Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 126:4

Όπως τα βέλη στο χέρι του δυνατού, έτσι είναι οι υιοί των εκτετιναγμένων. Ως εκτετιναγμένους εννοεί τους απορριφθέντες του προηγούμενου λαού, των οποίων οι υιοί, δηλαδή οι απόστολοι, έγιναν βέλη του Δυνατού. Μέσω αυτών κατετόξευσε τις αντικείμενες δυνάμεις.

Όταν, λοιπόν, υψώθηκε ο ήλιος σύμφωνα με τη φωνή του Προφήτη· διότι ο Χριστός ανέβηκε για χάρη μας στον τίμιο σταυρό· τότε έλαμψε και η προερχόμενη από τα έθνη Εκκλησία και στάθηκε στην τάξη της ως φως, δηλαδή, ολόφωτη σαν κάποια σελήνη, και διατηρώντας την τάξη της δικής της τροχιάς, έγινε φως για όσους βρίσκονταν στο σκοτάδι, όπως μόλις ανέφερα. Το ότι δε με την ύψωση του Χριστού και την υπομονή του σταυρού για τη ζωή των πάντων συγκροτήθηκε πλέον η Εκκλησία, θα μας το διδάξει πάλι ο Ίδιος: «Αλήθεια, αλήθεια σας λέω, εάν ο κόκκος του σιταριού δεν πέσει και δεν πεθάνει, μένει μόνος του· εάν όμως πεθάνει, φέρνει πολύν καρπό». Και πάλι: «Κι εγώ, εάν υψωθώ από τη γη, θα ελκύσω τους πάντες προς τον εαυτό μου». Επομένως, το να υψωθεί ο ήλιος σημαίνει σίγουρα είτε το πάθος πάνω στον σταυρό, είτε την άνοδο στους ουρανούς· διότι λέμε ότι και με αυτόν τον τρόπο υψώθηκε. <Οι βολίδες σου θα πορευτούν στο φως της αστραπής των όπλων σου.> Με τη λέξη βολίδες εδώ εννοεί αυτούς που διατρέχουν ολόκληρη τη γη και στέλνονται σαν από τόξο, δηλαδή από ισχυρό χέρι, τους αγίους αποστόλους και ευαγγελιστές, για τους οποίους είπε κάπου και ο μακάριος Δαβίδ: «Σαν βέλη στο χέρι δυνατού, έτσι είναι οι γιοι των εκδιωγμένων».

Βέλη του πάλι είναι οι μυσταγωγοί, οι οποίοι πλήττουν τους πλανημένους και εκείνους που δεν γνωρίζουν τον εκ φύσεως και αληθινό Θεό, όχι προς θάνατον, αλλά για να τους οδηγήσουν στην εν Χριστώ αγάπη, ώστε να υποταχθούν σε αυτόν. Τέτοια είναι και η νύμφη που περιγράφεται στο Άσμα Ασμάτων, η οποία λέει σαφώς: «Διότι εγώ είμαι πληγωμένη από την αγάπη». Το ότι δε οι θεσπέσιοι μαθητές έγιναν εξαιρετικά γενναίοι και ρωμαλέοι, το επιβεβαιώνει ο σοφότατος ψαλμωδός λέγοντας γι' αυτούς εν Πνεύματι: «Σαν τα βέλη στο χέρι του δυνατού, έτσι είναι οι υιοί των απορριφθέντων». Διότι «απορριφθέντες» αποκαλεί όσους προέρχονται από τον Ισραήλ, καθώς εξέπεσαν από τη θεία χάρη επειδή συμπεριφέρθηκαν υβριστικά στον Χριστό. Ωστόσο, οι υιοί τους έγιναν βέλη που εκτοξεύονται σαν από το χέρι ενός δυνατού. Είπε κάπου και ο Αββακούμ, απευθυνόμενος πάλι προς τον ίδιο τον Εμμανουήλ σχετικά με τους αγίους αποστόλους: «Διότι οι βολίδες σου θα πορευτούν στο φέγγος της αστραπής των όπλων σου». <Και θα εξεγείρω τα τέκνα σου, Σιών, εναντίον των τέκνων των Ελλήνων, και θα σε μεταχειριστώ ως ρομφαία μαχητού.> Ιδού λοιπόν, σαφώς ονομάζει δικό του τόξο τους μυσταγωγούς που προέρχονται από τους Ιουδαίους. Διότι ποια είναι τα τέκνα της Σιών που εξεγείρονται εναντίον των τέκνων των Ελλήνων, αν όχι οι θεσπέσιοι μαθητές, και εκείνοι που κατά καιρούς ηγούνται των εκκλησιών και ορθοτομούν τον λόγο της αλήθειας; Διότι πώς θα μπορούσε να νοηθεί άλλη ως νοητή Σιών εκτός από την Εκκλησία;

