Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 132:2

Ωδή των αναβαθμών. ΡΛΒ΄. Υπόθεση. Η δέκατη τέταρτη ωδή, ακολουθώντας την έλαμψη του Σωτήρος, καθιστά φανερό το αγαθό που δωρίζεται από αυτόν στους ανθρώπους, λέγοντας: Ιδού λοιπόν τι καλό ή τι τερπνό. Σαν το μύρο επί της κεφαλής, το οποίο καταβαίνει στον πώγωνα. Όταν, λέγει, συναχθεί η Εκκλησία και συγκροτήσει μία, τρόπον τινά, αρμονία, τότε ακριβώς χορηγείται η χρίση του Αγίου Πνεύματος και το ιεράτευμα, πρώτα μεν στην κεφαλή της Εκκλησίας, η οποία είναι ο Χριστός, έπειτα δε και στον πώγωνα, ο οποίος αποτελεί την ευπρέπεια του προσώπου της Εκκλησίας. Μέσω αυτού εννοούνται οι απόστολοι. Στο τέλος δε, έχει μεταβεί και σε ολόκληρο το σώμα, δηλαδή σε όλους όσους μέσα στην Εκκλησία έχουν ενδυθεί τον Χριστό.

Και αντί για ευχάριστη οσμή, θα υπάρχει κονιορτός· και αντί για ζώνη, με σχοινί θα ζώνεσαι· και αντί για το χρυσό στολίδι του κεφαλιού, θα αποκτήσεις φαλάκρα εξαιτίας των έργων σου. Μέρος της τρυφηλής ζωής είναι και η ευχαρίστηση μέσω των οσμών, όταν αρωματίζουν τον αέρα με διάφορα υλικά που καίγονται ως θυμίαμα, μηχανευόμενοι για τον εαυτό τους ευχάριστη αναπνοή. Σε αυτές λοιπόν τις ψυχές, που έχουν χαλαρώσει από την ηδονή και επινοούν ευχάριστη οσμή για την όσφρησή τους, θα δοθεί ως αντίτιμο από εκείνον που απειλεί, ο κονιορτός. Και ο κονιορτός είναι λεπτό χώμα, που σηκώνεται στον αέρα, προκαλώντας κάποια δυσκολία στην αναπνοή και πολλή δυσφορία εξαιτίας της έμφραξης. — Διότι η ψυχή βέβαια ευφραίνεται με μύρα και θυμιάματα, αλλά με τα μύρα τα πνευματικά, όπως συνέβαινε σε εκείνον που έλεγε: «Είμαστε ευωδία Χριστού»· και «Χάρις στον Θεό, ο οποίος φανερώνει την οσμή της γνώσεώς του σε κάθε τόπο». Μια τέτοια οσμή αντιλαμβανόταν να αναδίδει ο Ιακώβ, ο πατέρας του, ο Ισαάκ: «Ιδού, η οσμή του υιού μου είναι ως οσμή αγρού γεμάτου, τον οποίο ευλόγησε ο Κύριος». Και οι νεάνιδες επίσης στο Άσμα Ασμάτων, επειδή αισθάνθηκαν την ουράνια ευωδία του Λόγου, έλεγαν: «Πίσω από την οσμή των μύρων σου θα τρέξουμε». Και το αρχιερατικό χρίσμα ήταν μύρο καλό και ευχάριστο, άξιο να παρομοιαστεί με την ενότητα των αδελφών. Ένα τέτοιο μύρο απαιτεί τεχνίτη, που να έχει λάβει από τον Θεό τη μυρεψική τέχνη, προκειμένου να παρασκευάσει άγιο χρίσμα, το οποίο δεν πρόκειται να αλειφθεί σε σάρκα ανθρώπου.

