Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 131:10

Δικαιοσύνη δε είναι ο Χριστός. Ένεκα του Δαβίδ του δούλου σου, μην αποστρέψεις το πρόσωπο του Χριστού σου. Μαζί με την ευεργεσία προς όλους τους ανθρώπους, θυμήσου και τον Δαβίδ, εσύ που τον έκανες να επιστρέψει εξαιτίας της αμαρτίας του. Διότι δούλος είναι εκείνος που προήλθε από αυτόν κατά σάρκα, ο οποίος έλαβε τη μορφή του δούλου.

«Ιδού, την ακούσαμε στην Εφραθά, την βρήκαμε στις πεδιάδες του δρυμού· θα εισέλθουμε στα σκηνώματά του, ας προσκυνήσουμε στον τόπο όπου στάθηκαν τα πόδια του», και στη συνέχεια προσθέτει: «Για χάρη του Δαβίδ, του δούλου σου, μην αποστρέψεις το πρόσωπο του χριστού σου. Ορκίστηκε ο Κύριος στον Δαβίδ αλήθεια, και δεν θα την αθετήσει: από τον καρπό της κοιλίας σου θα εγκαταστήσω απόγονο στον θρόνο σου», και προσθέτει σε αυτά λέγοντας: «Εκεί θα αναδείξω κέρας στον Δαβίδ, ετοίμασα λύχνο για τον χριστό μου· τους εχθρούς του θα ενδύσω με αισχύνη, ενώ πάνω σε αυτόν θα ανθίσει το αγίασμά μου».

Είναι καιρός, επομένως, να ομολογήσουμε ότι ακριβώς αυτός, και κανένας άλλος, είναι εκείνος που προφητεύεται και σε αυτά, διότι είναι σαφές ότι στη συνέχεια ο ίδιος ψαλμός, ονομάζοντας ρητά τον Χριστό, το αποδεικνύει αυτό με τα όσα λέει: «Ένεκα του Δαβίδ του δούλου σου, μην αποστρέψεις το πρόσωπο του χριστού σου», και πάλι: «Εκεί θα κάνω να ανατείλει κέρας στον Δαβίδ, ετοίμασα λύχνο για τον χριστό μου· τους εχθρούς του θα τους ντύσω με αισχύνη, ενώ πάνω του θα ανθίσει το αγίασμά μου». Και πού εννοεί λέγοντας «εκεί θα κάνω να ανατείλει κέρας στον Δαβίδ» παρά στη Βηθλεέμ την Εφραθά; Από εκεί, λοιπόν, το κέρας του Δαβίδ, ο Χριστός, όσον αφορά τη σάρκα, ανέτειλε σαν κάποιο μεγάλο φως, και εκεί είχε προετοιμαστεί από τον Θεό των όλων ο λύχνος του Χριστού. Και λύχνος δικός του, καθώς πρόκειται για νοερό φως, θα πρέπει να θεωρηθεί το ανθρώπινο σκήνωμα, μέσω του οποίου, δίκην πήλινου σκεύους, όπως ακριβώς μέσα από έναν λύχνο, εξέπεμψε τις ακτίνες του δικού του φωτός σε όλους όσοι καταπιέζονταν από την άγνοια του Θεού και το βαθύ σκοτάδι.

