Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 124:3

Αν μεν κάποιος επιμείνει να αποδώσει το άνοιγμα των τεσσάρων σφραγίδων στις παρελθούσες οικονομίες του Χριστού, τότε εύλογα θα εφαρμόσει και αυτήν στους προφήτες που τελειώθηκαν προγενέστερα και στους υπόλοιπους αγίους, οι οποίοι διαμαρτύρονται για τη θεία μακροθυμία, εξαιτίας της οποίας Εκείνος ανέχεται να υβρίζεται από τους Ιουδαίους μέχρι και τη σταύρωση. Αν όμως κάποιος τα εκλάβει αυτά ως προφητεία μελλοντικών γεγονότων, σύμφωνα με τους διδασκάλους της Εκκλησίας, θα θεωρήσει ότι μια τέτοια κραυγή κατά των διωκτών αρμόζει σε εκείνους που σφαγιάστηκαν για τον Χριστό, με σκοπό να επιστρέψουν σε μετάνοια όσοι είναι άξιοι, και να αποκοπεί η ασέβεια των απειθών κατά την παγκόσμια συντέλεια, ώστε να μην απλώσουν οι δίκαιοι τα χέρια τους σε ανομίες. Διότι, αν και ήδη από τότε, όπως έχει ειπωθεί, οι ασεβείς δοκίμασαν τη θεία οργή, εντούτοις τα υπολείμματά τους είχαν ανάγκη από μάστιγες που είτε οδηγούν σε μετάνοια είτε τιμωρούν.

Έξω από την πόλη των δικαίων θα πατηθεί ο ληνός. Διότι πουθενά δεν θα πλησιάσει τον κλήρο αυτών η ράβδος των αμαρτωλών, σύμφωνα με τον προφητικό λόγο· διότι η κατοικία τους θα είναι άμικτη, όπως ακριβώς υπήρξε και ο τρόπος της ζωής τους. Το δε αίμα που χύνεται από τους καταδίκους οι οποίοι πατιούνται, υποδηλώνει τη δίκαιη και αδέκαστη κρίση του Θεού· διότι αίμα του σταφυλιού είναι ο οίνος. Γεμάτο δε από άκρατο οίνο είναι το ποτήρι της θείας οργής, μέσω του οποίου φανερώνεται η κόλαση που θα καταλάβει όσους την αξίζουν· η οποία φτάνει μέχρι τα χαλινάρια, σαν να πρόκειται για θηλυμανή άλογα, διότι δεν γνώρισαν χαλινάρι στις ηδονές και στις αθέμιτες πράξεις τους. Και προχωρά σε απόσταση χιλίων εξακοσίων σταδίων εξαιτίας του τέλειου βαθμού της πονηρίας τους· διότι η χιλιάδα είναι ο τελειότερος των αριθμών. Στο εξακοσιοστό δε έτος του Νώε γνωρίζουμε ότι η αμαρτία κατακλύστηκε από το ύδωρ. Και ο αριθμός έξι, διότι καθύβρισαν την κτίση που δημιουργήθηκε σε έξι ημέρες με τα πονηρά τους επιτηδεύματα. Ο δε αριθμός των έξι ημερών είναι σύμβολο της εργασίας, κατά τις οποίες συγκροτήθηκε ο κόσμος.]

Θεωρούμε δε ότι το προεκτεθέν νόημα υπαινίσσεται και το ψαλμικό λόγιο: «διότι δεν θα αφήσει ο Κύριος τη ράβδο των αμαρτωλών επί του κλήρου των δικαίων, ώστε να μην απλώσουν οι δίκαιοι τα χέρια τους σε ανομίες», εφόσον η ζωή τους είναι αμιγής, όχι μόνο εξαιτίας της έλλειψης ανάμειξης και της ασυμβατότητας των βίων που ο καθένας ακολούθησε, αλλά και εξαιτίας της στέρεης και παγιωμένης παραμονής τους στο αγαθό, καθώς ούτε η προαίρεσή τους ερεθίζεται προς την αμαρτία από την επιμειξία με το χειρότερο, ούτε η ευφροσύνη τους ελαττώνεται από αδυναμία της σάρκας ή από φόβο μεταβολής, αλλά κληρονομεί βέβαιη εν Θεώ την ατρεψία. Και αυτά μεν αρκούν μέχρις εδώ, καθώς ο λόγος προχωρά προς άλλα, τα οποία έχει υποσχεθεί· εμείς δε ας καταπιαστούμε με τα επόμενα.

