Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 118:95

Δικός σου είμαι εγώ, σώσε με. Εξυπακούεται το εξής: είμαι δούλος σου, είμαι κατά χάριν υιός σου, είμαι υπηρέτης σου. Με περίμεναν αμαρτωλοί για να με καταστρέψουν· τα μαρτύριά σου κατανόησα. Αντί του: τα μελέτησα, και διά της μελέτης των δικών σου λόγων κατέστησα άπρακτη την επιβουλή τους.

«εἰς τὸν αἰῶνα» (στον αιώνα): Διότι εκείνος που διδάχθηκε τα δικαιώματα του Θεού ζει με αυτά και εδώ και στον μέλλοντα αιώνα. «ὅτι ἐν αὐτοῖς» (διότι με αυτά): Διότι μέσω αυτών έζησαν όσοι πίστεψαν. «σός εἰμι» (δικός σου είμαι): Διότι αναζήτησα, λέει ο άνθρωπος, και αναζητώντας βρήκα, και βρίσκοντας σώθηκα. «ἐμὲ ὑπέμειναν» (εμένα καρτέρεσαν): Τον Χριστό οι Ιουδαίοι, όπως οι δαίμονες τον Αδάμ. «τὰ δὲ μαρτύρια»: Ο Υιός γνωρίζοντας το θέλημα του Πατρός· διότι για αυτό τον λόγο ήλθε, για να σώσει τον άνθρωπο. «πάσης συντελείας» (κάθε συντέλειας): Για όλα, λέει, τα δημιουργήματα θα υπάρξει τέλος και ταυτόχρονα λήθη των πάντων. «πλατεῖα» (πλατιά): Διότι μόνο αυτή (η εντολή) έχει αιώνιο πλάτος που επιτυγχάνεται. «ὡς ἠγάπησα» (πόσο αγάπησα): Διότι σε όλη τους τη ζωή οι πιστοί δεν αδρανούν ως προς την τήρηση του νόμου. «ὑπὲρ τοὺς ἐχθρούς» (περισσότερο από τους εχθρούς): Διότι περισσότερο από τους Έλληνες και τη σοφία τους, ο πιστός άνθρωπος έγινε σοφός στα προστάγματα της χάριτος. «ὑπὲρ πάντας» (περισσότερο από όλους): Διότι κακοί δάσκαλοι είναι οι σοφοί των Ελλήνων· περισσότερο όμως από αυτούς ο πιστός άνθρωπος κατανοεί και γνωρίζει τον Θεό με τη μελέτη των θείων Γραφών. «ὑπὲρ πρεσβυτέρους» (περισσότερο από τους πρεσβυτέρους): Περισσότερο από τους αρχαίους φιλοσόφους, οι οποίοι δεν απέφυγαν να ταράξουν <κατά του Κυρίου> τον ουρανό (τον άνθρωπο)· περισσότερο από αυτούς [ο πιστός] που αναζητά τις εντολές του Θεού είναι σοφότερος. Διότι αυτούς υπονόησε ο προφήτης. «ἐκ πάσης ὁδοῦ» (από κάθε οδό): Διότι οι πιστοί ούτε συναναστρέφονται με αυτούς ούτε πορεύονται σύμφωνα με τη διδαχή τους. «ὅπως ἂν φυλάξω» (για να τηρήσω): Διότι η σπουδή του πιστού είναι αυτή, το να τηρεί τα λόγια του Θεού.

Διότι ο αμαρτωλός δεν μπορεί να πει, «Στον αιώνα δεν πρόκειται να λησμονήσω τα δικαιώματά σου», όταν παραβαίνει τις εντολές του Θεού. Διότι ο προφήτης, έχοντας διδαχθεί από την πείρα, λέει ότι τα δικά σου δικαιώματα γεννούν ζωή, και γι' αυτό θα διατηρήσω άσβεστη τη μνήμη τους. «Δικός σου είμαι εγώ, σώσε με, διότι αναζήτησα τα δικαιώματά σου». Το «δικός σου είμαι» υπονοεί διάφορες έννοιες: διότι είμαι δικός σου δούλος, δικός σου θεράπων, δικός σου κατά χάριν υιός. Αν λοιπόν κάποιος έχει το θάρρος ότι φυλάσσει τις εντολές του Θεού, αυτός λέει: «Δικός σου είμαι εγώ, σώσε με». Γιατί; Επειδή αναζήτησα τις εντολές σου. Διότι όσοι πράττουν τα έργα του αντιδίκου δεν αναζητούν τις εντολές, και δεν μπορούν να πουν: «Δικός σου είμαι εγώ, σώσε με». Δεν μπορούμε, επομένως, όλοι να χρησιμοποιούμε αυτά τα λόγια. Διότι ο δούλος της αμαρτίας ψεύδεται όταν αποκαλεί τον εαυτό του δικό του Θεού. Διότι από ό,τι έχει νικηθεί κάποιος, σε αυτό και έχει υποδουλωθεί. Εάν, λοιπόν, αφού απαλλαγούμε από αυτήν, προτιμήσουμε τους θείους νόμους, τότε θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα λόγια. «Εμένα με καρτέρεσαν οι αμαρτωλοί για να με εξοντώσουν· εγώ κατανόησα τα μαρτύριά σου». Τη λέξη «καρτέρεσαν» (ὑπέμειναν), ο Σύμμαχος και ο Θεοδοτίων την απέδωσαν ως «προσδόκησαν».

«Εάν όμως, αμαρτάνοντας, γίνεσαι οικείος με τον εχθρό και αποστάτη, γιατί ψεύδεσαι λέγοντας ότι είσαι δικός μου; Γίνε δικός μου, και εγώ γίνομαι δικός σου». «Εμένα με καραδοκούσαν αμαρτωλοί για να με εξολοθρεύσουν», είτε αιμοχαρείς άνδρες είτε δυσμενείς δαίμονες παραμονεύουν για την απώλειά μου, διότι «κατανόησα τα μαρτύριά σου», μην έχοντας τα δικά τους φρονήματα. «Σε κάθε τι το τέλειο είδα το τέλος του, η εντολή σου όμως είναι υπερβολικά πλατιά». Κάθε έργο έχει ένα τέλος· η εφαρμογή όμως των εντολών σου και ο φωτισμός που προέρχεται από αυτές είναι εξαιρετικά πλατύς και απέραντος, αναβαίνοντας από την πρακτική δύναμη προς την δύναμη της θεωρίας και μην τελειώνοντας ποτέ. «Βοήθησέ με και θα σωθώ, και θα μελετώ τα δικαιώματά σου διαπαντός». Ούτε να μελετά κανείς όπως πρέπει ούτε να σωθεί είναι δυνατόν χωρίς τη δική σου βοήθεια. Και ο Χριστός, επιβεβαιώνοντας αυτό, έλεγε ότι «χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα». «Καθήλωσε από τον φόβο σου τις σάρκες μου, διότι φοβήθηκα από τα κρίματά σου».