Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 118:29

Απομάκρυνε από εμένα την οδό της αδικίας, και με τον νόμο σου ελέησέ με. Την οδό της αλήθειας επέλεξα. Το μεν το ζητά από τον Θεό, το δε ομολογεί ότι το συνεισφέρει ο ίδιος. Απόστρεψε τους οφθαλμούς μου από το να βλέπουν ματαιότητα. Ματαιότητα είναι η μανία για τα θεάματα, η ενατένιση όσων δεν πρέπει να βλέπει κανείς, καθώς και η άτοπη φαντασία της διάνοιας, την οποία διασαφηνίζει και ο Παύλος όταν λέει: «ζώντας στη ματαιότητα του νου τους, σκοτισμένοι στη διάνοια, αποξενωμένοι από τη ζωή του Θεού». Πρόσεξε ότι ονομάζεται ματαιότητα του νου, όταν κάποιος διαθέτει νου, και δεν τον χρησιμοποιεί για τη θεώρηση της αλήθειας, αλλά τον παραδίδει στον Σατανά που τον αιχμαλωτίζει. Αυτό, επομένως, λέει προσευχόμενος: Απόστρεψε τους οφθαλμούς μου από το να βλέπουν ματαιότητες. Διότι και αυτό αποτελεί χάρη του Θεού.

Επομένως, είναι αναγκαίο και ωφέλιμο σε όλους, αδελφοί, σαν οδοιπόροι ή δρομείς που έχουμε προετοιμαστεί, και έχοντας εξασφαλίσει από κάθε πλευρά την ελαφρότητα στις ψυχές μας για αυτόν τον δρόμο, να σπεύδουμε αμετάστρεπτα προς το τέρμα της οδού. Και ας μην υποθέσει κανείς ότι γίνομαι δημιουργός καινοφανών όρων, επειδή ονόμασα τώρα την ανθρώπινη ζωή οδό, αφού και ο προφήτης Δαβίδ έτσι ονόμασε τον βίο· πότε λέγοντας κάπως έτσι: «Μακάριοι οι άμωμοι στην οδό, αυτοί που πορεύονται σύμφωνα με τον νόμο του Κυρίου»· και πότε βοώντας προς τον Δεσπότη του: «Απομάκρυνε από εμένα την οδό της αδικίας, και σύμφωνα με τον νόμο σου ελέησέ με». Άλλοτε πάλι, υμνώντας την ταχεία βοήθεια του Θεού εναντίον εκείνων που τον καταπολεμούσαν, και ψάλλοντας με τη λύρα με αγαλλίαση: «Και ποιος είναι Θεός εκτός από τον Θεό μας;», έλεγε: «Ο Θεός, ο οποίος με περιζώνει με δύναμη, και κατέστησε άμωμη την οδό μου»· θεωρώντας ευλόγως ότι η επίγεια διαβίωση των ανθρώπων, είτε είναι αξιοθαύμαστη είτε φαύλη, παντού έτσι πρέπει να ονομάζεται.

Εγώ, καθισμένος ολομόναχος, προσκολλημένος στους θείους λόγους, και χωρίς να έχω κανέναν σύμβουλο μήτε άλλη παρηγοριά, χρησιμοποιούσα τα δικαιώματά σου αντί για συμβούλους. Προσκολλήθηκε στο χώμα η ψυχή μου· δώσε μου ζωή σύμφωνα με τον λόγο σου. Σου φανέρωσα τους δρόμους μου και με εισάκουσες· δίδαξέ με τα δικαιώματά σου. Κάνε με να κατανοήσω την οδό των δικαιωμάτων σου, και θα στοχάζομαι τα θαυμάσιά σου. Νύσταξε η ψυχή μου από την ακηδία, στερέωσέ με με τους λόγους σου. Απομάκρυνε από εμένα την οδό της αδικίας, και με τον νόμο σου ελέησέ με. Όπως ακριβώς η αρχή του ύπνου είναι η νύστα, έτσι και κάποτε η ψυχή, όταν βρίσκεται στην αρχή των αμαρτημάτων, λέγεται ότι νυστάζει, καθώς παρασύρεται μεν προς τα κάτω σαν σε ύπνο, δηλαδή στην αμαρτία, αλλά ανασηκώνεται και ξυπνά μέσω της μνήμης των ανώτερων αγαθών. Είναι αναγκαίο λοιπόν, όπως ζητώ, να αποκτήσω σύνεση και να φωτιστούν τα μάτια μου για να κατανοήσω τους νόμους, ώστε να απομακρυνθεί από εμένα κάθε οδός αδικίας. Και αντί του «Απομάκρυνε από εμένα την οδό της αδικίας», ο μεν Ακύλας είπε: «Απομάκρυνε από εμένα την οδό του ψεύδους»· ο δε Σύμμαχος: «Αφαίρεσε από εμένα την ψευδή οδό»· επιβεβαιώνοντας έτσι την αλήθεια της προηγούμενης εξήγησης.