Του ιδίου εις την Υπαπαντήν του Κυρίου, και εις την Θεοτόκον, και εις τον δίκαιον Συμεώνα. Εκείνος που υψώνεται στα μεσούρανα με τον στοχασμό των επουρανίων, εκείνος που πετάει ψηλά με την περιφρόνηση των επιγείων, ο Παύλος, ο θεόληπτος νους, η χριστοκίνητη γλώσσα, η ωραιότατη γραφίδα του οξυγράφου γραμματέως, που καλλιγράφησε για την Εκκλησία τα δόγματα της αλήθειας, το θεοχάλκευτο βέλος στο χέρι του Δυνατού, που κατάφερε καίριο πλήγμα στην καρδιά του κοσμοκράτορα του σκότους, η αστραπή που έλαμψε από την Ιερουσαλήμ και περίγυρα μέχρι το Ιλλυρικό, ή μάλλον μέχρι τα πέρατα της γης, η διαυγέστατη και μεγαλόφωνη φωνή της θείας βροντής μέσα στον μυστικό τροχό του Ευαγγελίου, το οποίο κύλησε σε όλη την οικουμένη· αυτός, μιλώντας σαν από τα ίδια τα άδυτα του παραδείσου, όπου έγινε αυτήκοος μάρτυρας άρρητων ρημάτων· ή μάλλον σαν από τον ίδιο τον υψηλό και επηρμένο θρόνο της δόξας, όπου παρίσταται· ετοιμάζοντας έντιμη προπομπή για την παρούσα αγία και Δεσποτική εορτή, προς υποδοχή του Βασιλέως της δόξης· σαν μια μυστικότατη σύγκλητο, προετοιμάζει τον λαό της Εκκλησίας, το βασίλειο ιεράτευμα, παρατεταγμένο κατά κάποιον τρόπο σε σειρές, διατάσσοντας την τάξη, τον ρυθμό και την αρμονία της ευπρεπούς πολιτείας, και λέει: Αδελφοί, μην γίνεστε παιδιά στη σκέψη, αλλά να είστε νήπια ως προς την κακία· στη δε σκέψη να γίνεστε τέλειοι.

