Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 118:55

Θυμήθηκα τα προαιώνια κρίματά σου, Κύριε, και παρηγορήθηκα. Βαθιά θλίψη με κυρίευσε εξαιτίας των αμαρτωλών που εγκαταλείπουν τον νόμο σου. Τα δικαιώματά σου έγιναν για εμένα ύμνοι στον τόπο της παροικίας μου. Θυμήθηκα μέσα στη νύχτα το όνομά σου, Κύριε, και τήρησα τον νόμο σου. Αυτό μου συνέβη, επειδή αναζήτησα τα δικαιώματά σου.

«Και σήκωσα» Απλώνοντας τα χέρια σε προσευχή για να φυλάξω τις εντολές του Κυρίου, τις οποίες αγάπησα. «Και μελετούσα» Φρόντιζα, δηλαδή μεριμνούσα, ώστε να κατορθώσω τη δικαιοσύνη και να φυλάξω το θέλημα (τις εντολές) του Θεού. Διότι αυτή είναι η μεγάλη φροντίδα. «Θυμήσου» Θυμήσου τα λόγια σου, λέει ο άνθρωπος στον Θεό, πως μου υποσχέθηκες τη βασιλεία των ουρανών, και εγώ παίρνω δύναμη από την ελπίδα. «Αυτή με...» Η ελπίδα και η κατά Θεόν προσδοκία, όταν ταπεινωνόμουν από την αθυμία της παραβάσεως· διότι αυτή ήταν προθυμία και παρηγοριά μέσα μου, λέει ο άνθρωπος. «Ότι ο λόγος σου...» Διότι ζωή είναι ο λόγος του Θεού. «Υπερήφανοι» Οι δαίμονες· διότι εξωθούσαν τον άνθρωπο στην παρανομία, επιτιθέμενοι σφοδρά εναντίον του. «Από τον νόμο σου όμως...» Διότι, έστω κι αν εκείνοι αλαζονεύονταν, εγώ πρόσεχα τον νόμο του Θεού, λέει ο κατά Θεόν άνθρωπος. «Θυμήθηκα» Θυμήθηκα τις κρίσεις σου, λέει, ότι από τον αιώνα αποφάσισες να σώσεις τον άνθρωπο, και παρηγορήθηκα με την προσδοκία και την ελπίδα. «Αθυμία» Διότι αθυμούσε ο άνθρωπος όταν επικρατούσαν οι δαίμονες· επειδή αυτοί είναι αμαρτωλοί. «Από τους αμαρτωλούς...» Διότι αυτοί οι δαίμονες εγκατέλειψαν τον νόμο του Θεού από αλαζονεία. «Ψαλμωδίες ήταν...» Διότι οι πιστοί, όσο βρίσκονται πάνω στη γη, η οποία είναι παροικία (βρίσκονται στην παροικία της γης), δεν παύουν να ψάλλουν. «Θυμήθηκα...» Διότι και νύχτα και ημέρα οι άγιοι φυλάσσουν τον νόμο του Θεού, μνημονεύοντας συνεχώς το όνομα του Θεού. «Αυτή...» Αυτή. Ποια;

Και για να μάθεις ότι περιγράφουμε την αλήθεια και όχι ψέμα, ας τρυγήσουμε τις μελωδίες του Αγίου Πνεύματος από την ίδια τη γραπτή ιστορία. «Θυμήθηκα τον Θεό και ευφράνθηκα», είπε ο Δαβίδ. Και αν θέλεις να γνωρίσεις αληθινά ότι και τη νύχτα και την ημέρα ο Δαβίδ θυμόταν τον Θεό, και καθώς τον μνημόνευε ευφραινόταν, πρόσεξε τα όσα λέγονται με μεγάλη προθυμία και φιληκοΐα: «Θυμήθηκα τη νύχτα το όνομά σου, Κύριε»· και, «Θα μνημονεύω το όνομά σου σε κάθε γενεά και γενεά»· «Τα μεσάνυχτα σηκωνόμουν για να σε δοξολογήσω, Κύριε»· «Τους όρθρους μελετούσα εσένα». «Το βράδυ και το πρωί και το μεσημέρι θα διηγηθώ και θα αναγγείλω»· «Ο Θεός, ο Θεός μου, προς εσένα ορθρίζω».

Επομένως, τα δικαιώματα του Θεού αποτελούν γι' αυτούς ύμνους στον παρόντα βίο. Διότι για τον σκοπό αυτόν ακριβώς πλάστηκε ο άνθρωπος, για να αινεί και να δοξάζει τον Θεό. «Θυμήθηκα μέσα στη νύχτα το όνομά σου, Κύριε, και τήρησα τον νόμο σου». Διότι δεν το έπραξα αυτό μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά και τη νύχτα, όταν το σώμα αναπαύεται, και ο άνθρωπος πλάθει όνειρα με ανύπαρκτες φαντασιώσεις, και σχηματίζονται δυσάρεστοι λογισμοί· δεν έδωσα χώρο σε αυτά, αλλά θυμόμουν το όνομά σου. Γι' αυτό «και τήρησα τον νόμο σου». Εξάλλου, και η χορεία των αγίων εγείρεται πάντοτε κατά τη διάρκεια της νύχτας, και προσεύχεται, και ανυμνεί τον Θεό των πάντων.