Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 118:119

Και σε άλλα σημεία: 〈Ως παραβάτες θεώρησα όλους τους αμαρτωλούς〉 της 〈γης.〉 Και με το να πει: 〈Μαζί έγιναν άχρηστοι,〉 έδειξε ότι, ενώ δημιουργήθηκαν από τη φύση τους χρήσιμοι, έγιναν άχρηστοι από δική τους προαίρεση παρά φύσιν. Έσκυψε λοιπόν ο Κύριος από τον ουρανό για να δει αν μετανοούν αυτοί που παρεκκλίνουν, ώστε να τύχουν σωτηρίας, ή αν αμαρτάνουν αμετανόητα, ώστε να γίνουν αυτοκατάκριτοι. Και ότι για τον λόγο αυτόν σκύβει και κατεβαίνει και επισκέπτεται ο Κύριος, είτε για να σώσει είτε για να κατακρίνει, άκουσε τον ίδιο τον Κύριο να λέει: 〈Η κραυγή των Σοδόμων και της Γομόρρας πλήθυνε προς εμένα, και οι αμαρτίες τους είναι πάρα πολύ μεγάλες· θα κατέβω λοιπόν να δω αν πράττουν σύμφωνα με την κραυγή τους που έρχεται προς εμένα, και αν όχι, για να το γνωρίσω.〉 Οι Σοδομίτες, επειδή 〈όλοι παρεξέκλιναν,〉 για αυτόν τον λόγο 〈μαζί έγιναν άχρηστοι·〉 διότι κατέβηκε η φωτιά και τους κατανάλωσε σαν καύσιμη ύλη. Οι Νινευίτες παρεξέκλιναν, αλλά επειδή γρήγορα πορεύθηκαν προς τη μετάνοια, για αυτό δεν έγιναν μαζί άχρηστοι, αλλά μαζί σώθηκαν. Είδες πώς ο Κύριος επισκέπτεται, είτε για να σώσει είτε για να κατακρίνει. Γι' αυτό και ο προφήτης Ωσηέ έλεγε: 〈Ακούστε τον λόγο του Κυρίου, υιοί Ισραήλ, διότι ο Κύριος διεξάγει κρίση με τους κατοίκους της γης, επειδή δεν υπάρχει αλήθεια ούτε έλεος ούτε επίγνωση του Θεού πάνω στη γη· κατάρα και ψεύδος και φόνος και κλοπή και μοιχεία έχουν ξεχυθεί πάνω στη γη, και αναμειγνύουν αίματα με αίματα.

Εξουδένωσες όλους εκείνους που αποστατούν από τα δικαιώματά σου. Διότι αυτό το τέλος περιμένει αυτούς που αθετούν τον νόμο του Θεού. Ως παραβάτες θεώρησα όλους τους αμαρτωλούς της γης· γι' αυτό αγάπησα τα μαρτύριά σου. Το να επιθυμούν, δηλαδή, να καταπατήσουν τον θείο νόμο.

Εξουδένωσες όλους αυτούς που αποστατούν από τα δικαιώματά σου, διότι είναι άδικο το διανόημά τους. Ως παραβάτες θεώρησα όλους τους αμαρτωλούς της γης, γι' αυτό αγάπησα τα μαρτύριά σου. Καθήλωσε από τον φόβο σου τις σάρκες μου· διότι φοβήθηκα από τις κρίσεις σου.

Επομένως, όταν η πορεία του βίου μάς οδηγήσει σε κάτι από αυτά, είναι ορθό να εξετάζονται με ακρίβεια τα θεία αυτά νοήματα, μέσω των οποίων νοείται και ονομάζεται ο Χριστός, σε κάθε λόγο, έργο και λογισμό μας, ώστε το έργο, ο λόγος ή η σκέψη μας να μην εκφέρεται έξω από τη δύναμη εκείνων των υψηλών ονομάτων. Διότι, όπως λέει ο Παύλος, κάθε τι που δεν προέρχεται από την πίστη είναι αμαρτία, και κατ' ανάλογο τρόπο μπορεί κανείς, σκεπτόμενος λογικά, να αποφανθεί με σαφήνεια ότι κάθε λόγος, έργο ή νόημα που δεν αποβλέπει στον Χριστό, αποβλέπει εξάπαντος σε εκείνο που αντίκειται στον Χριστό. Επειδή δεν είναι δυνατόν αυτός που βρίσκεται έξω από το φως ή τη ζωή να μην βρίσκεται οπωσδήποτε μέσα στο σκότος ή στον θάνατο. Εάν, λοιπόν, ό,τι δεν πράττεται, λέγεται και νοείται σύμφωνα με τον Χριστό οικειώνεται εκείνο που αντίκειται στο αγαθό, είναι φανερό στον καθένα αυτό που προκύπτει μέσα από αυτά, ότι δηλαδή εγκαταλείπει τον Χριστό εκείνος που τίθεται εκτός Αυτού, μέσω αυτών που νοεί, πράττει ή εκφράζει. Επομένως, αληθεύει η θεία φωνή του προφήτη, η οποία λέει: «Παραβάτες θεώρησα όλους τους αμαρτωλούς της γης».