Η ρομφαία αυτή δηλώνει την κόλαση που πρόκειται να επιβληθεί στους ασεβείς και τους αμαρτωλούς σύμφωνα με δίκαιη κρίση και πρόσταγμα που εκφέρεται από το θείο στόμα, δια του οποίου θα ποιμανθούν με την άθραυστη ράβδο των απέραντων κολάσεων προς αδρανοποίηση της πολυσχιδούς κακίας, από την οποία οι άγιοι παραμένουν ανεπηρέαστοι, «διότι δεν θα αφήσει ο Κύριος πάνω τους τη ράβδο των αμαρτωλών», σύμφωνα με το ψαλμικό λόγιο. Πατάει δε τον ληνό του οίνου του θυμού, διότι ο Πατέρας δεν κρίνει κανέναν, αλλά έχει δώσει σε αυτόν την κρίση ως άνθρωπο, την οποία φυσικώς, ως Υιός, κατείχε εξ αρχής.

Ωδή των αναβαθμών. ΡΚΔ'. Αυτοί που ελπίζουν στον Κύριο είναι σαν το όρος Σιών. Υπόθεση. Ψάλλουν την έκτη ωδή έχοντας φτάσει στο ίδιο το ποθούμενο όρος. Έπειτα, βλέποντας την πόλη ατείχιστη, εύχονται, όπως αναφέρει, να γίνει τείχος γι' αυτήν η αρωγή του Κυρίου, και μάλιστα έχουν την πεποίθηση ότι θα διαφύγουν τις επιβουλές των εχθρών· και αυτό πάλι χάρη στην ίδια την αρωγή του Θεού, ο Οποίος «δεν αφήνει τη ράβδο των αμαρτωλών πάνω στον κλήρο των δικαίων και των αγίων Του». Ειρήνη στον Ισραήλ. Διότι η ειρήνη, η οποία υπερέχει από κάθε νου, δίδεται μόνο σε εκείνον που διαθέτει νου. Αλλά και όταν οι εχθροί αφανίστηκαν, αυτοί απόλαυσαν την ειρήνη.

Και δεν το σκέπτονταν μόνο, αλλά ούτε και ντρέπονταν να τον ονειδίζουν για τη φοβερή συμφορά, ενώ, ακόμη και αν υπέφερε εξαιτίας κάποιας κακίας, θα έπρεπε να απαλύνουν τον πόνο του με λόγια παρηγοριάς. ΙΗ΄. Έτσι λοιπόν ήταν ο Ιώβ, και αυτά ήταν τα πρώτα στάδια της δοκιμασίας του. Διότι υπήρχε αγώνας ανάμεσα στην αρετή και τον φθόνο· από τη μια ο φθόνος φιλονικούσε για να κατανικήσει το καλό, και από την άλλη η αρετή υπέμενε τα πάντα για να παραμείνει αήττητη. Και ο μεν φθόνος αγωνιζόταν να κάνει την κακία να ευδοκιμήσει μέσω της τιμωρίας όσων πράττουν το ορθό, η δε αρετή αγωνιζόταν να διατηρήσει τους αγαθούς, ώστε να υπερέχουν ακόμη και μέσα στις συμφορές. Τι έπραξε λοιπόν Εκείνος που του μίλησε μέσα από τη θύελλα και τα νέφη, Εκείνος που είναι βραδύς στην τιμωρία και ταχύς στη βοήθεια, που δεν αφήνει τελείως τη ράβδο των αμαρτωλών να πέσει πάνω στον κλήρο των δικαίων, για να μη μάθουν οι δίκαιοι την κακία; Στο τέλος των άθλων ανακηρύσσει τον αθλητή με λαμπρό κήρυγμα, και αποκαλύπτει το μυστικό της πληγής, λέγοντας: «Νομίζεις ότι σου συμπεριφέρθηκα διαφορετικά, παρά μόνο για να αναδειχθείς δίκαιος;» Αυτό είναι το φάρμακο των τραυμάτων, αυτός είναι ο στέφανος του αγώνα, αυτή είναι η ανταμοιβή της υπομονής. Διότι τα όσα ακολούθησαν είναι ίσως μικρά, έστω κι αν σε κάποιους φαίνονται μεγάλα, και έχουν οικονομηθεί για μικρά πράγματα, ακόμη κι αν λαμβάνει ως ανταπόδοση τα διπλάσια από όσα του αφαιρέθηκαν.