ΣΤΟΝ ΡΛΒ΄ ΨΑΛΜΟ. Άκουσε τον μακάριο Δαβίδ που λέει μέσω του ψαλμού: Ιδού δη, τι είναι καλό ή τι είναι τερπνό, παρά το να κατοικούν οι αδελφοί μαζί; Διότι δεν χαιρόταν μόνο για τα δικά του κατορθώματα, αλλά ευφραινόταν και για την ευταξία των άλλων· όπως ακριβώς ο ίδιος, βλέποντας την προθυμία εκείνων που έσπευδαν στη λατρεία, έλεγε μέσω του Ψαλμωδού: Ευφράνθηκα με εκείνους που μου είπαν: Στον οίκο του Κυρίου θα πορευθούμε. Τα πόδια μας στέκονταν στις αυλές σου, Ιερουσαλήμ. Βλέποντας, λοιπόν, οπωσδήποτε την παρουσία τους συγκεντρωμένη στο ίδιο μέρος, και νιώθοντας τέρψη από την αδελφική τους διάθεση, αναφωνούσε λέγοντας: Ιδού δη, τι είναι καλό ή τι είναι τερπνό, παρά το να κατοικούν οι αδελφοί μαζί; Η αιτία της συγκρότησης των αδελφών, η οποία προέρχεται από θείο πρόσταγμα, διέθετε το καλό σε ανυπέρβλητο βαθμό· από αυτό δε το καλό δεν είναι χωρισμένο ούτε και το τερπνό. Διότι, καθώς ο καθένας από τους παρόντες απολάμβανε την αγάπη του πλησίον, βρισκόμασταν σε μεγάλη ευφροσύνη. Έτσι, λοιπόν, κατά συνέπεια έλεγε: Τι είναι καλό ή τι είναι τερπνό, παρά το να κατοικούν οι αδελφοί μαζί; Σαν το μύρο στο κεφάλι, το οποίο κατεβαίνει στα γένια, στα γένια του Ααρών. Καθώς η χάρη εκχέεται άνωθεν από τον ουρανό από τον Σωτήρα προς την Εκκλησία, ευλόγως οι ψυχές των αγίων μετέχουν στην ασώματη και πνευματική αυτή χορηγία. Σαν τη δροσιά του Αερμών, η οποία κατεβαίνει στα όρη της Σιών.

Ποιον, λοιπόν, θα νίψεις; Ποιον θα διακονήσεις; Ποιου θα γίνεις ο έσχατος, εάν ζεις ολομόναχος; Και το καλό και τερπνό, δηλαδή η κοινή συμβίωση των αδελφών, την οποία το Άγιο Πνεύμα παρομοιάζει με το μύρο που ευωδιάζει από την κεφαλή του αρχιερέα, πώς θα εκπληρωθεί στην απομονωμένη ζωή; Επομένως, στάδιο πνευματικού αγώνα, και ασφαλής οδός προκοπής, και διαρκής γυμνασία, και εφαρμογή των εντολών του Κυρίου είναι η κοινή κατοίκηση των αδελφών. Αυτή, αφενός έχει ως σκοπό τη δόξα του Θεού, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος είπε: «Έτσι ας λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς». Αφετέρου, διασώζει τα γνωρίσματα των αγίων που περιγράφονται στις Πράξεις των Αποστόλων, για τους οποίους έχει γραφτεί: «Όλοι δε οι πιστοί ήταν συγκεντρωμένοι στο ίδιο μέρος και τα είχαν όλα κοινά»· και πάλι: «Στο πλήθος των πιστών υπήρχε μία καρδιά και μία ψυχή· και κανένας δεν έλεγε ότι κάτι από τα υπάρχοντά του ήταν αποκλειστικά δικό του, αλλά τα είχαν όλα κοινά».

Εάν όμως είναι και υιός φωτός, ή άνθρωπος του Θεού, ή κάποιος που εγγίζει τον Θεό, ή άνδρας που επιθυμεί τα ανώτερα, ή άξιος να αποκαλείται με κάποιο από αυτά τα ονόματα με τα οποία η Γραφή τιμά τους ένθεους, τους υψηλούς και όσους ανήκουν στην άνω μερίδα, αυτό αποτελεί ήδη δώρο του Θεού, και μάλιστα φανερά ανώτερο από τη δική μας αξία. Εάν, επιπλέον, έρχεται σε εμάς εκ μέρους κάποιου φίλου, και μάλιστα ισότιμου ως προς την αρετή και τη φιλία του με εμάς, αυτό είναι ακόμη πιο τερπνό και χαριτωμένο, και πιο ευωδιαστό και από το μύρο που στολίζει τον πώγωνα του ιερέα και την παρυφή του ενδύματός του.