«Καὶ οἱ ὅσιοι»: Είναι οι απόστολοι, οι οποίοι κατά το πάθος πενθούσαν· αυτοί κατά την ανάσταση αγαλλίασαν, απολαμβάνοντας την άγια χάρη του. «Ἕνεκεν»: Ένεκεν του Χριστού, διότι κατά σάρκα προήλθε από τον Δαβίδ. «Μὴ ἀποστρέψῃς»: Ο προφήτης παρακαλεί· διότι χρίστηκε και αυτός. «Ὤμοσεν»: Με υπόσχεση ορκίστηκε ο Θεός στον Δαβίδ ότι από αυτόν θα εκλέξει τον κατά σάρκα Χριστό. «Ἐκ καρποῦ»: Για τον Χριστό υπαινίχθηκε ο λόγος. «Ἐὰν φυλάξωνται»: Για τον Σολομώντα λέει ο λόγος, δηλαδή ότι δεν τήρησε τις εντολές. «Καὶ τὰ μαρτύρια»: Διότι στους Ιουδαίους ως υιούς έδωσε εντολή τον νόμο, αλλά δεν τον τήρησαν. «Καὶ οἱ υἱοί»: Οι πιστοί, και μάλιστα οι απόστολοι θα καθίσουν, όπως έχει γραφτεί, επί του θρόνου κρίνοντας τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. «Ὅτι ἐξελέξατο»: Διότι σε αυτήν ο Κύριος παρέδωσε το μυστήριο στους αποστόλους· εννοεί δε την εκκλησία. «ᾙρετίσατο»: Την έλαβε ως κλήρο για τον Εαυτό Του ως κατοικία έως τον αιώνα. «Αὕτη»: Διότι σε αυτήν αναπαύθηκε το Άγιο Πνεύμα εις τους αιώνας των αιώνων. «Ὧδε»: Στην εκκλησία λέει, καθώς κατοικεί καθημερινά σε αυτήν, προσφέροντας τον εαυτό Του σε αυτήν. «Τὴν χήραν»: Εκείνες που χηρεύουν με αγνεία και σεμνότητα· είναι δε οι ψυχές, οι οποίες χήρευσαν (στερήθηκαν) από τον Χριστό. «Τοὺς πτωχούς»: Εκείνους που φτώχυναν από θεοσέβεια θα τους χορτάσω με τον μυστικό άρτο, λέει ο Χριστός. «Τοὺς ἱερεῖς»: Για να έχουν παρρησία να θεραπεύουν τους ασθενείς.

Όχι μόνο για την αρετή εκείνου, λέει, ούτε μόνο επειδή επέδειξε τόσο μεγάλο ζήλο για την ανέγερση του ναού, αλλά και επειδή συνήψες συνθήκες μαζί του. «Χάριν του Δαβίδ, του δούλου σου, μην αποστρέψεις το πρόσωπο του χριστού σου». Για ποιον ομιλεί; Για εκείνον που τότε είχε χριστεί, που καθοδηγούσε και προΐστατο του λαού. «Ορκίστηκε ο Κύριος στον Δαβίδ την αλήθεια και δεν πρόκειται να την αθετήσει: Από τον καρπό της κοιλίας σου θα εγκαταστήσω πάνω στον θρόνο σου». Διότι, εφόσον θυμήθηκε τον Δαβίδ, την αρετή του ανδρός και τον ζήλο του για τον ναό, ανέφερε τις παλαιές διηγήσεις και παρακάλεσε να φανεί η προηγούμενη πολιτεία του, προβάλλει αυτό που αποτελεί το μέγιστο κεφάλαιο, αναγιγνώσκοντας τις συνθήκες του Θεού. Και ποιες είναι αυτές; «Από τον καρπό της κοιλίας σου θα εγκαταστήσω πάνω στον θρόνο σου». Αλλά αυτές οι συνθήκες δεν έγιναν απλώς, παρά με κάποιον όρο. Ποιος δε ήταν αυτός ο όρος; Άκουσε· διότι προσθέτει: «Εάν οι υιοί σου φυλάξουν τη διαθήκη μου και αυτά τα μαρτύριά μου, τα οποία θα τους διδάξω, και οι υιοί τους εις τον αιώνα θα καθίσουν πάνω στον θρόνο σου». Αφού ο Θεός συνήψε αυτές τις συνθήκες, τους ενεχείρισε το έγγραφο της συμφωνίας· και εκείνοι πάλι έλεγαν: «Όλα όσα είπε ο Κύριος θα τα πράξουμε και θα υπακούσουμε».

«Ένεκα του Δαβίδ του δούλου σου, μην αποστρέψεις το πρόσωπο του χριστού σου». Χριστοί, βεβαίως, ονομάζονταν τότε, λόγω του χρίσματος του ελαίου, τόσο οι βασιλείς όσο και οι αρχιερείς.