Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 128:7

ΣΤ΄. Φοβερό πράγμα είναι η ακαρπία της γης και η απώλεια των καρπών· και πώς να μην είναι, όταν αυτοί ήδη έδιναν χαρά με τις ελπίδες και πλησίαζαν στις αποθήκες; Φοβερό πράγμα είναι και ο παράκαιρος θερισμός, και το να σκυθρωπάζουν οι γεωργοί για τους κόπους τους και να κάθονται δίπλα στα γεννήματά τους σαν να παρακάθονται σε νεκρούς, γεννήματα τα οποία εξέθρεψε μια ήπια βροχή και τα θέρισε μια άγρια· από τα οποία δεν γέμισε το χέρι του ο θεριστής, ούτε την αγκαλιά του εκείνος που συλλέγει τα δεμάτια· ούτε έλαβε γι' αυτά την ευλογία, την οποία απευθύνουν στους γεωργούς οι διαβάτες.

Άλλος: Ας ανατραπούν προς τα οπίσω. Ας γίνουν σαν το χορτάρι των δωμάτων, το οποίο ξεράθηκε πριν ξεριζωθεί· με το οποίο δεν γέμισε το χέρι του ο θεριστής. Έτερος λέει: Τη χούφτα του. Και την αγκαλιά του αυτός που συλλέγει τα δεμάτια.

Ψαλμός 128 (ρκη'). Ωδή των αναβαθμών. «Πολλές φορές με πολέμησαν από τα νιάτα μου» ας λέει ο νους που βλέπει τον Θεό, «αλλά δεν με νίκησαν». «Στην πλάτη μου κατασκεύαζαν σκευωρίες οι αμαρτωλοί». Διότι, όταν ο νους θεωρεί τον Θεό, οι τεχνίτες των παθών δεν τολμούν να κατασκευάσουν τις σκευωρίες τους κατά πρόσωπο, αλλά από πίσω, το οποίο και ονομάζεται νώτος. «Μάκρυναν την ανομία τους» οι προαναφερθέντες αμαρτωλοί τεχνίτες, είτε πρόκειται για δαίμονες είτε για βαρβάρους, πολεμώντας από τα πίσω· δεν μπόρεσαν να προκαλέσουν γρήγορη άλωση. Και «ο Κύριος δίκαια συνέτριψε τους αυχένες τους», δηλαδή των αμαρτωλών. «Ας ντροπιαστούν και ας στραφούν προς τα πίσω όλοι όσοι μισούν τη Σιών», τόσο την αισθητή όσο και τη νοητή Σιών, την εκκλησία του Θεού. «Ας γίνουν σαν το χορτάρι των δωμάτων, το οποίο ξεράθηκε πριν καν ξεριζωθεί». Διότι από κάθε χορτάρι, ξεραίνεται γρηγορότερα αυτό των δωμάτων, με το οποίο καταράται να μοιάσουν όσοι μισούν τη Σιών. Και όπως λέει, έτσι ακριβώς έπαθαν, «και δεν γέμισε το χέρι του αυτός που θερίζει, ούτε τον κόρφο του αυτός που μαζεύει τα δεμάτια», περιπίπτοντας σε αθλιότατη ακαρπία.

Και ότι αυτό είναι αλήθεια, μπορούμε να το διαπιστώσουμε από τον παρόντα καιρό και να το μάθουμε εκ πείρας, ότι δηλαδή όλοι έτρεξαν με βιασύνη να σπείρουν, κανείς όμως, κατά τον θείο Δαβίδ, δεν γέμισε το χέρι του θερίζοντας, ούτε τον κόρφο του αυτός που μαζεύει τα δεμάτια. Και τώρα υπάρχει θλίψη σε όλους και στενοχώρια και πολλή δεινότητα, και δεν κατανοούμε την αιτία για την οποία συμβαίνουν αυτά. Μήπως, δηλαδή, ξέχασε ο Θεός να δώσει εντολή στα σύννεφά του να ρίξουν βροχή στη γη και να θρέψουν τα σπέρματα; Μήπως συγκράτησε τα αγαθά του, για να μην εκλείψουν; Μήπως ατόνησε; Μήπως κουράστηκε να μας ευεργετεί καθημερινά; Σε καμία περίπτωση· διότι μύριους τέτοιους κόσμους και δισμύριους, μάλλον δε και αναρίθμητους, μπορεί να ευεργετεί και να περιθάλπει και να τρέφει και να προνοεί μόνο με το θέλημά του. Αιτία όμως της δυσχέρειας της ζωής είναι ο διεστραμμένος και απρόσεκτος βίος μας και η παράβαση των θείων και σωτηριωδών εντολών.