ΙΓ΄. Ποιος από όσους διηγούνται τα θεία, θα τα υμνήσει και θα τα διηγηθεί επάξια; Ποιος θα εξαγγείλει τις δυναστείες του Κυρίου και θα κάνει ακουστές όλες τις αινέσεις Του; Ποια φωνή ή ποια δύναμη του λόγου θα μπορέσει να εξισωθεί με το θαύμα; Ποιος συνέτριψε το όπλο, και τη ρομφαία, και τον πόλεμο; Ποιος συνέθλιψε τα κεφάλια των δρακόντων πάνω στο ύδωρ; Ποιος τον έδωσε ως τροφή στους λαούς, στους οποίους και τον παρέδωσε; Ποιος μετέτρεψε την καταιγίδα σε αύρα; Ποιος είπε στη θάλασσα: «Σιώπα, φιμώσου» και «Μέσα σου θα συντριβούν τα κύματά σου»; Και μάλιστα τα συνέτριψε, χωρίς να τα αφήσει να υψωθούν και να αναβράσουν για πολύ; Ποιος μας δώρισε την εξουσία να πατάμε πάνω σε όφεις και σκορπιούς, οι οποίοι δεν παραμονεύουν πλέον κρυφά τη φτέρνα, όπως όριζε η αρχέγονη καταδίκη, αλλά ορθώνονται φανερά και υψώνουν το κεφάλι τους, το οποίο καταδικάστηκαν να καταπατείται; Ποιος είναι Εκείνος που ενήργησε κρίση και απροσδόκητη δικαιοσύνη; Ποιος είναι Εκείνος που δεν άφησε εντελώς τη ράβδο των αμαρτωλών —άραγε πρέπει να τολμήσουμε να το πούμε αυτό;— πάνω στον κλήρο των δικαίων; Ή, για να πούμε κάτι πιο μετριοπαθές από αυτό, πάνω στον κλήρο εκείνων που Τον γνωρίζουν;

