Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 129:7

Κοντά του υπάρχει άφθονη λύτρωση. Διότι έδωσε το τίμιο αίμα του ως λύτρο για εμάς, αφού έγινε ο Αμνός του Θεού· διότι αυτός φέρει τις αμαρτίες μας και υποφέρει για εμάς. Επιτέλεσε δε και λύτρωση για τον λαό του, σύμφωνα με τον Ζαχαρία· και σύμφωνα με την αγία Παρθένο, προσέτρεξε σε βοήθεια του Ισραήλ.

ΨΑΛΜΟΣ ΡΛ΄. Ακολούθως, η παρούσα ωδή, όπως και η προηγούμενη από αυτήν, περιέχει λόγια ταπεινοφροσύνης εκείνου που έχει φθάσει στην τελειότητα εν Κυρίω, και μάλιστα αυτού που δύναται να λέει: «Ένεκεν του ονόματός σου σε υπέμεινα, Κύριε». Ο δε Δαβίδ, έχοντας όπως είναι φυσικό διδαχθεί από τις φωνές του Αγίου Πνεύματος ότι υπάρχει ιλασμός παρά τω Θεώ και άφθονη λύτρωση πλησίον Του, εάν κάποιος πιστέψει, αναγκαστικά προσφέρει τον εαυτό του στον Λυτρωτή. Γι' αυτό και φέρει την επιγραφή: «Του Δαβίδ, για την άφεση των παραπτωμάτων, απαριθμώντας τα δικά του ανδραγαθήματα». Διότι ποτέ, λέει, δεν υπερηφανεύτηκα όπως ένας άρχοντας πάνω στο έθνος του· ούτε χαυνώθηκα στρέφοντας το βλέμμα μου μακριά από τον Θεό και υποχωρώντας από τη σταθερότητα του φόβου Του· ούτε πάλι διήγαγα τον βίο μου με πλούσια τρυφή· ούτε είχα μεγαλύτερη ιδέα, λέει, για τον εαυτό μου από τα προσόντα που πραγματικά διαθέτω, όπως ακριβώς κάνουν εκείνοι που θεωρούν τους εαυτούς τους συνετούς και φαντάζουν σοφοί στα ίδια τους τα μάτια.

Γενηθήτω. Αυτή είναι η φωνή του πρωτοπλάστου. Εάν ανομίας. Διότι ποιος μπορεί να υπομείνει, όταν ερευνά τις πράξεις του καθενός μας; Ότι παρά σοί. Διότι αυτός που κρίνει παρέχει και τη συγχώρεση. Ένεκεν-υπέμεινα. Διότι με την ελπίδα του ονόματος του Θεού τα πάντα υπομένει ο πιστός άνθρωπος. Υπέμεινεν. Επειδή πίστεψε ότι ο λόγος του Θεού είναι αψευδής και ότι υπάρχει προ των αιώνων. Ήλπισεν. Διότι έτσι σώζονται οι πιστοί μέσω της ελπίδας (στην ελπίδα). Από φυλακής. Από την πρωινή ώρα (τη φυλακή)· διότι η φυλακή σημαίνει ώρα. Επομένως, από το πρωί μέχρι το βράδυ δεν λύγισε η ψυχή του Αδάμ, ελπίζοντας στην παρουσία του Χριστού (του Κυρίου). Από φυλακής. Δηλαδή από την ώρα της αναστάσεως· διότι η ανάσταση έγινε το πρωί. Έκτοτε έλαβε την ελπίδα ο νέος λαός, ο οποίος είναι ο Ισραήλ, έχοντας τη μορφή του Θεού. Ότι παρά τω Κυρίω. Διότι έλεος και λύτρωση των αμαρτιών υπάρχει μόνο στον Θεό. Και αυτός. Εννοεί τον νέο λαό, ο οποίος είναι ο Ισραήλ. Διότι αυτόν λύτρωσε ο Θεός από κάθε ανομία. Ωδή των αναβαθμών· άσμα των υψηλών. Κύριε. Μιλάει για τον νέο λαό, ο οποίος, παρόλο που αξιώθηκε τέτοιας δόξας και τέτοιων μυστηρίων, η καρδιά του δεν υψώθηκε ούτε τα μάτια της ψυχής του λοξοδρόμησαν. Αυτά (αυτό) δε τα είπε ο Δαβίδ και για τον εαυτό του. Ουδέ επορεύθην. Ο προφήτης λέει: δεν νόσησα από υπερηφάνεια, παρόλο που αξιώθηκα βασιλείας και προφητείας.

Διότι τα πάντα είναι γι' αυτόν εύκολα και απλά, και θα μπορέσει να βρει διέξοδο στα αδιέξοδα. Επομένως, μην περιμένεις να απολαύσεις τη βοήθειά του μόνο όταν τα πράγματα εξελίσσονται ευνοϊκά, αλλά κυρίως τότε που επικρατεί τρικυμία και καταιγίδα, και επικρέμαται ο έσχατος κίνδυνος. Διότι τότε κυρίως ο Θεός φανερώνει περισσότερο τη δύναμή του. Αυτό λοιπόν είναι που εννοεί: ότι πρέπει διαρκώς να ελπίζουμε στον Κύριο, σε όλο μας τον βίο, σε όλη μας τη ζωή. Διότι στον Κύριο υπάρχει το έλεος, και άφθονη είναι σε αυτόν η λύτρωση. Και αυτός θα λυτρώσει τον Ισραήλ από όλες τις ανομίες του.

Τι σημαίνει το: «Διότι στον Κύριο υπάρχει το έλεος»; Εκεί, λέγει, υπάρχει πηγή και θησαυρός φιλανθρωπίας, που αναβλύζει αδιάκοπα. Όπου δε υπάρχει έλεος, υπάρχει και λύτρωση· και όχι απλώς λύτρωση, αλλά άφθονη, και ένα απέραντο πέλαγος φιλανθρωπίας. Επομένως, ακόμη και αν έχουμε προδοθεί από τα αμαρτήματά μας, δεν πρέπει να καταπίπτουμε ούτε να απελπιζόμαστε.

Ψαλμός 129ος. Ωδή των αναβαθμών. «Εκ βαθέων έκραξα προς εσένα, Κύριε». Προηγουμένως μεν, από τα βάθη του άδη ο Αδάμ, έπειτα από τα βάθη της αιχμαλωσίας ο λαός, και έπειτα πάλι από τα βάθη των στεναγμών της καρδιάς κράζει αυτός που το επιθυμεί: «Κύριε, εισάκουσε τη φωνή μου. Ας γίνουν τα αυτιά σου προσεκτικά στη φωνή της δέησής μου. Εάν παρατηρήσεις τις ανομίες, Κύριε», και δεν συγχωρήσεις, «κανείς λοιπόν δεν θα μπορέσει να σταθεί», επειδή κανείς δεν είναι αναμάρτητος. Όχι εξαιτίας των έργων μου, αλλά «ένεκα του ονόματός σου σε υπέμεινα, Κύριε· υπέμεινε», δηλαδή παρέμεινε, «η ψυχή μου στον λόγο σου και ήλπισε σε εσένα», περιμένοντας το δικό σου έλεος. «Από την πρωινή φυλακή μέχρι τη νύχτα και από τη φυλακή» της πρώτης ηλικίας μέχρι την τελευταία, αυτός που ελπίζει στον Κύριο θα βρει «πολλή λύτρωση από αυτόν», ως Ισραηλιτικός νους που καθορά τον Θεό, στο μέτρο του εφικτού.