Βʹ. Θα μιλήσω λοιπόν, επειδή αυτό προστάζομαι, και θα απευθυνθώ τόσο προς αυτόν τον αγαθό ποιμένα όσο και προς εσάς, το ιερό ποίμνιο, για εκείνα που μου φαίνεται ότι είναι καλύτερο και εγώ να πω και εσείς να ακούσετε σήμερα. Γιατί άραγε αισθάνθηκες την ανάγκη συμποιμένα; Διότι από εσένα θα αρχίσει ο λόγος, ω αγαπημένη και τίμια σε εμένα κεφαλή, που είσαι αντάξια εκείνης του Ααρών, πάνω στην οποία στάζει εκείνο το πνευματικό και ιερατικό μύρο μέχρι τα γένια και το ένδυμα. Γιατί άραγε, ενώ μπορείς ακόμη να στηρίζεις και να καθοδηγείς πολλούς, και μάλιστα ενώ καθοδηγείς με τη δύναμη του Πνεύματος, προσθέτεις βακτηρία και υποστήριγμα στα πνευματικά σου έργα; Ή μήπως επειδή γνωρίζεις και ακούς αυτό, ότι δηλαδή και μετά από εκείνον τον μεγάλο Ααρών χρίστηκαν ο Ελεάζαρ και ο Ιθάμαρ, οι γιοι του Ααρών; Διότι τον Ναδάβ και τον Αβιούδ θα τους προσπεράσω εκούσια, από φόβο της βλασφημίας. Και ο Μωυσής, ενώ ακόμη ζούσε, ανέδειξε στη θέση του τον Ιησού του Ναυή ως νομοθέτη και στρατηγό, για εκείνους που έσπευδαν προς τη γη της επαγγελίας; Όσο για το γεγονός ότι ο Ααρών και ο Ωρ στήριζαν τα χέρια του Μωυσή πάνω στο όρος, προκειμένου να καταπολεμηθεί ο Αμαλήκ με τον σταυρό, ο οποίος από μακριά σκιαγραφούνταν και προτυπωνόταν, νομίζω ότι θα το παραλείψω με τη θέλησή μου, επειδή δεν είναι ιδιαίτερα οικείο και κατάλληλο για εμάς· διότι ο Μωυσής δεν επέλεξε αυτούς ως συννομοθέτες, αλλά ως βοηθούς στην προσευχή και στηρίγματα για την κόπωση των χεριών του.

«και οι όσιοι»: Εννοεί τους αποστόλους· διότι αυτοί αγάλλονται προπάντων με την ανάσταση του Χριστού. «εκεί θα ανατείλω»: Αναφέρεται στην Παρθένο Θεοτόκο, επειδή είναι η κορυφαία και υπερέχει από όλες τις γυναίκες, το οποίο συμβολίζει το «κέρας». «ετοίμασα»: Αναφέρεται στον Χριστό, ως όντα φως εκ φωτός· με τη φράση δε «στον Χριστό», να εννοείς τον άνθρωπο, που χρίεται με το χρίσμα του βαπτίσματος. «τους εχθρούς»: Τους Ιουδαίους δηλαδή· διότι αυτοί είναι στην πραγματικότητα οι εχθροί του Χριστού. «επάνω δε σε αυτόν»: Επάνω στον Χριστό είναι η δόξα του Πατρός. Ωδή των αναβαθμών· άσμα των υψηλών. «ιδού δη»: Διότι τίποτα δεν είναι τόσο ευχάριστο και ευωδιαστό, όσο η Εκκλησία που πληρούται από τους πιστούς. Αυτό δηλαδή εννοούσε ο προφήτης. Να εννοείς επίσης τους αποστόλους, όταν ήταν συγκεντρωμένοι στον ίδιο τόπο. «σαν το μύρο»: Συμβόλιζε το χρίσμα του βαπτίσματος, με το οποίο χρίονται οι πιστοί από επάνω (από το κεφάλι) μέχρι κάτω. «τον πώγωνα»: Διότι το χρίσμα του ιερέα χυνόταν πάνω στο κεφάλι, κατέρρεε πάνω στον πώγωνα του ιερέα, και από τον πώγωνα πάνω στο ένδυμα. Είναι φανερό, δηλαδή, ότι όσοι χρίονται με το μύρο ευωδιάζουν και εσωτερικά και εξωτερικά. «αυτό που κατεβαίνει»: Ένδυμα των πιστών είναι ο Χριστός. Διότι «όσοι βαπτιστήκατε στον Χριστό, ενδυθήκατε τον Χριστό», λέει ο απόστολος. Η παρυφή δε, ασφαλίζει από παντού το ένδυμα· έτσι ασφαλίζει και η χάρις τον άνθρωπο. «σαν η δροσιά»: Η καθαρή δροσιά, που είναι το Άγιο Πνεύμα.

