Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 125:3

Αυτό νομίζω ότι είναι το πλήθος του σίτου. Αλλά λάβαμε πάλι και οίνο. «Διότι χαιρόμαστε με την ελπίδα και γεμίσαμε από ευφροσύνη», σύμφωνα με τα γραφόμενα. Επειδή προσδοκούμε τις άνω μονές, την εν αφθαρσία ζωή, τον μακραίωνα βίο, το να συμβασιλεύσουμε με τον ίδιο τον Χριστό. Ας ειπωθούν λοιπόν αυτά και για εμάς. Διότι εύλογα μας καλεί σε αυτό ο λόγος.

Τότε γέμισε από χαρά το στόμα μας. Σε εκείνους που ομιλούν για τα θεία, στα οποία υπάρχει ο καρπός του Πνεύματος, το στόμα τους γίνεται χαρά για αυτούς που τους ακούν και γέμισε από χαρά, ενώ η γλώσσα τους από αγαλλίαση, από τα οποία αναβλύζει η χαρά και η αγαλλίαση. Όταν δε γίνονται αυτά, οι προερχόμενοι από τα έθνη, καθώς διδάσκονται, λένε: «Μεγαλούργησε ο Κύριος σε όσα έπραξε σε αυτούς»· και για τους εαυτούς τους πάλι λένε με ευχαριστία: «Μεγαλούργησε ο Κύριος σε όσα έπραξε σε εμάς· και γεμίσαμε ευφροσύνη».

Ο Κύριος μεγαλούργησε για εμάς. Πιο πάνω μεν οι δύο στίχοι έχουν ειπωθεί σαν να είχε ήδη συντελεστεί η επιστροφή από την αιχμαλωσία· τώρα όμως ο Προφήτης λέει αυτά τα λόγια σαν να βρίσκεται ακόμη στην αιχμαλωσία, όπου στο πρώτο μέρος προφητεύει, νομίζω, για τους αποστόλους, ενώ στο δεύτερο ομιλεί εκ προσώπου των εθνών. Διότι σε εκείνους που προέρχονται από τα έθνη ανήκουν τα λόγια από το «Ο Κύριος μεγαλούργησε για εμάς», έως το «όπως τους χειμάρρους στον νότο».

Γίναμε ευφραινόμενοι. Επίστρεψε, Κύριε, την αιχμαλωσία μας, όπως τους χειμάρρους στον νότο. Πώς, ενώ αρχίζοντας τον ψαλμό είπε: «Όταν ο Κύριος επέστρεψε την αιχμαλωσία της Σιών», εδώ λέει: «Επίστρεψε»; Επειδή ομιλεί σαν να πρόκειται για το μέλλον.

Λάβαμε την έφεση για τροφή, όχι όμως και για ασωτία. Η άοκνη ψυχή εξέγειρε εναντίον της δαίμονες, και καθώς πληθύνθηκαν οι πόλεμοι, πληθύνθηκαν και τα στεφάνια. Εκείνος που δεν δέχεται πλήγματα από τους εχθρούς, δεν πρόκειται ποτέ να στεφανωθεί. Ενώ εκείνος που δεν αποκάμνει από τις συμπτωματικές πτώσεις, θα επαινεθεί από τους αγγέλους ως πολεμιστής. Κάποιος, αφού πέρασε τρεις νύχτες μέσα στη γη, αναστήθηκε για πάντα· αυτός λοιπόν που αναδείχθηκε νικητής για τρεις ώρες, δεν πρόκειται πλέον να πεθάνει. Εάν, κατά οικονομική παιδαγωγία, μετά την ανατολή του μέσα μας, ο ήλιος γνώρισε τη δύση του, οπωσδήποτε έθεσε το σκοτάδι ως κρυψώνα του και έγινε νύχτα· μέσα σε αυτήν λοιπόν θα έρθουν ξανά σε εμάς τα άγρια λιονταράκια που προηγουμένως είχαν υποχωρήσει, και όλα τα θηρία του δάσους των ακανθωδών παθών, ωρυόμενα για να αρπάξουν την ελπίδα που κρύβουμε μέσα μας, και ζητώντας από τον Θεό για τον εαυτό τους την τροφή των παθών, είτε μέσω των λογισμών είτε μέσω των πράξεων. Αλλά ανέτειλε πάλι σε εμάς ο ήλιος μέσω της σκοτεινής ταπείνωσης· και τα θηρία συγκεντρώθηκαν, και θα καταλύσουν στις μάντρες τους, δηλαδή στις φιλήδονες καρδιές, και όχι μέσα σε εμάς. Τότε θα πουν μεταξύ τους οι δαίμονες: Εμεγάλυνε ο Κύριος το έλεός Του σε αυτούς πάλι· και εμείς θα πούμε προς αυτούς: Εμεγάλυνε ο Κύριος τα έργα Του σε εμάς, και γίναμε χαρούμενοι.

