Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 128:5

Διότι, όταν άρχισε αυτή να αναπτύσσεται, συνεχώς της επιτίθεντο οι πάντες· στην αρχή μεν οι βασιλιάδες, οι λαοί και οι τύραννοι· μετά δε από αυτά, οι επιβουλές των αιρέσεων, και πολύς και ποικίλος πόλεμος αναζωπυρωνόταν από παντού· αλλ' όμως τίποτα δεν ίσχυσε· αντίθετα, τα μεν έργα των πολεμίων διαλύθηκαν, ενώ τα της Εκκλησίας ανθίζουν. Ας καταισχυνθούν και ας στραφούν προς τα πίσω όλοι όσοι μισούν τη Σιών.

Άλλος: Ας ανατραπούν προς τα οπίσω. Ας γίνουν σαν το χορτάρι των δωμάτων, το οποίο ξεράθηκε πριν ξεριζωθεί· με το οποίο δεν γέμισε το χέρι του ο θεριστής. Έτερος λέει: Τη χούφτα του. Και την αγκαλιά του αυτός που συλλέγει τα δεμάτια.

Και δεν είπαν οι διαβάτες: Η ευλογία του Κυρίου να είναι πάνω σας. Σας ευλογήσαμε στο όνομα του Κυρίου. Ολοκληρώνει την προτροπή του με ευχή, προετοιμάζοντας τον ακροατή να λάβει θάρρος τόσο από τη διήγηση των παρελθόντων γεγονότων, όσο και από την ίδια την ευχή, και καταδεικνύοντας ότι η αιτία του πολέμου ήταν άδικη. Διότι ο πόλεμος υποκινήθηκε από φθόνο και μίσος· γι' αυτό λέει: Ας ντροπιαστούν και ας στραφούν προς τα πίσω όλοι όσοι μισούν τη Σιών. Ας μην ηττηθούν απλώς, αλλά αισχρά και καταγέλαστα. Έπειτα, αφού είπε, «Ας γίνουν σαν το χορτάρι των δωμάτων», επιμένει σε αυτή την εικόνα, μη παρομοιάζοντάς τους απλώς με το χορτάρι, αλλά με αυτό των δωμάτων. Μολονότι και αυτό που φυτρώνει σε εύφορο κάμπο μαραίνεται γρήγορα, εντούτοις εκείνος, θέλοντας να καταδείξει ακόμη περισσότερο την ευτέλεια των εχθρών, τους παρομοιάζει με το χορτάρι των δωμάτων· ώστε να φανερώσει και από τις δύο πλευρές το πόσο εύκολα καταπίπτουν, τόσο από τη φύση του χόρτου, όσο και από τη φύση του τόπου.

Ωδή τρίτη. Σε τον επί υδάτων. Ευδόκησε, Παρθένε, να ανυψωθούν πάνω από την ύλη και από κάθε βιωτικό δεσμό όσοι παραμένουν στον ναό σου, ώστε να σου προσφέρουμε την άυλη θυσία της αινέσεως με άυλο νου. Είθε όσοι μισούν την πόλη σου, αυτήν τη νέα Σιών, να γίνουν σαν το χόρτο των δωμάτων που ξεραίνεται πριν την ώρα του, ενώ αυτή είθε να ανανεωθεί, προσφέροντας θαλερούς καρπούς στον Γεωργό των ψυχών. «Σύρε τη ρομφαία που τραυμάτισε την πλευρά του Υιού σου και φράξε αμέσως τον δρόμο απέναντι σε εκείνους που με καταδιώκουν, Πανύμνητε», ανακράζει η πόλη σου, την οποία πολλές φορές διεφύλαξες.

Ψαλμός 128 (ρκη'). Ωδή των αναβαθμών. «Πολλές φορές με πολέμησαν από τα νιάτα μου» ας λέει ο νους που βλέπει τον Θεό, «αλλά δεν με νίκησαν». «Στην πλάτη μου κατασκεύαζαν σκευωρίες οι αμαρτωλοί». Διότι, όταν ο νους θεωρεί τον Θεό, οι τεχνίτες των παθών δεν τολμούν να κατασκευάσουν τις σκευωρίες τους κατά πρόσωπο, αλλά από πίσω, το οποίο και ονομάζεται νώτος. «Μάκρυναν την ανομία τους» οι προαναφερθέντες αμαρτωλοί τεχνίτες, είτε πρόκειται για δαίμονες είτε για βαρβάρους, πολεμώντας από τα πίσω· δεν μπόρεσαν να προκαλέσουν γρήγορη άλωση. Και «ο Κύριος δίκαια συνέτριψε τους αυχένες τους», δηλαδή των αμαρτωλών. «Ας ντροπιαστούν και ας στραφούν προς τα πίσω όλοι όσοι μισούν τη Σιών», τόσο την αισθητή όσο και τη νοητή Σιών, την εκκλησία του Θεού. «Ας γίνουν σαν το χορτάρι των δωμάτων, το οποίο ξεράθηκε πριν καν ξεριζωθεί». Διότι από κάθε χορτάρι, ξεραίνεται γρηγορότερα αυτό των δωμάτων, με το οποίο καταράται να μοιάσουν όσοι μισούν τη Σιών. Και όπως λέει, έτσι ακριβώς έπαθαν, «και δεν γέμισε το χέρι του αυτός που θερίζει, ούτε τον κόρφο του αυτός που μαζεύει τα δεμάτια», περιπίπτοντας σε αθλιότατη ακαρπία.