Εγκατέλειψε λοιπόν αυτό η υιότητα, αφού βρέθηκε πλησίον εκείνου του μακάριου τόπου που δεν μπορεί ούτε να κατανοηθεί ούτε να περιγραφεί με κανέναν λόγο, όχι όμως αφήνοντάς το παντελώς έρημο ούτε εντελώς απαλλαγμένο από την υιότητα. Αλλά, όπως ακριβώς ένα εξόχως ευωδιαστό μύρο που χύνεται σε ένα αγγείο, ακόμη και αν αδειαστεί με την πάσα επιμέλεια, εντούτοις παραμένει και καταλείπεται ακόμη κάποια οσμή του μύρου, έστω κι αν το μύρο έχει χωριστεί από το αγγείο, και το αγγείο διατηρεί την οσμή του μύρου παρότι δεν περιέχει πια μύρο, έτσι και το Άγιο Πνεύμα παρέμεινε μεν χωρίς το μερίδιο και χωρισμένο από την υιότητα, έχει όμως μέσα του, παρόμοια με τη δύναμη του μύρου, την οσμή της υιότητας. Και αυτό είναι, λέει, το λεγόμενο: «ως μύρον επί κεφαλής το καταβαίνον επί τον πώγωνα του Ααρών»· δηλαδή η οσμή που μεταφέρεται από το Άγιο Πνεύμα από πάνω προς τα κάτω, μέχρι την αμορφία και το δικό μας διάστημα, από όπου άρχισε να ανέρχεται η υιότητα, σαν να μεταφέρθηκε, λέει, πάνω σε φτερούγες αετού και στις πλάτες του. Διότι, λέει, τα πάντα σπεύδουν από κάτω προς τα πάνω, από τα χειρότερα προς τα καλύτερα, και τίποτα από όσα βρίσκονται στα καλύτερα δεν είναι τόσο ανόητο ώστε να μην παραμείνει εκεί, αλλά να κατέλθει προς τα κάτω.

Αυτήν, λοιπόν, και εδώ ανυμνεί. Διότι δεν αναφέρθηκε απλώς στη συγκατοίκηση, ούτε στο να περιορίζονται μαζί σε ένα οίκημα, αλλά στο να κατοικούν «επί το αυτό», δηλαδή με ομοφωνία και αγάπη· διότι αυτό είναι που κάνει την ψυχή να είναι μία. Έπειτα, αφού είπε ότι είναι καλό και τερπνό, κάνοντας τον λόγο του σαφέστερο, προβάλλει ως παράδειγμα αυτό που ελέχθη, και παραθέτει σωματικές εικόνες, οι οποίες μπορούν να παραστήσουν σαφέστερα την όψη στον ακροατή. Δες δε ποιες είναι αυτές οι εικόνες: «Σαν το μύρο στο κεφάλι, το οποίο κατεβαίνει στον πώγωνα, στον πώγωνα του Ααρών, το οποίο κατεβαίνει μέχρι την παρυφή του ενδύματός του».

Ο Παύλος, λοιπόν, λέει ότι παρηγορείται στις θλίψεις με την παρουσία του Τίτου· όταν όμως εκείνος απουσιάζει, δεν βρίσκει ανάπαυση στο πνεύμα του. Η αγάπη προς τον Θεό και η αγάπη προς τους αδελφούς είναι δύο πράγματα αχώριστα. Και αυτήν την εντολή, λέει ο Ιωάννης, έχουμε από τον Θεό: εκείνος που αγαπά τον Θεό, να αγαπά και τον αδελφό του. Διότι το ίδιο είπε και στον Πέτρο: «Αν με αγαπάς, ποίμαινε τα πρόβατά μου». Δηλαδή, δείξε την αγάπη σου προς τον Ποιμένα, προνοώντας με επιμέλεια για τα πρόβατα. Ποιο τείχος είναι τόσο αδιάρρηκτο, οχυρωμένο από την αρμονική σύνδεση ογκωδών λίθων και ικανό να αποτρέπει τις επιθέσεις των εχθρών, όσο μια κοινότητα αγίων που είναι συναρμοσμένη με τους δεσμούς της αγάπης και αποκρούει τις επιβουλές του διαβόλου; Και ποια ομορφιά φυτών φυτεμένων στη σειρά, ή ποια αρμονική παράταξη στρατού που προελαύνει με κοσμιότητα και ευπρεπή τάξη μπορεί να συγκριθεί μαζί της; Διότι, ενώ αυτά παρέχουν τέρψη, δεν είναι άραγε τερπνότερη και γλυκύτερη από όλα η ευπρέπεια της φυσικής αρμονίας εκείνων που είναι συναρμοσμένοι μεταξύ τους με την αγάπη; Επειδή αυτή προβάλλει σεμνή και πολύτιμη στα μάτια του Κυρίου. Άκουσε τον Δαβίδ, ή μάλλον τη χάρη του Αγίου Πνεύματος: «Ιδού», λέει, «τι είναι καλό ή τι είναι τερπνό;». Τίποτα έτερο, τίποτα άλλο από τα επίγεια, παρά μόνο «το να κατοικούν οι αδελφοί ενωμένοι μαζί· σαν το μύρο που εκκενώνεται στο κεφάλι». Οι άγγελοι περιστοιχίζουν τις δικές μας χορείες και ευφραίνονται για εμάς, επειδή μιμούμαστε τον δικό τους τρόπο ζωής.

