Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 135:23

15 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ,

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–15 από 15

Μέγας Αθανάσιος Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος. Πλέον ἁρμόσει ὁ λόγος ὁ λέγων, Ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος, τοῖς τῆς νοητῆς δουλείας ἀπαλλαγεῖσιν, ἤτοι, τῆς αἰσθητῆς. Ὁ διδοὺς τροφὴν πάσῃ σαρκί. Οὐ γὰρ μέχρι τῶν εὐσεβούντων ἡ τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ κηδεμονία, ἀλλὰ καὶ μέχρι τῶν ἀλόγων, ὡς ἑκάστῳ κατάλληλον διδόναι τροφὴν, ἐκτείνεσθαί τε τὴν πρόνοιαν ἀπὸ τῶν κατ᾽ οὐρανὸν θαυμάτων μέχρι τῶν ἐπὶ γῆς σμικροτάτων· ἐντεῦθεν δὲ πάλιν διῆκεν εἰς οὐρανόν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Ότι στην ταπείνωσή μας, μας θυμήθηκε ο Κύριος». Περισσότερο αρμόζει ο λόγος που λέει, «Ότι στην ταπείνωσή μας, μας θυμήθηκε ο Κύριος», σε εκείνους που απαλλάχθηκαν από τη νοητή δουλεία, παρά από την αισθητή. «Αυτός που δίνει τροφή σε κάθε σάρκα». Διότι η μέριμνα του φιλάνθρωπου Θεού δεν φθάνει μόνο μέχρι τους ευσεβείς, αλλά και μέχρι τα άλογα ζώα, παρέχοντας στο καθένα την κατάλληλη τροφή, και η πρόνοιά Του εκτείνεται από τα θαύματα του ουρανού μέχρι τα ελάχιστα της γης· και από εδώ πάλι φθάνει έως τον ουρανό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐφραίμ ὁ Σύρος Λόγοι παρααινετικοὶ πρὸς τοὺς ἐν Αἰγύπτῳ μοναχούς
Ἀλλὰ πολλάκις βούλει λέγειν, ὅτι ἐγνώσθη ἡ ἀσυστροφία μου καὶ ἡ ἀμέλειά μου πᾶσι τοῖς ἀδελφοῖς· διὸ οὐκέτι δύναμαι οἰκῆσαι ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ· κἂν γὰρ ἐγὼ ποθήσω τὴν ἀρετήν, ἀλλ᾽ οἱ ἄνθρωποι, μεθ᾽ ὧν κατοικῶ, οἱ αὐτοί εἰσιν. Ἄκουε τοίνυν, ἀγαπητέ· σὺ τὸ ἀγαθὸν ποίει, καὶ ὄψει ὅτι ὁ Κύριος θεραπεύσει τὴν συνείδησίν σου καὶ τῶν ἀδελφῶν σου εἰς τὰ κατὰ σέ. Εἴπως ἀνέχῃ καταλιπεῖν τὸν τόπον, τῶν ἀδελφῶν ἐσκανδαλισμένων εἰς τὰ κατὰ σέ, φεύγεις μὲν ὀνειδισμὸν τῶν ἀνθρώπων καὶ πορεύεις εἰς ἕτερον τόπον, ἔνθα δόξης ἐπιτυχών, καὶ μὴ μνημονεύσῃς ἔτι τοῦ προτέρου ἐλαττώματος· τοῦ Προφήτου λέγοντος· ὀνειδισμὸν προσεδόκησεν ἡ ψυχή μου καὶ ταλαιπωρίαν. Πάνυ γὰρ συμβάλλεται ὁ ὀνειδισμὸς καὶ ἡ ἐξουδένωσις ὑπὸ ἀνθρώπων, διὰ τὸν Κύριον, πρὸς κάθαρσιν ἁμαρτιῶν. Καὶ πειθέτω σε ὁ Προφήτης, λέγων· ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος, καὶ ἐλυτρώσατο ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Ἀλλ᾽ ἔνθα κατέβαλεν ὁ ἐξεναντίας, ἐγερθεὶς καταπάλαισον κατὰ τοῦ Ἐχθροῦ· ἵνα οἷς ἐγνώσθη σου τὰ ἐλαττώματα, φανερωθῇ αὐτοῖς καὶ τὸ κατόρθωμα. Καὶ ἐν τούτῳ κομίσῃ δόξαν παρὰ Κυρίου μεγάλην· τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰπόντος· καὶ ἔσονται οἱ πρῶτοι ἔσχατοι, καὶ οἱ ἔσχατοι πρῶτοι. Ἀφ᾽ ᾗς γὰρ τὸ ῥυπωθὲν ἱμάτιον ἐπλύνθη, οὐκέτι οὐ μὴ ἀφορισθήσεται μετὰ τῶν ῥυπαρῶν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αλλά πολλές φορές θέλεις να πεις ότι η αταξία μου και η αμέλειά μου έγιναν γνωστές σε όλους τους αδελφούς· γι' αυτό δεν μπορώ πλέον να κατοικώ σε αυτόν τον τόπο· διότι, ακόμη κι αν εγώ ποθήσω την αρετή, οι άνθρωποι με τους οποίους συγκατοικώ είναι οι ίδιοι. Άκουσε λοιπόν, αγαπητέ: εσύ πράττε το αγαθό, και θα δεις ότι ο Κύριος θα θεραπεύσει τη συνείδησή σου, καθώς και των αδελφών σου σχετικά με εσένα. Αν τυχόν ανέχεσαι να εγκαταλείψεις