Ψαλμός 125ος. Ωδή των αναβαθμών. «Όταν επέστρεψε» εμάς ο Θεός από την αιχμαλωσία στην πατρίδα μας, τη «Σιών, γίναμε σαν τους προσκεκλημένους» σε πλούσιο γεύμα ή δείπνο, «και γέμισε το στόμα μας από χαρά, και η γλώσσα μας από αγαλλίαση», όπως ακριβώς οι συνδαιτυμόνες μπροστά σε εύγευστα ψητά. Διότι έτσι ευφραίνεται κανείς όταν ελευθερώνεται από την αιχμαλωσία και επιστρέφει στον τόπο του, πράγμα που βίωσε και εκείνος ο λαός τότε. «Τότε είπαν τα έθνη: μεγαλούργησε ο Κύριος ενεργώντας σε αυτούς». Και όντως: «Μεγαλούργησε ο Κύριος» δείχνοντας σε εμάς έλεος, «αναστρέφοντας την αιχμαλωσία μας, όπως τους χειμάρρους στον νότο». Ως χειμάρρους πρέπει να εννοήσουμε τα πλήθη των δώδεκα φυλών του Ισραήλ, οι οποίοι «έσπειραν δάκρυα» πικρά, καθώς πορεύονταν προς την αιχμαλωσία της Βαβυλωνίας, ενώ επιστρέφοντας ήρθαν «με αγαλλίαση», κουβαλώντας, σαν δεμάτια γεμάτα χαρά, τους σπόρους που είχαν προηγουμένως ρίξει με τα δάκρυά τους. Αλλά και όσοι σπέρνουν δάκρυα μετανοίας, κατά την αιχμαλωσία της παρούσας ζωής, θα συλλέξουν σε λίγο δεμάτια αιώνιας ζωής.

Επειδή, λοιπόν, με τους τρόπους που γνωρίζει το Θείο τα όσα προσδοκούσαμε δεν έλαβαν τέλος, δεν είναι καθόλου δυνατόν να αντισταθούμε, ούτε πρέπει να φέρνουμε αντιρρήσεις για όσα βλέπουμε να συμβαίνουν. Διότι ποιος είναι σοφότερος από τον Θεό; Ή ποιος θα εξιχνιάσει τον νου του Κυρίου και θα μεταβάλει τις κρίσεις του, έχοντας τη δύναμη να αφαιρέσει ή να προσθέσει σε αυτές; Διότι οι σκέψεις των ανθρώπων είναι σφαλερές, ενώ η βουλή του Κυρίου είναι ανεπιποίητη και αμετάβλητη. Έχοντας πολλούς λόγους για να δείξω την ευγνωμοσύνη μου σε Εκείνον που οικονόμησε τα δικά μου προς το συμφέρον μου, οι οποίοι μάλιστα ξεπερνούν κάθε αριθμό, ομολογώντας εν τω μεταξύ ευγνωμόνως τα όσα θαυμαστά έπραξε δείχνοντας σε εμάς το έλεός Του, λέγω τα εξής ενώπιον εσάς που είστε ακροατές και γνώστες των όσων αναφέρονται.