Έκλινα: Στερέωσα δηλαδή <την καρδιά μου> στο να πράττω πάντοτε τα δικαιώματα του Θεού, λέει ο πιστός άνθρωπος, διότι η ανταπόδοση είναι αιώνια. Παρανόμους: Διότι ο πιστός πρέπει να μισεί όλους όσους πράττουν αντίθετα προς τον νόμο· διότι έτσι τηρείται ο νόμος. Βοηθός μου: Φρουρούμενος με τη βοήθεια του Θεού, ο άνθρωπος τηρεί με ασφάλεια τους λόγους του Θεού. Εκκλίνατε: Ο λόγος απευθύνεται προς τους δαίμονες και τους κακοποιούς ανθρώπους, οι οποίοι πάντοτε αντιτίθενται στον πιστό. Αυτοί, λέει, ας απομακρυνθούν από εμένα. Και τότε θα βρεθώ (βρίσκομαι) έτοιμος για την έρευνα των εντολών του Θεού. Αντιλαβού: Διότι, εάν εσύ <ο ίδιος> με βοηθήσεις ως Θεός, τότε μπορώ να ζήσω κατά Θεόν. Και μη με καταισχύνεις: Τότε, όταν θα αποδίδεις στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του. Βοήθησόν μοι: Δηλαδή, αυτός που έχει αδιάλειπτα τη βοήθεια του Θεού, αυτός ασφαλώς έχει σωθεί. Και μελετήσω: Διότι, αναντίρρητα, εκείνος που αφιερώνεται στη μελέτη των δικαιωμάτων, ευαρεστεί τον Θεό. Εξουδένωσας: Διότι ο Θεός μισεί όλους όσους αποστατούν από αυτόν. Ότι άδικον: Διότι από την αδικία και την παρανομία γεννούν τέτοιοι άνθρωποι τους λογισμούς τους. Παραβαίνοντας: Διότι οι ασεβείς παρέρχονται σαν σκιά ή καπνός· επειδή δεν έχουν πραγματική υπόσταση. Διά τούτο: Για να μην περιπέσω και εγώ στα ίδια κακά, λέει ο [άνθρωπος] που ζει κατά Θεόν.

Ως τέλειος, λοιπόν, και έχοντας φυλάξει τις εντολές του Θεού, ο προφήτης προσδοκά τιμή και δόξα κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, του Θεού ημών, όπου ελπίζει να ζήσει την αιώνια ζωή και να μην καταισχυνθεί μαζί με τους αμαρτωλούς, τους απειθούντες και όσους απομάκρυναν τους εαυτούς τους από τις εντολές του Θεού. «Βοήθησέ με, και θα σωθώ, και θα μελετώ τα δικαιώματά σου διαπαντός». Διότι, ακόμη και όταν επιτύχω τη σωτηρία, δεν θα αμελήσω τα δικαιώματά σου, αλλά θα κάνω παντοτινά τη μελέτη τους. Και ως μελέτη δεν εννοεί μόνο αυτήν που γίνεται με τα λόγια, αλλά και με τα έργα. Διότι η διαρκής μελέτη των δικαιωμάτων του Θεού προσελκύει σε εμάς τη βοήθειά Του, και από αυτήν γεννάται η σωτηρία. «Εξουδένωσες όλους εκείνους που αποστατούν από τα δικαιώματά σου, διότι η σκέψη τους είναι άδικη». Θα επιδεικνύω δε αυτήν την προθυμία απέναντι στις εντολές σου, γνωρίζοντας ότι οι παραβάτες τους έχουν καταστεί αξιοονείδιστοι και καταγέλαστοι. Και σε άλλο ψαλμό λέγει περί των αμαρτωλών: «Θα εξουδενωθούν ωσάν το νερό που διαρρέει». Και πάλι: «Ο ονειδισμός ανήκει σε όσους ευημερούν, και η εξουδένωση στους υπερήφανους. Ως παραβάτες εθεώρησα όλους τους αμαρτωλούς της γης· διά τούτο αγάπησα τα μαρτύριά σου». Τη λέξη «Παραβάτες» (Παραβαίνοντας), ο μεν Θεοδοτίων την απέδωσε ως «Τίποτα» (Εις ουδέν), ο δε Σύμμαχος ως «Σκουριά» (Σκωρίαν).