Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 128:6

Γι' αυτό προσθέτει: «Διότι σαν το χορτάρι γρήγορα θα ξεραθούν». (A f. 191 b) Προτρέπει να αποφεύγουμε την πονηρία, διότι αποτελεί έκπτωση από κάθε αγαθό, περιγράφοντας το τέλος της. Και τι μαραίνεται τόσο εύκολα όσο το χορτάρι του αγρού και η φύση του λαχάνου; Διότι αυτά, αφού ανθίσουν για λίγο, μαραίνονται. Έτσι κάπου λέει για τους λαμπρούς στον κόσμο: Ας γίνουν σαν το χορτάρι των δωμάτων· διότι τα χόρτα που φυτρώνουν στις στέγες, επειδή δεν έχουν ρίζα, είναι άκαρπα και γι' αυτό πιο έτοιμα να μαραθούν. —Δεν πρέπει λοιπόν να τα ζηλεύουμε αυτά, από τα οποία άλλα πετιούνται με ατιμία και άλλα παραδίδονται στη φωτιά, αφού παύσει η πρόσκαιρη ακμή τους, όπως τα χλωρά βότανα, τα οποία είναι χρήσιμα μόνο όσο πρασινίζουν· διότι σε αυτά μοιάζει η ευημερία των ανθρώπων, εξαιτίας του σαθρού και πρόσκαιρου χαρακτήρα της, και επειδή την περιμένει το πυρ της γέεννας. Είναι όμως αγιοπρεπές να ζηλεύουμε εκείνους, τους οποίους ακολουθεί η διαρκής δόξα από τον Θεό, η οποία συναγωνίζεται τη λαμπρότητα των ανδραγαθημάτων. «Έλπισε στον Κύριο και πράττε την αγαθότητα, και κατασκήνωσε στη γη». (A f. 191 b, B f. 125 b, C f. 76 b) Δηλαδή: Αγάπησε την ευδοκίμηση, δίψασε για την απόκτηση των ιερών χαρισμάτων, αγάπησε αυτά που είναι φυλαγμένα για τους αγίους και τεθησαυρισμένα κοντά στον Θεό.

Άλλος: Ας ανατραπούν προς τα οπίσω. Ας γίνουν σαν το χορτάρι των δωμάτων, το οποίο ξεράθηκε πριν ξεριζωθεί· με το οποίο δεν γέμισε το χέρι του ο θεριστής. Έτερος λέει: Τη χούφτα του. Και την αγκαλιά του αυτός που συλλέγει τα δεμάτια.

Και δεν είπαν οι διαβάτες: Η ευλογία του Κυρίου να είναι πάνω σας. Σας ευλογήσαμε στο όνομα του Κυρίου. Ολοκληρώνει την προτροπή του με ευχή, προετοιμάζοντας τον ακροατή να λάβει θάρρος τόσο από τη διήγηση των παρελθόντων γεγονότων, όσο και από την ίδια την ευχή, και καταδεικνύοντας ότι η αιτία του πολέμου ήταν άδικη. Διότι ο πόλεμος υποκινήθηκε από φθόνο και μίσος· γι' αυτό λέει: Ας ντροπιαστούν και ας στραφούν προς τα πίσω όλοι όσοι μισούν τη Σιών. Ας μην ηττηθούν απλώς, αλλά αισχρά και καταγέλαστα. Έπειτα, αφού είπε, «Ας γίνουν σαν το χορτάρι των δωμάτων», επιμένει σε αυτή την εικόνα, μη παρομοιάζοντάς τους απλώς με το χορτάρι, αλλά με αυτό των δωμάτων. Μολονότι και αυτό που φυτρώνει σε εύφορο κάμπο μαραίνεται γρήγορα, εντούτοις εκείνος, θέλοντας να καταδείξει ακόμη περισσότερο την ευτέλεια των εχθρών, τους παρομοιάζει με το χορτάρι των δωμάτων· ώστε να φανερώσει και από τις δύο πλευρές το πόσο εύκολα καταπίπτουν, τόσο από τη φύση του χόρτου, όσο και από τη φύση του τόπου.

Ωδή τρίτη. Σε τον επί υδάτων. Ευδόκησε, Παρθένε, να ανυψωθούν πάνω από την ύλη και από κάθε βιωτικό δεσμό όσοι παραμένουν στον ναό σου, ώστε να σου προσφέρουμε την άυλη θυσία της αινέσεως με άυλο νου. Είθε όσοι μισούν την πόλη σου, αυτήν τη νέα Σιών, να γίνουν σαν το χόρτο των δωμάτων που ξεραίνεται πριν την ώρα του, ενώ αυτή είθε να ανανεωθεί, προσφέροντας θαλερούς καρπούς στον Γεωργό των ψυχών. «Σύρε τη ρομφαία που τραυμάτισε την πλευρά του Υιού σου και φράξε αμέσως τον δρόμο απέναντι σε εκείνους που με καταδιώκουν, Πανύμνητε», ανακράζει η πόλη σου, την οποία πολλές φορές διεφύλαξες.