άρα το ύδωρ: Διότι σαν το νερό είναι οι πειρασμοί που παρασύρουν τον άνθρωπο, ως ακαταμάχητοι. χείμαρρον: Ομοίως και τα ρεύματα των πειρασμών, που εμφανίζονται σαν από φοβερό χειμώνα. άρα διήλθεν: Εννοεί τους χειμώνες των διωγμών και τους πειρασμούς των δαιμόνων, ως ακαταμάχητους. ευλογητός: Αναφέρεται στους δαίμονες· διότι επιχείρησαν να κατασπαράξουν [τον άνθρωπο] σαν θηρία. η ψυχή: Διότι, αφού έβγαλε φτερά σαν σπουργίτι η ψυχή του ανθρώπου μέσω των αρετών, λυτρώθηκε από τους δαίμονες. Διότι αυτοί και παγιδεύουν και κυνηγούν τον άνθρωπο. η παγίς: Διότι, όταν ήλθε ο Κύριος, κατήργησε τους δαίμονες και λύτρωσε τον άνθρωπο από αυτούς. βοήθεια: Από τον Χριστό προήλθε η βοήθεια του ανθρώπου. Ωδή των αναβαθμών· άσμα των υψηλών. οι πεποιθότες: Όσοι έχουν τέλεια την εμπιστοσύνη στον Κύριο, παραμένουν αμετακίνητοι σαν το όρος Σιών, στο οποίο τελέστηκαν τα μυστήρια του Κυρίου (του Χριστού). ου σαλευθήσεται: Εκείνοι που εδραιώνονται στην πίστη των μυστηρίων που τελέστηκαν στην Ιερουσαλήμ· διότι αυτοί είναι ακλόνητοι και εδώ και στον μέλλοντα αιώνα. όρη κύκλω: Διότι περικύκλωσαν την Ιερουσαλήμ οι προφήτες· επειδή όλοι σε αυτήν μίλησαν. Διότι παντού η Γραφή ονομάζει τους προφήτες όρη· επειδή μέσω αυτών ο Κύριος προστατεύει τον πιστό λαό. ότι ουκ αφήσει: Διότι δεν μπορούν οι αμαρτωλοί να κληρονομήσουν μαζί με τους δικαίους.

Ονομάζει δε «ράβδο» το άκαμπτο και αμετανόητο των αμαρτωλών. Ώστε να μην συμβεί τώρα, διότι δεν αρμόζει στους δικαίους να πολεμούν τους αμαρτωλούς· επειδή λαμβάνουν την ανταπόδοση από τον ίδιο τους τον εαυτό. Στο «κάνε αγαθό»: Διότι πολλά αγαθά επιφυλάσσονται για τους αγαθούς και τους ευθείς, και εδώ και στον μέλλοντα αιώνα. Στο «εκείνους δε που εκτρέπονται»: Διότι όσοι διαστρέφονται από την κακοπιστία, στραγγαλιζόμενοι κατατάσσονται μαζί με τους ανόμους. Στο «ειρήνη»: Πάνω στον πιστό λαό.

βʹ. Διότι, αν και τα όρη την περιτειχίζουν, λέγει, ωστόσο έχει ανάγκη από εκείνη την ασφάλεια· και αυτό την καθιστά απρόσβλητη. Γι' αυτό και ένας άλλος ερμηνευτής λέγει: «Ο δε Κύριος είναι γύρω από τον λαό Του». Δηλαδή, μην έχετε εμπιστοσύνη στην περιβολή των ορέων. Διότι αυτό που την καθιστά απρόσβλητη είναι το εξής: «Ότι δεν θα αφήσει ο Κύριος τη ράβδο των αμαρτωλών πάνω στον κλήρο των δικαίων». Αναφέρει κάποια εύλογη αιτία για τη βοήθεια του Θεού, ώστε να λάβουν και εκείνοι θάρρος. Ποια είναι λοιπόν αυτή; Δεν θα ανεχόταν, λέγει, να βρίσκονται τα αγαθά των δικαίων στα χέρια των αμαρτωλών. Αυτό το είπε, αφενός για να τους ενθαρρύνει προετοιμάζοντάς τους για τη συμπαράσταση του Θεού, και αφετέρου για να τους πείσει να παραμένουν στην αρετή, εάν βεβαίως επιθυμούν να απολαμβάνουν διαρκώς τη δική Του βοήθεια και να παραμένουν κύριοι των δικών τους αγαθών.

