Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 118:75

Γνώρισα, Κύριε, ότι οι κρίσεις σου είναι δικαιοσύνη. Διδασκόμαστε ότι ο Θεός επιφέρει σε εμάς τα πάντα δικαίως· γι' αυτό είναι αναγκαίο να μην ολιγωρούμε κατά τις παιδαγωγίες, αλλά μάλλον να προσπίπτουμε και, μέσω της τηρήσεως του νόμου, να εκζητούμε το έλεος.

Εκείνοι που σε φοβούνται θα με δουν και θα ευφρανθούν, διότι στους λόγους σου στήριξα την ελπίδα μου. Γνώρισα, Κύριε, ότι οι κρίσεις σου είναι δικαιοσύνη, και με αλήθεια με ταπείνωσες. Ας έλθει, λοιπόν, το έλεός σου για να με παρηγορήσει, σύμφωνα με τον λόγο σου προς τον δούλο σου. Ας έλθουν σε εμένα οι οικτιρμοί σου και θα ζήσω, διότι ο νόμος σου είναι η μελέτη μου.

διότι στους λόγους: Τους οποίους φανέρωσες στους ανθρώπους μέσω εμού. έγνων (Γνώρισα): Διότι ο Θεός δεν κρίνει άδικα, αλλά με δικαιοσύνη και αλήθεια. τῇ ἀληθείᾳ (Στην αλήθεια): Λέει ο άνθρωπος: επέτρεψες να πέσω, για να γνωρίσω αυτόν που με εγείρει. γενηθήτω (Ας γίνει): Έχοντας σπλαχνιστεί ο Θεός, παρηγόρησε τον άνθρωπο, σώζοντάς τον. καὶ τὸ λόγιον (Και τον λόγο): Όπως υποσχέθηκες, λέει, έτσι έπραξες. ἐλθέτωσαν (Ας έλθουν): Διότι, με την έλευση του Κυρίου, έζησε ο άνθρωπος. ὅτι ὁ νόμος (Διότι ο νόμος): Της χάριτος, ο οποίος είναι ο Χριστός. αἰσχυνθήτωσαν (Ας καταισχυνθούν): Οι δαίμονες, που τυράννησαν τον άνθρωπο, όπως οι Ιουδαίοι που εξεγέρθηκαν κατά του Χριστού. ἐγὼ δὲ ἀδολεσχήσω (Εγώ δε θα μελετώ): Θα μεριμνώ για τις εντολές σου. ἐπιστρεψάτωσαν (Ας επιστρέψουν): Οι προφήτες και οι απόστολοι· διότι αυτοί επέστρεψαν τον άνθρωπο. γενηθήτω (Ας γίνει): Διότι εάν ο άνθρωπος φυλάξει ποτέ με άμεμπτο και άδολο τρόπο τα δικαιώματα του Θεού, δεν καταισχύνεται, αλλά αποκτά παρρησία ενώπιον του Θεού. ἐκλείπει (Ατονεί): Με τον πόθο και τη σπουδή. καὶ εἰς τὸν λόγον (Και στον λόγο): Δηλαδή, ελπίζω διαπαντός. ἐξέλιπον (Ατόνησαν): Με την προσδοκία και την ελπίδα. λέγοντες (Λέγοντας): Δηλαδή, πότε θα απολαύσω την αμοιβή των κόπων μου; ὅτι ἐγενήθην (Διότι έγινα): Το πρόσκαιρο της ζωής υποδηλώνει ο προφήτης· διότι και το ασκί όταν ξεφούσκωσε κενώθηκε, και η πάχνη όταν ζέστανε ο ήλιος δεν φάνηκε πια. τὰ δικαιώματα (Τα δικαιώματα): Διότι, αν και ζει για λίγο χρόνο, δεν απομακρύνθηκε από τα δικαιώματα (τις εντολές) του Θεού. πόσαι (Πόσες): Διότι Εσύ μόνος, ως Θεός, γνωρίζεις το ολιγοχρόνιο των ημερών μου.

Και επειδή ο Θεός χαίρεται για έναν αμαρτωλό που μετανοεί, σύμφωνα με τον κυριακό λόγο, οι δίκαιοι, ως μιμητές Του, ευφραίνονται για τον συνετό άνθρωπο που ελπίζει στους λόγους του Θεού: «Εγνώρισα, Κύριε, ότι οι κρίσεις σου είναι δικαιοσύνη, και με αλήθεια με ταπείνωσες». Αυτά τα λέγει με διάφορους τρόπους, δείχνοντας τη δική του ευγνωμοσύνη. Γνωρίζω, λέγει, με ακρίβεια, ότι ορθά και δίκαια με καταδίκασες και με περιέβαλες με κάθε λογής συμφορές. Διότι, όταν εμείς αμαρτάνουμε, άλλοτε ο Θεός οργίζεται και άλλοτε μακροθυμεί, περιμένοντας τη μετάνοιά μας. Για να μην επιμένουμε λοιπόν στην αμαρτία, προς παιδαγωγία και διόρθωσή μας επιφέρει οργή, και κρίνει δίκαια. Διότι έχει γραφτεί μέσω του προφήτη: «Με μικρό θυμό σε χτύπησα, με αιώνιο έλεος θα σε δοξάσω»· και, «Ο Κύριος προκαλεί πόνο και πάλι αποκαθιστά»· και, «Ο λαός δεν επέστρεψε, μέχρι που χτυπήθηκε». Διότι με αλήθεια επιφέρει συμφορές και θλίψεις. Διότι αυτό ακριβώς δηλώνει η ταπείνωση. «Ας έλθει το έλεός σου, για να με παρηγορήσει». Διότι πλέον είναι καιρός φιλανθρωπίας και παρηγορίας. Έλεος λοιπόν του Θεού είναι η εν σαρκί παρουσία του Χριστού, του Θεού μας.

Και ο Ησαΐας και ο Ιερεμίας, ο Ιεζεκιήλ και ο Δανιήλ, καθώς και οι υπόλοιποι προφήτες, προφήτευαν τόσο για τον λαό όσο και για τα έθνη τα θλιβερά δεινά που επρόκειτο να επέλθουν σε αυτούς, ανάλογα με την αμαρτία του καθενός, προαναγγέλλοντας συγχρόνως τις αιτίες και τις συμφορές. Διότι λέγει: Επειδή έλεγαν αυτά και έπρατταν αυτά, ας επέλθουν σε αυτούς αυτά και αυτά. Και στον ψαλμό ο μακάριος Δαβίδ, καθιστώντας το αυτό φανερό, έλεγε: «Γνώρισα, Κύριε, ότι οι κρίσεις σου είναι δικαιοσύνη, και με αλήθεια με ταπείνωσες.» Και πάλι: «Με παρέδωσες ως όνειδος σε άφρονα· κώφευσα, και δεν άνοιξα το στόμα μου, διότι εσύ το έπραξες.» Γι' αυτό και εμείς, για όσα ακούσαμε από τον δικαστή, οφείλουμε να λέμε προς τον Θεό τα λόγια του αγίου Δαβίδ, το: «Κώφευσα και δεν άνοιξα το στόμα μου, διότι εσύ το έπραξες», και να ευχαριστούμε που έστειλε αυτόν τον έλεγχο των πονηρών λογισμών που είναι κρυμμένοι μέσα μας, ώστε, εξετάζοντας με ακρίβεια τους λογισμούς μας, να διορθώσουμε τον εαυτό μας και να μην αμφιβάλλουμε ότι αγνοούμε το μεγαλύτερο μέρος της δικής μας κακίας.