Ψαλμός 128 (ρκη'). Ωδή των αναβαθμών. «Πολλές φορές με πολέμησαν από τα νιάτα μου» ας λέει ο νους που βλέπει τον Θεό, «αλλά δεν με νίκησαν». «Στην πλάτη μου κατασκεύαζαν σκευωρίες οι αμαρτωλοί». Διότι, όταν ο νους θεωρεί τον Θεό, οι τεχνίτες των παθών δεν τολμούν να κατασκευάσουν τις σκευωρίες τους κατά πρόσωπο, αλλά από πίσω, το οποίο και ονομάζεται νώτος. «Μάκρυναν την ανομία τους» οι προαναφερθέντες αμαρτωλοί τεχνίτες, είτε πρόκειται για δαίμονες είτε για βαρβάρους, πολεμώντας από τα πίσω· δεν μπόρεσαν να προκαλέσουν γρήγορη άλωση. Και «ο Κύριος δίκαια συνέτριψε τους αυχένες τους», δηλαδή των αμαρτωλών. «Ας ντροπιαστούν και ας στραφούν προς τα πίσω όλοι όσοι μισούν τη Σιών», τόσο την αισθητή όσο και τη νοητή Σιών, την εκκλησία του Θεού. «Ας γίνουν σαν το χορτάρι των δωμάτων, το οποίο ξεράθηκε πριν καν ξεριζωθεί». Διότι από κάθε χορτάρι, ξεραίνεται γρηγορότερα αυτό των δωμάτων, με το οποίο καταράται να μοιάσουν όσοι μισούν τη Σιών. Και όπως λέει, έτσι ακριβώς έπαθαν, «και δεν γέμισε το χέρι του αυτός που θερίζει, ούτε τον κόρφο του αυτός που μαζεύει τα δεμάτια», περιπίπτοντας σε αθλιότατη ακαρπία.

Και γι' αυτό δεν άκουσαν από κανέναν το «Ευλογία Κυρίου εφ' ημάς». Διότι όσον αφορά τους ασεβείς και τους τυράννους που μισούν τη Σιών, και οι οποίοι εγκατέλειψαν τη ζωή με αφορία ευσέβειας, κανένας από όσους βρίσκονται στη ζωή δεν ευλογεί, δηλαδή δεν επαινεί, τους ασεβείς εκ μέρους του Κυρίου, διότι ξηράνθηκαν άκαρποι «σαν το χορτάρι των δωμάτων».

Ύψιστε Δέσποτα, κριτή των πάντων, μην περιμένεις τίποτα από εμάς· διότι δεν έχεις ανάγκη τα δικά μας αγαθά, επειδή ο καθένας ρέπει προς την πονηρία και με τη διάνοια και με τη θέλησή του. Γι' αυτό, Σωτήρα, κυβέρνησε τις ημέρες μας σύμφωνα με το θέλημά σου, χωρίς να αναμένεις τη δική μας επιστροφή· διότι αυτή ούτε έρχεται· και αν έρθει για λίγο, δεν παραμένει μέχρι τέλους, όπως ο σπόρος που έπεσε στις πέτρες· όπως το χορτάρι της στέγης που ξεράθηκε πριν μεγαλώσει· αλλά άπλωσε σε εμάς τους οικτιρμούς σου και σε όλους όσοι αναβοούν: Άνοιξε.

Εμείς όμως, όταν περάσουμε πέντε ή δέκα χρόνια, ή μάθουμε τις διατάξεις του μοναστηριού, ή αποστηθίσουμε λίγα λόγια της Γραφής, ή κάνουμε τόσες και τόσες γονυκλισίες, ή προσευχηθούμε, ή νηστέψουμε, κυριευόμαστε από οίηση και υπερηφανευόμαστε σαν να έχουμε επιτελέσει τα πάντα. Γι' αυτόν τον λόγο πέφτουμε σαν τα φύλλα, και τα οστά μας συντρίβονται στον άδη. Ξεραινόμαστε πριν καν ξεριζωθούμε, και είμαστε σοφοί στην αμάθεια, και ελλόγιμοι στην αλογία. Και αναδεικνύουμε τους εαυτούς μας δασκάλους, ζηλωτές και ακριβολόγους, και θεωρούμε πως η αλήθεια παραμένει σταθερή μόνο σε εμάς.