Διότι μέσω αυτών αποδεικνύει ότι τόσο η κτήση όσο και η ασφάλεια εναπόκεινται στη δική τους βούληση. Εδώ «ράβδο των αμαρτωλών» ονομάζει τη βασιλεία των εχθρών. Αυτό δε που λέει, έχει την εξής έννοια: δεν θα ανεχθεί να κυριαρχεί αυτή επί της κληρονομίας των δικαίων. Διότι, έστω και αν το έπραξε αυτό προσωρινά, το έκανε ωστόσο χάριν διορθώσεως, νουθεσίας και σωφρονισμού. Ώστε να μην απλώσουν οι δίκαιοι τα χέρια τους σε ανομίες. Άλλος αναφέρει: Γι' αυτό δεν απλώνουν οι δίκαιοι τα χέρια τους στην ανομία. Γι' αυτό· ποιο δηλαδή; Εξαιτίας αυτού που ειπώθηκε, ότι δηλαδή θα προστατεύσει, ότι θα υπερασπιστεί, ότι θα αποκρούσει, ότι θα απομακρύνει τους εχθρούς από τα κτήματά τους.

Ψαλμός ρκδ΄. Ωδή των αναβαθμών. «Εκείνοι που ελπίζουν στον Κύριο είναι σαν το όρος Σιών», σταθεροί και αμετακίνητοι εξαιτίας της εμπιστοσύνης τους προς τον Θεό, «δεν θα κλονιστεί στον αιώνα αυτός που κατοικεί στην Ιερουσαλήμ». Ο Θεός που επισκέπτεται την Ιερουσαλήμ είναι ανεπίδεκτος κλονισμού και αναλλοίωτος. «Όρη την περικυκλώνουν» κατά την αισθητή έννοια· αναγωγικά όμως, είναι οι προφήτες και οι δάσκαλοι της Εκκλησίας. «Και ο Κύριος είναι γύρω από τον λαό του», προστατεύοντάς μας σαν τείχος από αόρατους και ορατούς εχθρούς «από τώρα και έως τον αιώνα». «Δεν θα αφήσει ο Κύριος τη ράβδο των αμαρτωλών πάνω στον κλήρο των δικαίων, για να μην απλώσουν οι δίκαιοι τα χέρια τους σε ανομίες». Κλήροι είναι τα κτήματα, οι περιουσίες και τα μερίδια των δικαίων, ή και τα έπαθλα των αρετών, από τα οποία ο Κύριος απομακρύνει με τη ράβδο του τις επιθέσεις των δαιμόνων και των ασεβών αμαρτωλών, για να μην ενοχληθούν από αυτούς οι δίκαιοι και πράξουν κάτι ανάξιο της δικαιοσύνης, «απλώνοντας τα χέρια τους». «Ο Κύριος ευεργετεί τους αγαθούς και τους ευθείς στην καρδιά», διότι, όπως λέει, «η ευθύτητα σε αγάπησε». «Εκείνους όμως που εκτρέπονται» προς τις διαστροφές και τις στρεβλώσεις των παθών «θα τους συναριθμήσει ο Κύριος με αυτούς που εργάζονται την ανομία, ενώ ειρήνη θα υπάρχει στον Ισραήλ», δηλαδή στον θεωρητικό και θεοειδέστατο νου.

Αλλά Εκείνος που άφησε άλλοτε σπέρμα στον Ισραήλ, για να μην αφανιστεί εντελώς η δική Του κληρονομιά, γινόμενη σαν τα Σόδομα και όμοια με τα Γόμορρα, Εκείνος που παιδαγωγεί και πάλι θεραπεύει, που πατάσσει και δίνει ζωή, που δεν αφήνει τη ράβδο των αμαρτωλών πάνω στον κλήρο των δικαίων, Αυτός λοιπόν και τότε, σπλαχνιζόμενος το άγιο έθνος και μη θέλοντας να το απορρίψει εντελώς, κάμπτει την ψυχή του σουλτάνου σε ένα ασυνήθιστο για τη φυλή του έλεος, το πιο παράδοξο από όλα, και αυτός που προηγουμένως σεβόταν την αρετή του βασιλιά, τότε συγκινήθηκε και από τις συμφορές του. Ή ακριβέστερα, Εκείνος που μέσω του Χουσί ακύρωσε τη βουλή του Αχιτόφελ και άλλαξε τον νου του Αβεσσαλώμ, ώστε να επικροτεί σχέδια που ήταν χειρότερα και στρέφονταν εναντίον του, Αυτός και τότε εξέτρεψε τον άρχοντα των Περσών από αυτό που όφειλε να πράξει. Διότι αυτός, παρασυρόμενος από τις συμβουλές των μεγιστάνων του, οι οποίοι αντλούσαν άφθονα χρήματα από τον βασιλιά τον καιρό της ειρήνης, έστειλε πρεσβεία και συζητά ειρηνικά, επιζητώντας ξανά την ίδια συνθήκη με πριν, προλαβαίνοντας οικειοθελώς, ύστερα από παρότρυνση του Υψίστου, τον βασιλιά που έβλεπε από ανάγκη προς τη σύναψη συμφωνιών.