Σαν το μύρο πάνω στο κεφάλι που κατεβαίνει στον πώγωνα, τον πώγωνα του Ααρών, το οποίο κατεβαίνει μέχρι την παρυφή του ενδύματός του. Μύρο είναι το Άγιο Πνεύμα, κεφάλι είναι ο νους, και πώγωνας είναι ο λόγος· διότι ο λόγος εμπεριέχει την καρδιά.

Ο δε πώγων του Ααρών είναι ο λόγος που κατασφάζει τα πάθη και ιερουργεί τις αρετές στον Θεό. Η δε χάρη του Πνεύματος κατέρχεται και επί την παρυφή του ενδύματος, δηλαδή διαδίδεται μέσω της πρακτικής και στην ηθική φιλοσοφία· διότι η παρυφή του ενδύματος αποτελεί το πέρας.

Ψαλμός ρλβ΄. Ωδή των αναβαθμών. «Ιδού τι καλό ή τι τερπνό υπάρχει, παρά το να κατοικούν οι αδελφοί μαζί». Διότι με κανένα απολύτως καλό και τερπνό δεν εξισώνεται η κατά Θεόν αγάπη και ομόνοια. Ο θείος Δαβίδ παρομοιάζει την αγάπη και την ομόνοια «ως μύρο επί της κεφαλής» και ως ουράνια δροσιά, και αναφέρει ότι εκεί, ανάμεσα σε αυτούς που αγαπούν με αυτόν τον τρόπο, «ενετείλατο ο Κύριος την ευλογία, ζωή έως του αιώνος», δηλαδή, την αξιέπαινη ζωή στο διηνεκές.

Από τον φιλόμουσο και φιλοψάλτη Δαβίδ το να κατοικούν οι αδελφοί μαζί θεωρείται το πλέον μακάριο και παρομοιάζεται με τη δρόσο του Αερμών, και συγκρίνεται με το μύρο που ραίνει τα γένια του Ααρών και κατεβαίνει μέχρι την παρυφή του ενδύματός του. Εσείς όμως, ξεπερνώντας το να είστε ομοτράπεζοι και ομόστεγοι σαν να μην ήταν αυτό σπουδαίο, ασκήσατε κάτι πιο αξιοθαύμαστο και μεγαλύτερο, και νομίζω πως είστε οι πρώτοι και οι μόνοι που φτάσατε στην πλήρη ομοιότητα, μη ξεχωρίζοντας τίποτα ως δικό σας και παραμερίζοντας το «δικό μου» και το «δικό σου» ως μη αρμόζον σε αδελφούς, αλλά εκείνο που σημείωσε το βιβλίο των Πράξεων για όσους πίστεψαν στον Κύριο: «ήταν δε όλοι μία ψυχή και μία καρδιά», αυτό κρίνατε και εσείς ως άξιο ζήλου και, ενστερνιζόμενοί το περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, σε τίποτα απολύτως δεν διαφωνήσατε ούτε διασπάσατε την ομόνοια. Επομένως, ούτε το τραπέζι ιδιοποιήθηκε ο ένας από τους δύο, ούτε έρραψε υποδήματα για τα πόδια του, ούτε ονόμασε δικά του κάποια από τα πλατύσημα ενδύματα, αλλά χρησιμοποιώντας και οι δύο τα υπάρχοντα χωρίς ονομασία ιδιοκτησίας και χωρίς διακριτικά γνωρίσματα, οικειοποιούσασταν τα σκεπάσματα του σώματος που φορούσατε μόνο μέχρις ότου επιστρέφατε και τα βγάζατε. Από εκεί και πέρα τα ενδύματα ήταν πάλι κοινά, και γίνονταν δικά του καθενός που προλάβαινε να τα χρησιμοποιήσει.