«Εάν μη Κύριος»: Διότι η έκβαση δεν εξαρτάται ούτε από αυτόν που τρέχει ούτε από αυτόν που θέλει (ή έρχεται)· τα πάντα γίνονται με την ευδοκία του Θεού. Επειδή και ο Σολομών οικοδόμησε οίκο, αλλά ο Θεός δεν ευδόκησε σε αυτόν· ο Χριστός όμως οικοδόμησε την Εκκλησία και ευδόκησε σε αυτήν. «Εάν μη φυλάξη»: Οι Ιουδαίοι φύλασσαν την παλαιά Ιερουσαλήμ, αλλά ο Κύριος δεν ευδόκησε· διότι προέβλεπε τη νέα Ιερουσαλήμ, η οποία είναι η Εκκλησία. «Εις μάτην»: Διότι οι Ιουδαίοι αγρυπνούσαν στην προσευχή, αλλά μάταια, εφόσον ο Χριστός δεν ήταν παρών. «Εγείρεσθαι»: Σημαίνει τον λόγο του Χριστού, τον οποίο είπε στους μαθητές του: Εγερθείτε, ας φύγουμε από εδώ. Διότι αυτό δηλώνουν τα όσα ακολουθούν (το επόμενο). «Οι εσθίοντες»: Διότι με οδύνη έτρωγαν οι απόστολοι αφότου ο Κύριος κοιμήθηκε τον ζωοποιό και αοίδιμο θάνατο, πάσχοντας και υπομένοντας (έχοντας υπομείνει) <ή αναλογιζόμενοι> κάτι το ανθρώπινο. «Ιδού»: Διότι ο Χριστός (ο Κύριος) έλαβε ως κληρονομιά την ανθρωπότητα με τον θάνατό του, δηλαδή τους υιούς του φωτός. «Ο μισθός»: Με τον όρο κοιλιά (γαστέρα) εννοεί το βάπτισμα, διότι από εκεί, σαν από μία κοιλιά, ξεπήδησαν οι πιστοί· επειδή αυτοί τυγχάνουν να είναι ο μισθός και ο καρπός του Κυρίου. «Ωσεί βέλη»: Διότι, όπως ακριβώς το βέλος, όταν εκτοξεύεται από τον δυνατό, έτσι και τα τέκνα των Ιουδαίων απορρίφθηκαν από τον Χριστό, δηλαδή εκείνοι που έχουν εκπέσει. «Μακάριος»: Διότι αληθινά μακάριος είναι εκείνος που αντλεί πάντοτε από τον ίδιο τον Χριστό την επιθυμία της σωτηρίας.

Διότι και αυτή έχει ανάγκη από την άνωθεν βοήθεια, και τα Ιεροσόλυμα θα καυχηθούν για το πλήθος τους. Η ευημερία, όμως, δεν θα συνίσταται μόνο σε αυτά, όπως δηλαδή στην ανοικοδόμηση, στη φύλαξη και στην πολυτεκνία, αλλά θα προστεθούν σε αυτά και άλλα. Και υποδεικνύοντας ποια είναι αυτά, προσθέτει λέγοντας: «Σαν βέλη στο χέρι του δυνατού, έτσι είναι οι γιοι των κατατρεγμένων». Κάποιος άλλος ερμηνευτής λέει: «Των δεσμωτών». Αυτό που εννοεί είναι το εξής: δεν θα βρίσκονται μόνο στην ασφάλεια των τειχών, ούτε απλώς σε οχυρωμένη πόλη, ούτε στην αφθονία των παιδιών, αλλά θα είναι και φοβεροί στους εχθρούς, και μάλιστα τόσο φοβεροί, όσο τα βέλη. Και δεν λέει απλώς «Βέλη», αλλά, «Στο χέρι των δυνατών». Διότι τα βέλη από μόνα τους δεν είναι φοβερά, παρά μόνο όταν τα κρατά κάποιος δυνατός, απειλώντας με θάνατο όσους επιτίθενται. Έτσι, λοιπόν, θα είναι φοβεροί και αυτοί. Αυτοί, ποιοι είναι; Οι γιοι των κατατρεγμένων.

Διότι πολλοί φύλαγαν τις πόλεις των Χαναναίων, αλλά επειδή ο Κύριος δεν τις φύλαγε, έγιναν εύκολη λεία για τον λαό του Θεού και τα εξής για τις πόλεις που πολιορκούνταν «και έτρωγαν άρτο οδύνης. Όταν όμως δώσει στους αγαπητούς του ύπνο», τον τελευταίο, «ιδού οι υιοί» θεωρούνται «κληρονομία του Κυρίου». «Και ο μισθός του καρπού της κοιλίας», αυτός που προέρχεται από τη νηστεία, είναι «σαν βέλη στο χέρι δυνατού», κατασφάζοντας τις προσβολές των παθών και τις πανουργίες των δαιμόνων. Διότι «έτσι» αριστεύουν «οι υιοί των αποτιναχθέντων» από τα πάθη και τις βιοτικές μέριμνες. «Μακάριος όποιος εκπληρώσει την επιθυμία του από αυτούς» ελεύθερα· «δεν θα καταισχυνθούν, όταν θα μιλούν στους εχθρούς τους στις πύλες» της τελευτής τους.