Τις δε ικεσίες προς τον Θεό υπέρ της βασιλείας μου, οι οποίες ακολούθησαν αυτά τα γεγονότα, από εκείνους που οδηγούνταν στη δουλεία από τις δικές μας κτήσεις, αλλά έζησαν και πάλι ελεύθερη ημέρα, πώς θα μπορούσε κανείς να τις διηγηθεί με συντομία; Είδε κανείς τότε και δάκρυ να ανακόπτεται από το γέλιο και γέλιο να παραχωρεί τη θέση του σε δάκρυα, και ένα συναίσθημα να μεταβάλλεται σε άλλο συναίσθημα· διότι όχι μόνο η λύπη γνωρίζει να γεννά δάκρυα, αλλά και η ανέλπιστη χαρά ανοίγει τον δρόμο για να ρεύσουν. Ευλόγησε τον Θεό και η παρθένος που απέφυγε τον Σκύθη που επρόκειτο να την ατιμάσει, και η γυναίκα που δεν μόλυνε τη συζυγική της κλίνη, και το παιδί και ο γέροντας και ο έφηβος που απαλλάχθηκαν από τη βαρβαρική δουλεία· και αν, σύμφωνα με τον Δαβίδ, ακόμη και τα κτήνη καλούνται σε υμνωδία, θα έλεγε κανείς ότι ούτε και αυτά απουσίαζαν από την κοινή υμνολογία, αφού ξέφυγαν από τον βάρβαρο που καταβροχθίζει βόδια και δεν μάτωσαν το σαρκοβόρο μαχαίρι. Αυτά τα έπραξε ο Θεός των θαυμάτων, ο οποίος επαναφέρει τον λαό του από την αιχμαλωσία όχι με λύτρα ούτε με δώρα, αλλά με υψηλό βραχίονα· διότι η δεξιά του Κυρίου και τώρα έδειξε τη δύναμή της, Αυτός που δοξάζει το δικό Του όνομα και δεν αφήνει ολοκληρωτικά τη ράβδο των αμαρτωλών να μαστιγώνει τον κλήρο των δικαίων.

