Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 131:2

Θυμήσου, Κύριε, τον Δαβίδ και όλη την πραότητά του. Πώς ορκίστηκε στον Κύριο, πώς έδωσε υπόσχεση στον Θεό του Ιακώβ, και τα εξής. Διότι, αφού πληροφορήθηκε από το Άγιο Πνεύμα ότι ο Κύριος θα έλθει ανάμεσα στους ανθρώπους προσφέροντας άφεση των πολλών αμαρτιών, και ελπίζοντας ότι και ο ίδιος θα σωθεί μέσω αυτής, σπεύδει να μάθει πότε θα γίνει αυτό, πού θα συμβεί, και με ποιον τρόπο θα εμφανιστεί.

Αυτά ακριβώς μνημονεύοντας και ο εκατοστός τριακοστός πρώτος ψαλμός, αναφέρει τα όσα δηλώνονται στον Χριστό. Άκουσε, λοιπόν, και αυτό: «Θυμήσου, Κύριε, τον Δαβίδ και όλη την πραότητά του· πώς ορκίστηκε στον Κύριο και πώς έδωσε υπόσχεση στον Θεό του Ιακώβ». Στα οποία, ύστερα από κάποια άλλα, προσθέτει: «Ορκίστηκε ο Κύριος αλήθεια στον Δαβίδ, και δεν πρόκειται να την αθετήσει: από τον καρπό της κοιλίας σου θα εγκαταστήσω πάνω στον θρόνο σου». Και προχωρώντας πιο κάτω, στη συνέχεια ονομάζει σαφέστερα αυτόν που πρόκειται να εγερθεί από τον καρπό της κοιλίας του Δαβίδ, λέγοντας: «Εκεί θα κάνω να ανατείλει κέρας για τον Δαβίδ, ετοίμασα λύχνο για τον χρισμένο μου· τους εχθρούς του θα τους ντύσω με ντροπή· πάνω όμως σε αυτόν θα ανθίσει το αγίασμά μου».

Διότι αυτός είναι ο όρκος που επιβεβαιώνει την αλήθεια, για τον οποίο καθένας που ορκίζεται σε αυτόν επαινείται, όπως λέει ο προφήτης. Πράγματι, εκείνος που έχει κατορθώσει μέσα του την ασφάλεια σε αυτά τα δύο, αφενός στον λόγο της πίστεως, όταν ατενίζει απλανώς προς την αλήθεια, και αφετέρου στον τρόπο της ζωής, όταν διατηρείται καθαρός από κάθε μόλυσμα της πονηρίας, αυτός ορκίζεται στον Κύριο να μην ανέβει στο στρωμένο κρεβάτι του, να μη δώσει ύπνο στα μάτια του ούτε νυσταγμό στα βλέφαρά του, μέχρις ότου βρει μέσα του τόπο για τον Κύριο, γενόμενος ο ίδιος σκήνωμα Εκείνου που κατοικεί εντός του.

«Ούτε σε θαυμάσια» Δηλαδή, δεν θέλησα να είμαι (να θαυμάζομαι) πάνω από αυτό που είμαι (ήμουν), αλλά πάντοτε ταπεινωνόμουν. «Εάν δεν ταπεινοφρονούσα» Αυτά μεν τα λέει ο Δαβίδ για τον εαυτό του. Εννοούνται όμως και για τον Χριστό, διότι ταπείνωσε τον εαυτό Του, μη θεωρώντας αρπαγή το να είναι ίσος με τον Θεό. «Σαν το απογαλακτισμένο» Διότι και παιδί έγινε ο Κύριος και θήλασε και απογαλακτίστηκε και υποτασσόταν στους γονείς Του, όπως έχει γραφτεί. «Ως ανταποδώσεις» Διότι αυτά τα υπέμεινα, λέει ο Χριστός, για να ανταποδώσω στον άνθρωπο τη σωτηρία. «Ας ελπίσει» Διότι σε Αυτόν έχει την ελπίδα του ο νέος λαός, που είναι ο Ισραήλ· γι' αυτό άλλωστε ονομάστηκε «αυτός που βλέπει τον Κύριο». Ωδή των αναβαθμών· άσμα των υψηλών. «Θυμήσου» Ως καταγόμενος από αυτόν κατά σάρκα· διότι ο Ίδιος που προέρχεται από τον Δαβίδ είπε: μάθετε από εμένα, ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά. Ήταν δε και ο Δαβίδ πράος. «Όπως ορκίστηκε» Διότι ορκίστηκε ο Κύριος και δεν θα μετανιώσει, συνάπτοντας τη διαθήκη Του με τον Δαβίδ. Και εννοεί την Παρθένο, τη Θεοτόκο. «Εάν εισέλθω» Δηλαδή, δεν θα αναβώ, λέει, στον ουρανό, εάν πρώτα δεν σώσω τον άνθρωπο· διότι γι' αυτό ήλθα, αν και δεν χωρίστηκα από τον Πατέρα. «Ή εάν αναβώ» Εννοεί τον δεσποτικό τάφο και λέει: δεν πρόκειται να εισέλθω σε αυτόν, έως ότου ανακαλέσω τελείως τον άνθρωπο. «Εάν δώσω» Σημαίνει τον θάνατο, τον οποίο κατέδειξε ως ύπνο. «Και στα βλέφαρα» Το ίδιο σημαίνει περί του θανάτου.

Ψαλμός ρλα'. Ωδή των αναβαθμών. «Θυμήσου, Κύριε, τον Δαβίδ και όλη την πραότητά του. Πώς ορκίστηκε στον Κύριο και έταξε στον Θεό του Ιακώβ». Το τι ορκίστηκε και τι έταξε, ο ίδιος το διασαφηνίζει: «Δεν θα εισέλθω στη σκηνή του οίκου μου, δεν θα ανεβώ στο στρωμένο κρεβάτι μου, δεν θα δώσω ύπνο στα μάτια μου ούτε νυσταγμό στα βλέφαρά μου, ούτε ανάπαυση στους κροτάφους μου». Διότι κρόταφοι είναι τα μέρη γύρω από τα αυτιά μας, τα οποία αναπαύονται πάνω στα μαξιλάρια.