Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 129:8

Ας ελπίσει ο Ισραήλ στον Κύριο. Όπως εγώ, λέει ο βασιλιάς Δαβίδ, αν και ήμουν τόσος και τέτοιος άνδρας, ταπείνωσα τον εαυτό μου και τον οδήγησα στον ιλασμό και στον Λυτρωτή και Σωτήρα, έτσι παραγγέλλω και στον υπόλοιπο Ισραήλ να προσέρχεται με θάρρος στον ιλασμό· γνωρίζοντας με ακρίβεια ότι Αυτός θα λυτρώσει τον Ισραήλ, εάν προστρέξει σε Αυτόν, από όλες τις ανομίες του.

Γενηθήτω. Αυτή είναι η φωνή του πρωτοπλάστου. Εάν ανομίας. Διότι ποιος μπορεί να υπομείνει, όταν ερευνά τις πράξεις του καθενός μας; Ότι παρά σοί. Διότι αυτός που κρίνει παρέχει και τη συγχώρεση. Ένεκεν-υπέμεινα. Διότι με την ελπίδα του ονόματος του Θεού τα πάντα υπομένει ο πιστός άνθρωπος. Υπέμεινεν. Επειδή πίστεψε ότι ο λόγος του Θεού είναι αψευδής και ότι υπάρχει προ των αιώνων. Ήλπισεν. Διότι έτσι σώζονται οι πιστοί μέσω της ελπίδας (στην ελπίδα). Από φυλακής. Από την πρωινή ώρα (τη φυλακή)· διότι η φυλακή σημαίνει ώρα. Επομένως, από το πρωί μέχρι το βράδυ δεν λύγισε η ψυχή του Αδάμ, ελπίζοντας στην παρουσία του Χριστού (του Κυρίου). Από φυλακής. Δηλαδή από την ώρα της αναστάσεως· διότι η ανάσταση έγινε το πρωί. Έκτοτε έλαβε την ελπίδα ο νέος λαός, ο οποίος είναι ο Ισραήλ, έχοντας τη μορφή του Θεού. Ότι παρά τω Κυρίω. Διότι έλεος και λύτρωση των αμαρτιών υπάρχει μόνο στον Θεό. Και αυτός. Εννοεί τον νέο λαό, ο οποίος είναι ο Ισραήλ. Διότι αυτόν λύτρωσε ο Θεός από κάθε ανομία. Ωδή των αναβαθμών· άσμα των υψηλών. Κύριε. Μιλάει για τον νέο λαό, ο οποίος, παρόλο που αξιώθηκε τέτοιας δόξας και τέτοιων μυστηρίων, η καρδιά του δεν υψώθηκε ούτε τα μάτια της ψυχής του λοξοδρόμησαν. Αυτά (αυτό) δε τα είπε ο Δαβίδ και για τον εαυτό του. Ουδέ επορεύθην. Ο προφήτης λέει: δεν νόσησα από υπερηφάνεια, παρόλο που αξιώθηκα βασιλείας και προφητείας.

Διότι τα πάντα είναι γι' αυτόν εύκολα και απλά, και θα μπορέσει να βρει διέξοδο στα αδιέξοδα. Επομένως, μην περιμένεις να απολαύσεις τη βοήθειά του μόνο όταν τα πράγματα εξελίσσονται ευνοϊκά, αλλά κυρίως τότε που επικρατεί τρικυμία και καταιγίδα, και επικρέμαται ο έσχατος κίνδυνος. Διότι τότε κυρίως ο Θεός φανερώνει περισσότερο τη δύναμή του. Αυτό λοιπόν είναι που εννοεί: ότι πρέπει διαρκώς να ελπίζουμε στον Κύριο, σε όλο μας τον βίο, σε όλη μας τη ζωή. Διότι στον Κύριο υπάρχει το έλεος, και άφθονη είναι σε αυτόν η λύτρωση. Και αυτός θα λυτρώσει τον Ισραήλ από όλες τις ανομίες του.

Διότι, όπου υπάρχει έλεος και φιλανθρωπία, δεν γίνεται αυστηρός έλεγχος των σφαλμάτων, επειδή ο κριτής, εξαιτίας του μεγάλου ελέους και της κλίσης του προς τη φιλανθρωπία, παραβλέπει τα περισσότερα. Τέτοιος είναι άλλωστε ο Θεός, με διαρκή κλίση και προθυμία στο να ελεεί και να παρέχει συγχώρεση. Και αυτός θα λυτρώσει τον Ισραήλ από όλες τις ανομίες του. Εάν λοιπόν είναι τέτοιος, και το μέγεθος της φιλανθρωπίας του είναι διάχυτο παντού, είναι ολοφάνερο ότι και τον λαό του θα σώσει, και θα τον απαλλάξει όχι μόνο από την κόλαση, αλλά και από τα αμαρτήματα. Γνωρίζοντας επομένως αυτά, ας παραμένουμε παρακαλώντας, δεόμενοι, και ας μην υποχωρήσουμε ποτέ, είτε λάβουμε είτε δεν λάβουμε. Διότι, εάν είναι κύριος του να δίνει, είναι κύριος και του πότε να δίνει, και τον κατάλληλο καιρό τον γνωρίζει με ακρίβεια ο ίδιος. Ας παραμένουμε λοιπόν ικετεύοντας, παρακαλώντας, έχοντας θάρρος στο έλεος και στη φιλανθρωπία του, και ποτέ ας μην απελπιζόμαστε για τη σωτηρία μας, αλλά ας προσφέρουμε όσα εξαρτώνται από εμάς, και οπωσδήποτε θα ακολουθήσουν όσα προέρχονται από εκείνον, επειδή το έλεός του είναι άφατο και η φιλανθρωπία του άπειρη. Είθε όλοι μας να την επιτύχουμε, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, μαζί με τον οποίο ανήκει η δόξα στον Πατέρα, συνάμα και στο Άγιο Πνεύμα, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.