Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 118:175

Θα ζήσει η ψυχή μου και θα σε αινέσει. Ομιλεί περί της μέλλουσας ζωής. Διότι η ζωή μας είναι κρυμμένη μαζί με τον Χριστό στον Θεό. Τότε κυρίως θα αινέσω, τότε είθε να με βοηθήσουν τα ένδοξα κρίματα όσων κρίνονται από εσένα, τα οποία για τον μεν δίκαιο εφαρμόζονται χωρίς βάσανα, για εκείνον δε που έχει ανάγκη, μέσω βασάνων.

Θα ζήσει η ψυχή μου και θα σε αινέσει, και τα κρίματά σου θα με βοηθήσουν. Στον μέλλοντα χρόνο περιέκλεισε τη ζωή της ψυχής. Διότι η ζωή μας είναι κρυμμένη μαζί με τον Χριστό στον Θεό. Τότε θα υμνήσει κατεξοχήν τον Θεό. Και τα κρίματά σου θα με βοηθήσουν.

«ότι πάσαι»: Διότι γνωρίζεις, λέγει ο άνθρωπος, όλες μου τις οδούς, και τίποτε από όσα πράττουμε δεν έμεινε κρυφό από την αγαθότητά σου. «εγγισάτω»: Δηλαδή Δέσποτα, μην αποστραφείς τη δέησή μου, αλλά αποδέξου την. «κατά το λόγιον»: Έτσι, όπως ακριβώς βούλεται και θέλει ο λόγος. «εισέλθοι»: Δηλαδή, ας γίνει δεκτή η παράκλησή μου ενώπιον του Θεού. «κατά το λόγιον»: Καθώς ο λόγος σου είναι αληθινός, έτσι λύτρωσέ με από όλα τα κακά μου. «εξηρεύξαντο»: Τα χείλη του προφήτη, λέγει. «όταν διδάξης»: Όταν, λέγει, με δίδαξες τα μυστήρια που πρόκειται να τελεστούν στους έσχατους καιρούς. «φθέγξαιτο»: Διότι εσύ την κινούσες προς αυτό το έργο των λόγων σου. «ότι πάσαι»: Διότι όλες [οι εντολές του Κυρίου] είναι πλήρεις δικαιοσύνης. «γενέσθω»: Διότι για αυτόν ακριβώς τον σκοπό έχει ταχθεί να σώζει, ως δεξιά του Ποιητή και Θεού <όπως ενεργεί η δεξιά του Θεού>. «ότι τας εντολάς»: Διότι αυτές και μόνον επιλέγουν οι πιστοί. «επεπόθησα»: Διότι ποθώντας πάντοτε το σωτήριό σου, Κύριε, και μελετώντας τον νόμο σου, αξιώθηκα τα αιώνια αγαθά σου, λέγει ο άνθρωπος. «ζήσεται»: Θα ζήσει την αιώνια ζωή· διότι τότε δύναται να αινεί τον Θεό αιωνίως. «και τα κρίματα»: Όσα, λέγει, έκρινες για τους πιστούς· διότι μέσω αυτών σωζόμαστε <σώζονται> (σώζομαι). «επλανήθην»: Ο προφήτης αινίσσεται τον Αδάμ. «ζήσον»: Διότι ακόμη και αν ο άνθρωπος είχε παραπέσει, εντούτοις η καρδιά <με την καρδιά του> σκεφτόταν πάντοτε τον Θεό.

Εξαιτίας αυτού και προσθέτει λέγοντας: «Επειδή όλες οι εντολές σου είναι δικαιοσύνη. Ας έλθει το χέρι σου για να με σώσει, διότι τις εντολές σου επέλεξα». Το «ᾐρετισάμην» (επέλεξα), ο μεν Σύμμαχος το απέδωσε ως «εἱλόμην» (προτίμησα), ενώ ο Ακύλας και ο Θεοδοτίων το απέδωσαν ως «ἐξελεξάμην» (εξέλεξα). «Χέρι» ονομάζει τη θεία ενέργεια, μέσω της οποίας ικετεύει να επιτύχει τη θεία σωτηρία. Διότι αυτό είναι το χέρι του Θεού. Επειδή εκείνοι που επιλέγουν τις εντολές του Θεού, οπωσδήποτε λαμβάνουν και τη σωτηρία από Αυτόν. «Πόθησα τη σωτηρία σου, Κύριε, και ο νόμος σου είναι η μελέτη μου». Λαχταρώ, λέει, να επιτύχω τη σωτηρία από εσένα, έχοντας τον νόμο σου ως συνεχή μου μελέτη. Και ποια σωτηρία; Εκείνη που συντελέστηκε, όταν ενανθρώπησε ο Ένας της Αγίας Τριάδος, ο Χριστός ο Θεός μας. Διότι τότε σωθήκαμε από την κυριαρχία του εχθρού και μάθαμε να μελετούμε τα ευαγγελικά προστάγματα. «Θα ζήσει η ψυχή μου και θα σε αινέσει· σύμφωνα με τα κρίματά σου βοήθησέ με». Εδώ, ως ζωή εννοεί την ένθεη ζωή, η οποία πραγματοποιείται με την αίνεση του Θεού· και ζητά να τον συνοδεύουν προς βοήθειά του τα κρίματα του Θεού.