Διότι αυτό που ραντίζεται εξωτερικά θα είναι για τους πνευματικούς ως εικόνα της δρόσου που κατέρχεται στα όρη της Σιών και ως το μύρο που καταβαίνει στον πώγωνα του Ααρών και στην άκρη του ενδύματός του. Αντιθέτως, εκείνο που αναβλύζει εσωτερικά και ως ύδωρ δροσίζει το πνεύμα, θα γίνει πηγή που ρέει ύδατα αιώνιας ζωής σε εκείνον που ενεργείται από το θείο Πνεύμα, και το οποίο ανάβει και αναπέμπεται ως καπνός ευωδίας. Αυτό που και λάμπει φωτεινά και συγχρόνως μυρώνει τις αισθήσεις με πνευματική ευωδία, αφενός ως φως που είναι ορατό σε εκείνους που έχουν καθαρή καρδιά, και αφετέρου ως ξύλο ζωής που σταυρώνει τις επιθυμίες της σάρκας, αυτό ευωδιάζει τα σύμπαντα και ευφραίνει πάντοτε μόνο τους πιστούς με πνευματική αγαλλίαση.

Ποιος θα ποιμάνει το ποίμνιό του με ισχύ; Ποιος θα πλησιάσει τον Θεό, ώστε να οδηγήσει σε Αυτόν και τους άλλους; Εγώ έχω απωθηθεί μακριά, ω τέκνα, σε απόσταση όση η διάμετρος του ουρανού και της γης. Χαίρομαι πάντως, έστω κι αν είμαι αμαρτωλός, βλέποντάς σας να προοδεύετε και να ζείτε σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, και τον καθένα σας να υψώνεται πνευματικά και να συναγωνίζεται τον άλλον. Όντως, τέκνα, ανάμεσά σας βρίσκεται Εκείνος που ευλογείται και λατρεύεται καθαρά, και το Άγιο Πνεύμα αναπαύεται στη σύναξή σας, και η χοροστασία σας είναι αγγελική χορεία, και η ψαλμωδία σας είναι αίνεση των ασωμάτων, και όλη η συναναστροφή σας είναι αληθινά ουράνιος τρόπος ζωής, στον οποίο δεν υπάρχει γνώρισμα σάρκας και αίματος, ούτε ατομικό θέλημα, ούτε φθαρτή φροντίδα, ούτε προσπάθεια εκείνων που ματαιοπονούν, ούτε έκλυτη τρυφή, ούτε τίποτα από όσα πλανούν και πλανώνται, στα οποία μπορεί κανείς να δει όσους ζουν στον κόσμο να κοπιάζουν μάταια και ελεεινά. Αντίθετα, τα πάντα είναι γεμάτα από γαλήνη και ειρήνη: μία βούληση, μία ψυχή και καρδιά, σύμφωνα με τους Αποστόλους, ένας δρόμος, ένας πόθος, η επίτευξη του Θεού, μία ζωή, κοινά τα πάντα, η αληθινά θεόκλητη αδελφότητα, το μίμημα των αγγέλων, το μύρο που καταβαίνει στον πώγωνα, τον πώγωνα του Ααρών, εσείς που βρίσκεστε στη σάρκα αλλά υπέρκεισθε του σώματος, που είστε μέσα στον κόσμο και συγχρόνως εκτός του κόσμου μέσω της απαθείας.

