Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 118:68

Αγαθός είσαι εσύ, Κύριε. Ο δίκαιος σε όλα, ακόμη και αν είναι πικρά όσα συμβαίνουν, λέει στον Θεό: «Αγαθός είσαι εσύ». Παρόμοιο είναι και το: «Θα ευλογώ τον Κύριο σε κάθε καιρό». Και: «Μέσα στην αγαθότητά σου δίδαξέ με τα δικαιώματά σου». Και παρακαλεί να διδαχθεί από τον αγαθό Θεό· διότι τα δικαιώματα του Θεού είναι αγαθά, εφαρμοσμένα σύμφωνα με την αξία του καθενός· για τα οποία αξίζει να λέει κανείς: «Δικαιώθηκαν τα κρίματά σου, Θεέ».

«Χρηστός είσαι εσύ, Κύριε, και με τη χρηστότητά σου δίδαξέ με τα δικαιώματά σου». Έργο του δικαίου είναι —ο οποίος ευαρεστείται με όλα όσα του συμβαίνουν και του δίδονται ως κλήρος από την Πρόνοια, και τα αποδέχεται με ιλαρότητα— να λέει προς τον Θεό, ακόμη και για εκείνα που θεωρούνται πιο πικρά, το: «Χρηστός είσαι εσύ»· καθώς και το: «Θα ευλογώ τον Κύριο σε κάθε καιρό», το οποίο προέρχεται από την ίδια ακριβώς προαίρεση. Αντί του «Χρηστός είσαι εσύ», οι υπόλοιπες εκδόσεις το ερμήνευσαν: «Αγαθός είσαι εσύ». Γνωρίζω λοιπόν, λέγει, και δεν αμφιβάλλω για την ουσία σου, ότι δηλαδή από τη φύση της είναι η ίδια η αγαθότητα (αυτοάγαθον)· αλλά έχω ανάγκη από τη διδασκαλία των δικαιωμάτων σου, την οποία σε παρακαλώ να με διδάξεις· διότι μου χρειάζεται διδασκαλία, για να κατανοήσω τους λόγους σχετικά με τους υπερηφάνους.

Αυτό λοιπόν αφού αναζήτησε, λέει ότι βρήκε τον τρόπο: «Με το να φυλάξω τους λόγους σου». «Διότι αναζήτησα τα μαρτύριά σου.» Γι' αυτό να μην με κρίνεις πλέον άξιο του να ονειδίζομαι και να εξουθενώνομαι, διότι αναζήτησα τα μαρτύριά σου, για τα οποία είπα: «Μακάριοι όσοι εξερευνούν τα μαρτύριά του». «Νύσταξε η ψυχή μου.» Όπως ακριβώς αρχή του ύπνου είναι η νύστα, έτσι κάποτε και η ψυχή, όταν βρίσκεται στην αρχή των αμαρτημάτων, λέγεται ότι νυστάζει, καθώς παρασύρεται προς την αμαρτία σαν σε ύπνο, αλλά ανανεώνεται και εγείρεται μέσω της μνήμης των ανώτερων αγαθών. «Αφαίρεσε τον ονειδισμό μου.» Κάθε δίκαιος φοβάται τον ονειδισμό από τους αμαρτωλούς, διότι εκείνοι συνηθίζουν να τους ονειδίζουν, όταν παρεκκλίνουν έστω και λίγο από την αρετή. Αλλά ο Θεός, εφαρμόζοντας αγαθές και φιλάνθρωπες κρίσεις, δεν παραβλέπει τον ονειδισμό τους, αλλά τον αφαιρεί διορθώνοντάς τους, εάν τυχόν έχουν παρεκκλίνει έστω και λίγο. «Χρηστός είσαι εσύ, Κύριε.» Έργο του δικαίου είναι, μένοντας ευχαριστημένος με όλα όσα συμβαίνουν και αποδεχόμενος με ιλαρότητα τις αποφάσεις της Πρόνοιας, να λέει προς τον Θεό, ακόμη και για εκείνα που θεωρούνται πιο πικρά: «Χρηστός είσαι εσύ». Και το, «Θα ευλογώ τον Κύριο σε κάθε καιρό», συνέχεται με την ίδια προαίρεση.

Ασθένησα, δέχθηκα τομή, ανάρρωσα. Είσαι χρηστός, Κύριε. Διότι πράγματι είσαι χρηστός και φιλάνθρωπος, αγαθός και υπερβαλλόντως αγαθός· και με την αγαθότητά σου διατήρησέ με στα δικαιώματά σου. Διότι από εσένα προέρχονται πάντα τα σωτήρια. Και μέσα στη χρηστότητά σου δίδαξέ με τα δικαιώματά σου. Γι' αυτό, με θάρρος ζητώ να λάβω από εσένα τη γνώση των δικαιωμάτων σου.

ΜΕΡΟΣ Γ΄. Περί της θεραπείας εκείνων που αμαρτάνουν με την ελπίδα ότι θα εξομολογηθούν και θα μετανοήσουν. Α΄. Η προσευχή αποτελεί θεραπεία εκείνων που αμαρτάνουν με την ελπίδα της μετάνοιας. «Χρηστός ει συ, Κύριε, και εν τη χρηστότητί σου δίδαξόν με τα δικαιώματά σου». Αυτήν την προσευχή έκανε ο Προφήτης Δαβίδ, και αυτή πρέπει κι εσύ, αδελφέ, να απευθύνεις στον Θεό από τα βάθη της καρδιάς σου· διότι η προσευχή είναι η πρώτη θεραπεία αυτής της πονηρής προδιάθεσης και της ψεύτικης ελπίδας, την οποία μέχρι τώρα κατακρίναμε. Ω, Κύριε, εσύ είσαι αγαθός, ή μάλλον είσαι η ίδια η αγαθότητα κατ' ουσίαν· «Χρηστός ει συ, Κύριε»· ενέργησε λοιπόν έτσι, ώστε αυτή η ίδια η αγαθότητά σου να με διδάξει να τηρώ τον νόμο σου· «Εν τη χρηστότητί σου δίδαξόν με τα δικαιώματά σου».