Αν δε μου επιτραπεί να πω και τούτο, μιμούμενος την αστροσύνθετη Ελίκη (Μεγάλη Άρκτο) πάνω από το κεφάλι μας, περιστρέφεται ως επί το πλείστον κάπου εκεί περιπλανώμενος στον ίδιο χώρο, και όπως ο μύθος λέει ότι αυτή παραμονεύει τον Ωρίωνα, έτσι βεβαίως και αυτός, ζαρώνοντας από τον φόβο, κρυφοκοιτάζει εσένα, τον αυτοκράτορα, που είσαι ήρωας στη δύναμη. Και όπως ακριβώς λίγο λίγο και σαν να προχωρούσε στον δρόμο του περιβλήθηκε την τυραννία της Μυσίας, έτσι αντίστροφα πάλι τώρα, ιδού, εμφανιζόμενος σαν να πορεύεται ενάντια στον εαυτό του, διαγράφει και υπαινίσσεται τη μετάβαση προς τα χείρω και τα έσχατα. Και αυτό μου επιτρέπει να το σκεφτώ και να το πω όχι κάποια παράλογη θέρμη της ψυχής ούτε κάποια κενή φαντασίωση της καρδιάς, αλλά η επίγνωση ότι βεβαίως ο Κύριος δεν θα αφήσει τη ράβδο των αμαρτωλών επί του κλήρου των δικαίων για μακρύτερη μαστίγωση, καθώς και το ότι τα μερικά υποχωρούν στα καθόλου, και ότι τίποτε δεν είναι φοβερό και χρήσιμο όταν αποκόπτεται από τη φυσική του ενότητα. Γενικά δε, ακόμη και αν ο βάρβαρος έλαβε ως τόπο κατοικίας τον αρκτικό πόλο και, σε αντιστοιχία με τα άστρα που βρίσκονται σε αυτόν, υποκρίνεται το αειφανές και τρόπον τινά άδυτο της εξουσίας του, ο συνοχέας σχεδόν των πάντων και ο δικός σου αρχικός άξονας της βόρειας σφαίρας είθε να τον κυλήσει μακριά και, περιστρέφοντάς τον προς το δυτικό τέλος, να καταστήσει τον ουράνιο κάτοικο του Ταρτάρου.

Αυτά, λοιπόν, σχετικά με αυτό το ζήτημα, ως ένα είδος απολογίας εκ μέρους μου. Τι να πω όμως για τα επόμενα; Απομακρύνθηκες, πατέρα, και μεταφέρθηκες, εξορίστηκες και άλλαξες τόπο εξορίας. Η μία είδηση μετά την άλλη που έφτανε σε εμάς θορυβούσε και τρόμαζε εμάς, τα παιδιά σου, καθώς δεν γνωρίζαμε τον τρόπο και αγνοούσαμε τις προθέσεις. Διότι εμείς οι ταπεινοί, σαν σε κάποια άγκυρα εν μέσω της αίρεσης που τώρα μας κλυδωνίζει και μας καταποντίζει, έχουμε στηρίξει την εμπιστοσύνη μας στη μεγαλωσύνη σου, η οποία μας κυβερνά και μας κατευθύνει με τους θεοδύναμους αγώνες σου προς ένα ακίνδυνο ταξίδι. Κάνε μας γνωστό, λοιπόν, ω μακάριε, έστω και επιγραμματικά, ποια είναι η κατάστασή σου, ώστε με το δικό σου στήριγμα να περιζωστούμε με δύναμη. Και επιπλέον, είθε να μας ενδυναμώνεις με τις προσευχές σου, να μας ενισχύεις με τις παραινέσεις σου και να μας διαβεβαιώνεις ότι ο Κύριος δεν θα αφήσει μέχρι τέλους τη ράβδο των αμαρτωλών να χτυπά την Εκκλησία Του. Διαφορετικά, να υπομείνουμε με καρτερία την καθυστέρηση, την οποία Εκείνος, με τα ανεξιχνίαστα κρίματα της σοφίας Του, γνωρίζει να επιτρέπει σε εμάς τους ταπεινούς οπωσδήποτε για το συμφέρον μας.

Θα ήταν έργο του Θεού, του Πατέρα της αλήθειας, να φωτίσει τη βασιλική διάνοια και ως προς αυτά, να απομακρύνει το σκοτάδι του ψεύδους και να καταστήσει τα πράγματα προφανή. Διότι έτσι θα συντριβεί ο βραχίονας των αμαρτωλών και θα καθοδηγηθεί ο δίκαιος. Διότι τώρα που το χέρι εκείνων ενεργεί ό,τι επιθυμεί, υπάρχει φόβος μήπως διαστραφεί και ο δίκαιος και μάθει την κακία, καθώς η ράβδος των πονηρών εγκαταλείπεται να πλήττει σκληρότερα τον κλήρο του.