Ειδάλλως, μη λέτε ότι έχετε το ίδιο θέμα και ότι πάντοτε μας μιλάει για τα ίδια πράγματα· και τι άλλο υπάρχει για να διηγηθεί; Και μήπως έχουμε αλλάξει τον τρόπο ζωής που αρχίσαμε, ώστε να στραφούμε σε άλλα πράγματα συζητώντας για διαφορετικά θέματα; Καθόλου· αλλά και αυτά πολλές φορές, και για τα ίδια πάρα πολλές φορές, και δεν θα σταματήσουμε να εγκωμιάζουμε την αρετή και να στηλιτεύουμε την κακία, και ότι είναι καλό και μακάριο η αληθινή αναχώρηση από όλο τον κόσμο και η συμβίωση των αδελφών· το μύρο αληθινά που κατεβαίνει στο γένι, το γένι του Ααρών· και ότι όποιος βρεθεί σε αυτήν, περιβλήθηκε την ταπεινοφροσύνη και ντύθηκε την υπακοή· και επιζήτησε την κοπή του δικού του θελήματος, αντλώντας άβυσσο από την άβυσσο του έρωτα προς τον Θεό και προχωρώντας από δύναμη σε νοερή δύναμη, αποδεχόμενος τα πάντα και υπομένοντας τα πάντα σύμφωνα με τον κανόνα της κοινοβιακής καρτερίας, και σε τίποτα δεν πορεύεται κατακρίνοντας τα καθιερωμένα σε αυτήν εξαιτίας υπεροπτικού φρονήματος και ιδιορρυθμίας, η οποία αποξενώνει από τον Θεό και τον ηγούμενο τον ταπεινό υποτακτικό.

Ελάτε λοιπόν, τέκνα μου και αδελφοί και πατέρες. Διότι, κινούμενος από αγάπη και λαχτάρα προς εσάς ως τέκνα, και φροντίζοντάς σας ως αδελφούς με την ίδια φύση, πλουσιοπάροχα και ομόδοξα, και προσερχόμενος σε εσάς ως προς πατέρες, με υιική ευπρέπεια, με τιμή και όπως οφείλεται, σας συμβουλεύω και σας εξηγώ. Σας παρακαλώ και σας ικετεύω και σας περιθάλπω, συγκλονίζομαι και στενάζω. Και θα προσέθετα, δακρύζω και θρηνώ, ώστε κανείς από εσάς, όπως έχει ειπωθεί, να μη γίνει υιός απωλείας και απείθειας και αποστασίας, τέκνο ψεγάδινο και νοθευμένο και εχθρικό προς τον πατέρα, πρόβατο έξω από τη μάνδρα και βορά των θηρίων, είτε σκεύος οργής και όργανο του αντιδίκου. Αλλά να είστε όλοι υιοί φωτός και ημέρας, κληρονόμοι του Θεού και συγκληρονόμοι του Χριστού, σκεύη εκλεκτά και αγιασμένα και ιερουργήματα ιερά και θρέμματα που τα ποιμαίνει ο Θεός, και εργάτες της υπακοής και μαθητές του Κυρίου, που θα εκπέμπετε τη λαμπρότητα της υποταγής πάνω στη γη και στους ουρανούς, όλοι καταρτισμένοι με ένα πνεύμα και με ένα θέλημα, επαναλαμβάνοντας εκείνο το ρητό: Ιδού, τι είναι καλό ή τι είναι τερπνό; Παρά η κοινή μας κατοίκηση στο ίδιο μέρος; Είναι σαν το μύρο πάνω στο κεφάλι που κατεβαίνει στο γένι, το γένι του Ααρών. Βλέπετε πόσο άξια κρίνει ο λόγος τη συνάθροιση; Είναι αφιερωμένη στον Θεό, ανατεθειμένη σε Αυτόν, έχοντας το ίδιο σώμα, σύσσωμη. Θα πάρω λοιπόν τα μέλη του Χριστού, λέει ο απόστολος, για να τα κάνω μέλη πόρνης; Μη γένοιτο.

Και τι είναι καλό, ή τι τερπνό, παρά το να κατοικούν οι αδελφοί μαζί; Γι' αυτό σας ονομάζω και εγώ ευωδέστατο μύρο, σύμφωνα με τον ιεροψάλτη Δαβίδ, το οποίο κατεβαίνει στα γένια του Ααρών, και δροσιά του Αερμών, η οποία κατεβαίνει στα όρη της Σιών. Βλέπετε με πόσο σπουδαία ονόματα στολίζεστε από τον θείο Δαβίδ, και με τι είδους επαίνους στεφανώνεστε. Βλέπετε τα τίμια έπαθλα, τα θαυμαστά βραβεία· προσέξτε να μην πορευθείτε ανάξια, ούτε αποξενωμένα από τα όσα επαινούνται.