίδονταν στον Θεό σαν ένα είδος χρέους· αντίθετα, εκείνες που προσφέρονταν από τη φιλοτιμία της προαιρέσεως, τις ονόμασε δώρα. Έτσι και τώρα, οι μεν ευαγγελικοί λόγοι επιβάλλουν τη σωφροσύνη και τη δικαιοσύνη· η παρθενία όμως, η εγκράτεια μετά τον γάμο, η ακτημοσύνη, ο μοναχικός βίος και η διαβίωση στις ερήμους αποτελούν έργα της προαιρέσεως, τα οποία υπερβαίνουν τους νόμους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Πανηγυρικός λόγος
Ἔνθεν καὶ σφόδρα ὁ δίκαιος Ἰωακεὶμ ἀνιαθεὶς καὶ πάσης συναυλίας ἀνθρωπίνης ἀφορισθεὶς ὑποχωρεῖ πρὸς τὴν ἔρημον, ἐν ᾗ καὶ τεσσαράκοντα νηστεύσας ἡμέρας ἐν κλαυθμῷ καὶ νηστείᾳ ἐδυσώπει τὸν Κύριον καὶ «περίελε ἀπ’ ἐμοῦ», ἔλεγε, Κύριε, περίελε ἀπ’ ἐμοῦ ἀτεκνίας «ὄνειδος καὶ ἐξουδένωσιν»· καὶ «εὐδόκησον δή, Κύρει», δοθῆναι σπέρμα κἀμοὶ κἀγὼ πάλιν αὐτὸ ἀντιδώσω, Δέσποτα, τῇ ἀγαθότητί σου. Οὕτως οὖν ὁ δίκαιος τὴν θείαν καθικετεύσας εὐμένειαν τυγχάνει τοῦ ἐφετοῦ· «Ἐκέκραξαν» γάρ, φησίν, «οἱ δίκαιοι καὶ ὁ Κύριος εἰσήκουσεν αὐτῶν». Ἔνθεν καὶ αὐτοῦ τάχιον ὁ πανελεήμων εἰσήκουσε Κύριος, ὅπως διὰ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ τὸ πρὸ τῶν αἰώνων προορισθὲν ἐκπληρωθῇ κεκρυμμένον μυστήριον· διὸ καὶ ἄγγελος Θεοῦ σταλεὶς πρὸς τὸν Ἰωακείμ φησι πρὸς αὐτὸν ὅτι «εἰσήκουσε Κύριος τῆς δεήσεώς» σου, καὶ συλλήψεται Ἄννα ἡ γυνή σου, καὶ ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ τὸ σὸν λαληθήσεται σπέρμα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Εξαιτίας αυτού, λοιπόν, ο δίκαιος Ιωακείμ, νιώθοντας βαθύτατη θλίψη και έχοντας αποχωριστεί από κάθε ανθρώπινη συναναστροφή, αναχωρεί προς την έρημο, όπου, αφού νήστεψε για σαράντα ημέρες, με κλαυθμό και νηστεία ικέτευε τον Κύριο και έλεγε: «Αφαίρεσε από εμένα, Κύριε, αφαίρεσε από εμένα το όνειδος και την εξουθένωση της ατεκνίας· και ευδόκησε, Κύριε, να δοθεί απόγονος και σε εμένα, και εγώ θα τον ανταποδώσω πάλι, Δέσποτα, στην αγαθότητά σου». Έτσι, λοιπόν, ο δίκαιος, αφού καθικέτευσε τη θεία ευμένεια, επιτυγχάνει το ποθούμενο· διότι λέει [η Γραφή]: «Κραύγασαν οι δίκαιοι και ο Κύριος τους εισάκουσε». Γι' αυτό και ο πανελεήμων Κύριος εισάκουσε και τον ίδιο ταχύτατα, ώστε μέσω του σπέρματός του να εκπληρωθεί το προ των αιώνων προορισμένο και κεκρυμμένο μυστήριο· για τον λόγο αυτό, στάλθηκε άγγελος Θεού στον Ιωακείμ και του λέει ότι «ο Κύριος εισάκουσε τη δέησή σου, και η γυναίκα σου η Άννα θα συλλάβει, και σε ολόκληρη την οικουμένη θα γίνει ονομαστό το σπέρμα σου».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεοφύλακτος Βουλγαρίας Λόγος εἰς τὸν πορφυρογέννητον κῦρ Κωνσταντῖνον
Κἀγὼ τοίνυν ὁ σὸς διδάσκαλος—πτεροῦμαι γὰρ τῷ ὀνόματι καὶ δεκάπηχυς γίνομαι, βασιλέως καθηγητὴς προσκαλούμενος—καὶ ἐθελοντὴς ἄγω σοι τοῦ λόγου τὸ δῶρον τήμερον, καί σοι εὐάγγελος γίνομαι—μὴ ἀπιστήσῃς φωνῇ διδασκάλου—ὡς εὐδαιμονίας ποταμοί σοι ῥυήσονται, εἴπερ ἐπὶ τὴν σὴν καρδίαν ὡς ὑετὸς καταβαίη τὰ ἐμὰ ῥήματα· ὅθεν τὰ ἑκούσια τοῦ στόματός μου εὐδόκησον. Οὐ γὰρ κολακεύσω τὸν ἐμὸν αὐτοκράτορα, οὐδὲ θρύψω σου τὰ ὦτα λόγοις ἁπαλοῖς καὶ τὸν σοφιστὴν ἐπιφαίνουσιν, οὐδὲ τὸν λύδιον ἁρμόσομαι νόμον, ἀλλὰ τὸν σύντονόν τε καὶ δώριον· λίαν γὰρ ἂν ἀδικοίην καὶ τὴν τοῦ λαχόντος με βίου προαίρεσιν καὶ τὴν σὴν φύσιν, ἣ πάντως ἀγαθοὺς καρποὺς οὐκ ἀγεννεῖς δοῦναι δύναται, μόνον εἰ σπέρμα βασιλικὸν ὑποδέχοιτο.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Κι εγώ, λοιπόν, ο δάσκαλός σου —διότι αναπτερώνομαι με αυτόν τον τίτλο και ψηλώνω δέκα πήχεις, επειδή αποκαλούμαι δάσκαλος βασιλιά— σου φέρνω σήμερα θεληματικά το δώρο του λόγου, και σου φέρνω το χαρμόσυνο άγγελμα —μην απιστήσεις στη φωνή του δασκάλου σου— ότι ποτάμια ευδαιμονίας θα ρεύσουν για σένα, εφόσον τα λόγια μου κατέλθουν σαν βροχή στην καρδιά σου· γι' αυτό αποδέξου με ευμένεια τα όσα θεληματικά εξέρχονται από το στόμα μου. Διότι δεν πρόκειται να κολακέψω τον αυτοκράτορά μου, ούτε θα μαλθακώσω τα αυτιά σου με λόγια απαλά που φανερώνουν σοφιστή, ούτε θα συντονιστώ στον λυδικό ρυθμό, αλλά στον αυστηρό και δωρικό. Επειδή θα αδικούσα κατά πολύ και την προαίρεση του βίου που μου έλαχε, αλλά και τη δική σου φύση, η οποία οπωσδήποτε δύναται να αποδώσει αγαθούς και όχι ευτελείς καρπούς, αρκεί μόνο να δεχθεί βασιλικό σπόρο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες