Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 130:3

Ας ελπίσει ο Ισραήλ στον Κύριο. Όπως εγώ, λέει ο βασιλιάς Δαβίδ, αν και ήμουν τόσος και τέτοιος άνδρας, ταπείνωσα τον εαυτό μου και τον οδήγησα στον ιλασμό και στον Λυτρωτή και Σωτήρα, έτσι παραγγέλλω και στον υπόλοιπο Ισραήλ να προσέρχεται με θάρρος στον ιλασμό· γνωρίζοντας με ακρίβεια ότι Αυτός θα λυτρώσει τον Ισραήλ, εάν προστρέξει σε Αυτόν, από όλες τις ανομίες του.

«Ούτε σε θαυμάσια» Δηλαδή, δεν θέλησα να είμαι (να θαυμάζομαι) πάνω από αυτό που είμαι (ήμουν), αλλά πάντοτε ταπεινωνόμουν. «Εάν δεν ταπεινοφρονούσα» Αυτά μεν τα λέει ο Δαβίδ για τον εαυτό του. Εννοούνται όμως και για τον Χριστό, διότι ταπείνωσε τον εαυτό Του, μη θεωρώντας αρπαγή το να είναι ίσος με τον Θεό. «Σαν το απογαλακτισμένο» Διότι και παιδί έγινε ο Κύριος και θήλασε και απογαλακτίστηκε και υποτασσόταν στους γονείς Του, όπως έχει γραφτεί. «Ως ανταποδώσεις» Διότι αυτά τα υπέμεινα, λέει ο Χριστός, για να ανταποδώσω στον άνθρωπο τη σωτηρία. «Ας ελπίσει» Διότι σε Αυτόν έχει την ελπίδα του ο νέος λαός, που είναι ο Ισραήλ· γι' αυτό άλλωστε ονομάστηκε «αυτός που βλέπει τον Κύριο». Ωδή των αναβαθμών· άσμα των υψηλών. «Θυμήσου» Ως καταγόμενος από αυτόν κατά σάρκα· διότι ο Ίδιος που προέρχεται από τον Δαβίδ είπε: μάθετε από εμένα, ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά. Ήταν δε και ο Δαβίδ πράος. «Όπως ορκίστηκε» Διότι ορκίστηκε ο Κύριος και δεν θα μετανιώσει, συνάπτοντας τη διαθήκη Του με τον Δαβίδ. Και εννοεί την Παρθένο, τη Θεοτόκο. «Εάν εισέλθω» Δηλαδή, δεν θα αναβώ, λέει, στον ουρανό, εάν πρώτα δεν σώσω τον άνθρωπο· διότι γι' αυτό ήλθα, αν και δεν χωρίστηκα από τον Πατέρα. «Ή εάν αναβώ» Εννοεί τον δεσποτικό τάφο και λέει: δεν πρόκειται να εισέλθω σε αυτόν, έως ότου ανακαλέσω τελείως τον άνθρωπο. «Εάν δώσω» Σημαίνει τον θάνατο, τον οποίο κατέδειξε ως ύπνο. «Και στα βλέφαρα» Το ίδιο σημαίνει περί του θανάτου.

Τέτοια, λέει, ταπεινοφροσύνη απέκτησα, σαν το βρέφος που θηλάζει. Διότι, όπως ακριβώς εκείνο προσκολλάται στη μητέρα του, είναι ταπεινωμένο, καθαρό από κάθε αλαζονεία και ζει με αθωότητα και απλότητα· έτσι κι εγώ ήμουν απέναντι στον Θεό, διαρκώς προσκολλημένος σε Αυτόν. Και δεν αναφέρθηκε απλώς στο παιδί που έχει απογαλακτιστεί, αλλά θέλοντας να παραστήσει τη θλίψη, τη στενοχώρια, την οδύνη και το μέγεθος των δεινών. Όπως, λοιπόν, το παιδί που μόλις έχει αποσπαστεί από τον μαστό, ούτε τότε απομακρύνεται από τη μητέρα του, αλλά, μολονότι οδυνάται, θρηνεί, δυσφορεί, αδημονεί και κλαψουρίζει, ωστόσο κρατιέται από εκείνη που το γέννησε και δεν θα την εγκατέλειπε· έτσι κι εγώ, λέει, και μέσα στη θλίψη, και μέσα στη στενοχώρια, και ενώ βρισκόμουν σε πολλές συμφορές, κρατιόμουν από τον Θεό. Αν όμως δεν ήμουν έτσι, ας ανταποδοθεί τούτο, λέει, στην ψυχή μου, δηλαδή ας υποστώ την έσχατη τιμωρία. Ας ελπίζει ο Ισραήλ στον Κύριο, από τώρα και έως τον αιώνα.

Ψαλμός ρλʹ. Ωδή των αναβαθμών. «Κύριε, δεν υψώθηκε η καρδιά μου ούτε μετεωρίστηκαν τα μάτια μου» και τα υπόλοιπα ηθικά σύμβολα της ταπεινοφροσύνης, τα οποία διδάσκει το Άγιο Πνεύμα μέσω του Δαβίδ, ώστε να μην υπερηφανεύεται ποτέ ο άνθρωπος· αλλά να υψώνεται κυρίως μέσω της ταπεινοφροσύνης, σαν το μικρό βρέφος που αναπαύεται πάντοτε στο στήθος της μητέρας του, και αυτό σημαίνει το «από τώρα και έως τον αιώνα».