«Εκολλήθη»: Λέει για τη συγκατάβαση που έκανε πάνω στη γη για τον άνθρωπο. «Ζήσομαι»: Διότι όπως ακριβώς το θέλησε ο Θεός, έτσι και ζωοποίησε τον άνθρωπο. «Τας οδούς»: Ο προφήτης τώρα βοά, έχοντας προαναγγείλει την παρουσία του Χριστού και Θεού. «Και οδόν»: Και αυτή είναι φωνή του προφήτη. «Και αδολεσχήσω»: Θα μεριμνήσω, λέει, πότε θα ολοκληρωθούν τα θαυμάσιά σου, τα οποία αποφάσισες για τον άνθρωπο. «Ενύσταξεν»: Ο Πέτρος και εκείνοι που ήταν μαζί του, καθώς καταβαρύνθηκαν από τη λύπη την ώρα της προδοσίας. «Βεβαίωσον»: Ο προφήτης λέει: βεβαίωσε τα λόγια μου, τα οποία προανήγγειλα. «Οδόν»: Ο πιστός άνθρωπος παρακαλεί τον Θεό να μην επιτρέψει στον πονηρό να τον υποσκελίσει. «Και τω νόμω»: Διότι δεν ήταν δυνατόν να σωθεί κανείς διαφορετικά, παρά μόνο με τη μελέτη του νόμου. «Οδόν αληθείας»: Διότι όσοι ποθούν και φυλάττουν την αλήθεια είναι μακάριοι. «Τα κρίματα»: Διότι εκείνος που προσκολλάται στον Θεό, ατενίζει διαρκώς τα κρίματά Του. «Εκολλήθην»: Εκείνος που προσκολλάται στη μελέτη των Γραφών δεν καταισχύνεται. «Οδόν»: Διότι, όταν η καρδιά βρίσκεται σε άνεση, σαν σε ευρυχωρία, τότε ο άνθρωπος βαδίζει ανεμπόδιστα την οδό του Θεού. «Νομοθέτησον»: Δίδαξέ με, λέει, να βαδίζω την οδό σου, αυτό αναφέρει εκείνος που αγωνίζεται κατά Θεόν. «Και εκζητήσω»: Διότι είναι φανερό πως, όταν ο πιστός άνθρωπος μάθει την οδό του Κυρίου, τη βαδίζει αμέριμνα. «Συνέτισόν με»: Διότι εάν διδαχθώ, δεν θα παύσω να ερευνώ. «Και φυλάξω»: Διότι είναι φανερό ότι εκείνοι που έχουν μάθει με ακρίβεια, τα φυλάττουν κιόλας.

Και σε έναν άλλο ψαλμό με αυτό το νόημα προσεύχεται ο προφήτης λέγοντας: Φώτισε τους οφθαλμούς μου, μήπως και αποκοιμηθώ στον θάνατο, ονομάζοντας θάνατο την αμαρτία. Την οδό της αδικίας απομάκρυνε από εμένα, και διά του νόμου σου ελέησέ με. Την οδό της αλήθειας επέλεξα, και τα κρίματά σου δεν τα λησμόνησα. Αναγκαία είναι και αυτή η δέηση. Διότι αρμόζει να ζητούμε από τον Θεό των πάντων βοήθεια, ώστε να αποφεύγουμε την οδό της αδικίας και να προτιμούμε την πορεία της αλήθειας, και να διατηρούμε αλησμόνητη τη μνήμη των μαρτυρίων του Θεού. Κάθε δε πονηρή πράξη εύχεται ο προφήτης να αφαιρεθεί από αυτόν (διότι αυτό είναι η αδικία), και να ελεηθεί διά του νόμου Του και των εντολών Του.