Και γι' αυτό δεν άκουσαν από κανέναν το «Ευλογία Κυρίου εφ' ημάς». Διότι όσον αφορά τους ασεβείς και τους τυράννους που μισούν τη Σιών, και οι οποίοι εγκατέλειψαν τη ζωή με αφορία ευσέβειας, κανένας από όσους βρίσκονται στη ζωή δεν ευλογεί, δηλαδή δεν επαινεί, τους ασεβείς εκ μέρους του Κυρίου, διότι ξηράνθηκαν άκαρποι «σαν το χορτάρι των δωμάτων».

Διότι πονούσε και είχε πρηστεί σε εκείνα τα μέρη με τα οποία γίνεται η διάκριση των ευνούχων από τους άλλους ανθρώπους· και όχι μόνο, περπατώντας με δυσκολία εξαιτίας αυτού, παρουσίασε τον εαυτό του σε εμάς σαν μέλισσα μέσα στον χειμώνα, αλλά ίσως και ο ίδιος ντρεπόταν για αυτή την ασθένεια και ήθελε να κρύψει την αδυναμία του, αν και έχουμε λάβει την εντολή να ντρεπόμαστε για τα ψυχικά και όχι για τα σωματικά πάθη. Διότι λέει: «Ας ντραπούν οι ασεβείς και ας οδηγηθούν στον άδη»· και πάλι: «Ντρέψου, Σιδώνα, είπε η θάλασσα», υποδηλώνοντας την ειδωλολατρία με το όνομα της Σιδώνας· και επίσης: «Ας ντραπούν και ας στραφούν προς τα πίσω όλοι όσοι μισούν τη Σιών»· και ο Κύριος μίλησε για αυτούς που παραδίδονται στην αιώνια αισχύνη, όχι ως εκείνους που βαρύνονται από σωματικά πάθη (διότι ο Ίδιος βάσταξε τις αδυναμίες και τις ασθένειές μας), αλλά για εκείνους που ασθένησαν ψυχικά και έγιναν εργάτες φαύλων πράξεων. [2] Διότι από τα νοσήματα, άλλα μεν είναι ακούσια, όσα δηλαδή εντοπίζονται στο σώμα και γύρω από το σώμα· άλλα δε είναι εκούσια και γεννήματα της δικής μας βούλησης, όσα φθείρουν την ομορφιά της αυτεξούσιας και νοερής ψυχής· και για τον λόγο αυτό, για τα μεν πρώτα κανείς από τους αγίους δεν φαίνεται να μας κατηγόρησε ποτέ, ούτε ο νόμος, ούτε προφήτης, ούτε δίκαιος, ούτε απόστολος, ούτε δάσκαλος (διότι σε αυτά υπόκειντο και όλοι εκείνοι, εφόσον έφεραν σώμα παρόμοιο με το δικό μας· το οποίο έλαβε και ο ίδιος ο Κύριος όταν έγινε άνθρωπος και κατέστη ομοιοπαθής με εμάς, και μέσω του σώματος και της λογικής ψυχής έγινε ομοούσιος). [3] Για τα προαιρετικά όμως και μη αναγκαία πάθη της ψυχής μάς κατηγόρησαν όλοι: ο μεν νόμος τιμωρώντας τα και ορίζοντας την κατάλληλη κόλαση για το πάθος· οι προφήτες παραγγέλλοντας να απέχουμε από αυτά και να στρεφόμαστε προς τα καλύτερα· οι δίκαιοι συμβουλεύοντας την εγκατάλειψή τους, οι απόστολοι καθοδηγώντας μας προς την απομάκρυνση από αυτά, και οι δάσκαλοι υποδεικνύοντάς μας τη φυγή από αυτά. [4] Και ο Κύριος, αφού πρώτος μας υπέδειξε τον δρόμο της δικαιοσύνης και πρώτος άνοιξε το μονοπάτι της τέλειας απομάκρυνσης από τα ψυχικά πάθη, φιλάνθρωπα διακήρυξε προς όλους το: «Μάθετε από εμένα».