Αναλογιζόμενος τις δίκαιες κρίσεις σου, όχι μία και δύο, αλλά επτά φορές σε αίνεσα και σε μεγάλυνα, παρακινώντας προς αυτό και εκείνους που σε αγαπούν. «Ας πλησιάσει η δέησή μου ενώπιόν σου, Κύριε», και «ας εισέλθει το αίτημά μου ενώπιόν σου», προς εσένα, και ελευθέρωσέ με από τους εχθρούς μου. «Ας έλθει η χείρα σου», δηλαδή, ας έλθει ο Υιός σου προς εμένα, την εκκλησία του, «και σώσε με, διότι επέλεξα τις εντολές σου. Πόθησα το σωτήριό σου», μέσω του οποίου έχω σωθεί, «και ο νόμος σου είναι η μελέτη μου». «Θα ζήσει η ψυχή μου», διά του Υιού σου, «και θα σε αινέσει» αφού ανασυρθεί από τα ταμεία του άδη, «και τα κρίματά σου θα με βοηθήσουν» και δεν θα με παραβλέψεις να βασανίζομαι στα αναπόδραστα δεσμά του άδη. «Πλανήθηκα σαν χαμένο πρόβατο» από τη συμβουλή του φιδιού και παραδόθηκα στη φθορά. Αλλά ο μαζί με εμένα συγκατάδικος χορός των δικαίων σου αναβοά: «Αναζήτησε τον δούλο σου, διότι δεν λησμόνησα τις εντολές σου». Αυτά δεν τα έλεγε ο Δαβίδ μόνο για τον εαυτό του, αλλά και στο πρόσωπο της εκκλησίας και του Αδάμ και του χορού των δικαίων. Διότι τέτοια είναι η χάρη της προφητείας, με σύντομα λόγια να περικλείει πολλά.

«Εγώ δε, ως αμαρτωλός που είμαι, βρίσκοντας καλά τα ψωμιά αρκέστηκα μόνο σε αυτά.» Και ακούγοντάς το, όλοι ζήλεψαν να γίνουν και αυτοί εγκρατείς στα φαγητά. Και καθώς καθόταν πολλές φορές για να εξηγήσει στους αδελφούς, πρώτα μεν τους ωφελούσε συμβουλεύοντάς τους να είναι άμεμπτοι στον βίο τους με το να γνωρίζουν και να μην αγνοούν την πανουργία των εχθρών και να αντιστέκονται σε αυτούς με τη δύναμη του Κυρίου. Διότι στον Θεό, λέει, θα αποκτήσουμε δύναμη... και ο Δαβίδ λέει: Θα ζήσει η ψυχή μου και θα σε αινέσει. Ας διασφαλίσουμε λοιπόν, αδελφοί, αυτό με κάθε δύναμη και ας μνηστευθούμε για τον εαυτό μας την ανάσταση της ψυχής. Πώς δε ο Κύριος πότε μεν δεν ανταπέδιδε τις λοιδορίες στην πράξη, όταν τον λοιδωρούσαν λέγοντας «Δαιμόνιο έχεις», πότε δε, ελέγχοντας με τον λόγο τους Φαρισαίους και τους Γραμματείς, φαινόταν να λοιδωρεί αναφωνώντας πολλές φορές το «ουαί υμίν» και αποκαλώντας τους τυφλούς οδηγούς τυφλών και τάφους ασβεστωμένους και τα παρόμοια με αυτά; Σίγουρα, όπως κάποιος που βλέπει έναν λάκκο χειραγωγεί τους τυφλούς μήπως, περπατώντας, πέσουν μέσα σε αυτόν, που είναι βαθύς μέχρι θανάτου, έτσι και ο Κύριος, αποκρούοντας τη βλάβη που προερχόταν από αυτούς, αποκάλυψε την κακή τους πράξη σε αυτούς που πιστεύουν. Όσο για το να μην ανταποδίδει κανείς τις λοιδορίες όταν λοιδορείται, δεν το δίδαξε μόνο με τα έργα του, αλλά και νομοθετώντας το να μην ανταποδίδει κανείς το κακό. Όταν δε λέει στον Πέτρο «σατανά», δεν αποκαλεί αυτόν έτσι, αλλά τον σατανά που τον υποκινεί να φρονεί και να λέει τα ανθρώπινα.»