Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 118:50

Γιατί όμως «με ευλογίες αγαθότητας»; Επειδή υπάρχει η λέξη ευλογία και με την έννοια της βλασφημίας, όπως στο «Ευλόγησε ο Ναβουθαί τον Θεό και τον βασιλιά», αντί του εβλασφήμησε, και πάλι, «κατά πρόσωπο θα σε ευλογήσει», τουτέστιν θα σε βλασφημήσει. «Έβαλες στο κεφάλι του στεφάνι από πολύτιμο λίθο», δηλαδή τη βασιλεία του Σαούλ, το στεφάνι του βασιλιά Αδραάζαρ. «Ζωή ζήτησε, και του έδωσες», εννοώντας τη ζωή της μετανοίας σε αυτόν που έλεγε: «Στην οδό σου θα με ζωογονήσεις», και πάλι: «Ο λόγος σου με ζωογόνησε». Το δε «στον αιώνα του αιώνα» υποδηλώνει και τη μέλλουσα ζωή, αυτήν που έχει ετοιμαστεί για τους αγίους.

Θυμήσου τον λόγο σου προς τον δούλο σου. Και ποιος είναι ο λόγος που του ζητά να θυμηθεί, αν όχι το ότι θα είναι μαζί τους, σύμφωνα με την υπόσχεση που τους έδωσε, η οποία και γινόταν παρηγοριά σε αυτούς κατά τους διωγμούς; Αυτή με παρηγόρησε στην ταπείνωσή μου.

Κατά τους Εβδομήκοντα: «θα με αναζωογονήσεις». Αυτή η ελπίδα, η οποία γεννιέται μέσα μου από τον λόγο Σου, με παρηγόρησε και με ανακούφισε, ως προς το εξής: αν ποτέ με καταλάμβαναν δυσχερείς περιστάσεις ή κίνδυνος, ή δοκιμασία θανάτου, βαριά νόσος, ή απώλεια των υπαρχόντων, ή διωγμός, ή οτιδήποτε από όσα θεωρούνται δεινά, η ελπίδα σε Εσένα αποτελούσε την παρηγοριά μου. «Διότι ο λόγος Σου με ζωογόνησε». Τίποτα άλλο δεν κάνει τη λογική ψυχή να ζει την πραγματική της ζωή, όσο ο λόγος του Θεού. Διότι, στον βαθμό που αυξάνεται ο λόγος του Θεού, καθώς κατανοείται και προσλαμβάνεται μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, κατά τον ίδιο βαθμό αυξάνονται και τα στοιχεία της ζωής. Αυτά δε συνίστανται στο να ζει κανείς με αρετή στον παρόντα βίο· έπειτα δε από αυτά, του παρέχει και την αιώνια ζωή.

Θυμήσου τους λόγους σου προς τον δούλο σου, με τους οποίους μου έδωσες ελπίδα. Αυτή ήταν η παρηγοριά μου στην ταπείνωσή μου, ότι ο λόγος σου με ζωογόνησε. Οι υπερήφανοι παρανομούσαν υπερβολικά, αλλά από τον νόμο σου δεν παρεξέκλινα. Ενώ οι ετερόδοξοι αλαζονεύονταν εναντίον του νόμου με το να τον διαβάλλουν, εγώ παρέμενα απόλυτα προσηλωμένος στην τήρησή του, μην ανεχόμενος να κλονιστεί ούτε στο ελάχιστο η συγκατάθεσή μου προς αυτόν.

«Και σήκωσα» Απλώνοντας τα χέρια σε προσευχή για να φυλάξω τις εντολές του Κυρίου, τις οποίες αγάπησα. «Και μελετούσα» Φρόντιζα, δηλαδή μεριμνούσα, ώστε να κατορθώσω τη δικαιοσύνη και να φυλάξω το θέλημα (τις εντολές) του Θεού. Διότι αυτή είναι η μεγάλη φροντίδα. «Θυμήσου» Θυμήσου τα λόγια σου, λέει ο άνθρωπος στον Θεό, πως μου υποσχέθηκες τη βασιλεία των ουρανών, και εγώ παίρνω δύναμη από την ελπίδα. «Αυτή με...» Η ελπίδα και η κατά Θεόν προσδοκία, όταν ταπεινωνόμουν από την αθυμία της παραβάσεως· διότι αυτή ήταν προθυμία και παρηγοριά μέσα μου, λέει ο άνθρωπος. «Ότι ο λόγος σου...» Διότι ζωή είναι ο λόγος του Θεού. «Υπερήφανοι» Οι δαίμονες· διότι εξωθούσαν τον άνθρωπο στην παρανομία, επιτιθέμενοι σφοδρά εναντίον του. «Από τον νόμο σου όμως...» Διότι, έστω κι αν εκείνοι αλαζονεύονταν, εγώ πρόσεχα τον νόμο του Θεού, λέει ο κατά Θεόν άνθρωπος. «Θυμήθηκα» Θυμήθηκα τις κρίσεις σου, λέει, ότι από τον αιώνα αποφάσισες να σώσεις τον άνθρωπο, και παρηγορήθηκα με την προσδοκία και την ελπίδα. «Αθυμία» Διότι αθυμούσε ο άνθρωπος όταν επικρατούσαν οι δαίμονες· επειδή αυτοί είναι αμαρτωλοί. «Από τους αμαρτωλούς...» Διότι αυτοί οι δαίμονες εγκατέλειψαν τον νόμο του Θεού από αλαζονεία. «Ψαλμωδίες ήταν...» Διότι οι πιστοί, όσο βρίσκονται πάνω στη γη, η οποία είναι παροικία (βρίσκονται στην παροικία της γης), δεν παύουν να ψάλλουν. «Θυμήθηκα...» Διότι και νύχτα και ημέρα οι άγιοι φυλάσσουν τον νόμο του Θεού, μνημονεύοντας συνεχώς το όνομα του Θεού. «Αυτή...» Αυτή. Ποια;

Θυμήσου τους λόγους σου προς τον δούλο σου, με τους οποίους μου έδωσες ελπίδα. η΄. Ο Θεός, όταν νομοθετούσε, υποσχέθηκε τη δική του εύνοια σε όσους τηρούν τον νόμο, και την τιμωρία στους παραβάτες. Ικετεύει, λοιπόν, τον Θεό να θυμηθεί τις δικές του υποσχέσεις. Διότι σε αυτές, λέει, με δίδαξες να ελπίζω. Θυμήσου, λοιπόν, Δέσποτα, τις υποσχέσεις που μας έδωσες. Διότι είπες στους μαθητές σου: Ιδού, εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες έως τη συντέλεια του αιώνος. Και δεν υποσχέθηκες αυτό μόνο σε εκείνους, αλλά και σε όλους εμάς που πιστεύουμε στο όνομά σου μέσω αυτών. Θυμήσου μας, λοιπόν, και έσο μαζί μας, και μην απομακρυνθείς από εμάς, για να μη χαθούμε. Αυτή με παρηγόρησε στην ταπείνωσή μου, διότι ο λόγος σου με ζωογόνησε. Διότι αυτήν είχα ως παρηγοριά στις συμφορές και στις θλίψεις. Αυτή η υπόσχεση έγινε για μένα παρηγοριά και αναψυχή, και, εποχούμενος σε αυτήν, έπλευσα πάνω από τα κύματα. Γι' αυτό ζητώ η ζωή μου να πορεύεται σύμφωνα με τους λόγους σου. Υπερήφανοι παρανομούσαν υπερβολικά· εγώ όμως δεν παρεξέκλινα από τον νόμο.