τον τόπο, ενώ οι αδελφοί έχουν σκανδαλιστεί με τη συμπεριφορά σου, αποφεύγεις μεν τον ονειδισμό των ανθρώπων και πηγαίνεις σε άλλον τόπο, όπου θα επιτύχεις δόξα, και δεν θα θυμάσαι πια το προηγούμενο ελάττωμα· ενώ ο Προφήτης λέει: ονειδισμό και ταλαιπωρία περίμενε η ψυχή μου. Διότι πάρα πολύ συμβάλλει ο ονειδισμός και η εξουθένωση από τους ανθρώπους, για χάρη του Κυρίου, στην κάθαρση των αμαρτιών. Και ας σε πείσει ο Προφήτης, που λέει: ότι στην ταπείνωσή μας μας θυμήθηκε ο Κύριος, και μας λύτρωσε από τους εχθρούς μας. Αλλά εκεί όπου σε κατέβαλε ο αντίπαλος, αφού εγερθείς, πάλεψε νικηφόρα κατά του Εχθρού· ώστε σε αυτούς που έγιναν γνωστά τα ελαττώματά σου, να φανερωθεί επίσης το κατόρθωμά σου. Και με αυτόν τον τρόπο θα λάβεις μεγάλη δόξα από τον Κύριο· διότι ο Κύριος και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός είπε: και θα είναι οι πρώτοι έσχατοι, και οι έσχατοι πρώτοι. Διότι, από τη στιγμή που θα πλυθεί το λερωμένο ένδυμα, δεν πρόκειται πλέον να συγκαταλεχθεί μαζί με τα ρυπαρά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐφραίμ ὁ Σύρος Λόγοι παρααινετικοὶ πρὸς τοὺς ἐν Αἰγύπτῳ μοναχούς
Καὶ πάλιν ὁ Σωτήρ· οὐαὶ οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι κλαύσονται. Ἀνανήψωμεν οὖν, ἀγαπητοί, ἐκ τοῦ βίου τούτου· πενθήσωμεν νῦν, ἵνα παρακληθῶμεν· ἡσυχάσωμεν ἐν ταπεινοφροσύνῃ εἰς τὰ κελλία ἑαυτῶν, ὅπως ἴδῃ ὁ Κύριος τὴν ταπείνωσιν ἡμῶν καὶ τὸν κόπον, καὶ ἀφήσῃ ἡμῖν πάσας τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Γέγραπται γάρ, ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος. Καὶ πάλιν· καθὼς οἰκτείρει πατὴρ υἱούς, ᾠκτείρησε Κύριος τοὺς φοβουμένους αὐτόν. Δῴη δὲ ἡμῖν ὁ Κύριος ἐκτελεῖν βίον ἀκατάγνωστον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και πάλι ο Σωτήρας λέει: αλίμονο σε εκείνους που γελούν τώρα, διότι θα κλάψουν. Ας ανανήψουμε, λοιπόν, αγαπητοί, από τον βίο αυτόν· ας πενθήσουμε τώρα, για να παρηγορηθούμε· ας ησυχάσουμε με ταπεινοφροσύνη στα κελιά μας, ώστε να δει ο Κύριος την ταπείνωσή μας και τον κόπο μας, και να μας συγχωρήσει όλες τις αμαρτίες μας. Διότι είναι γραμμένο, ότι στην ταπείνωσή μας μάς θυμήθηκε ο Κύριος. Και πάλι: όπως ο πατέρας σπλαγχνίζεται τα παιδιά του, έτσι σπλαγχνίστηκε ο Κύριος αυτούς που τον φοβούνται. Είθε δε ο Κύριος να μας αξιώσει να διάγουμε βίο ακατάκριτο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐφραίμ ὁ Σύρος Περὶ μετανοίας καὶ κατανύξεως
Μὴ ζηλώσῃς τοὺς πλουτοῦντας, ἀλλὰ τοὺς ταπεινοὺς τῷ πνεύματι. Εὐχαρίστει τῷ Κυρίῳ μετὰ τοῦ Δαυΐδ, ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος. Μὴ ἀγάπα τὸ τρυφᾶν, ἀλλὰ τὸ κακοπαθεῖν. Μὴ τοὺς μεθύοντας, ἀλλὰ τοὺς πεινῶντας καὶ διψῶντας. Μὴ τοὺς μαχομένους, ἀλλὰ τοὺς εἰρηνεύοντας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Μη ζηλεύεις τους πλούσιους, αλλά τους ταπεινούς στο πνεύμα. Να ευχαριστείς τον Κύριο μαζί με τον Δαβίδ, διότι στην ταπείνωσή μας μάς θυμήθηκε ο Κύριος. Μην αγαπάς την τρυφηλή ζωή, αλλά την κακοπάθεια. Όχι αυτούς που μεθούν, αλλά αυτούς που πεινούν και διψούν. Όχι αυτούς που φιλονικούν, αλλά αυτούς που ειρηνεύουν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐφραίμ ὁ Σύρος Περὶ τῆς τοῦ τυφλοῦ πηρώσεως
Γέγραπται γάρ, ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος, καὶ ἐλυτρώσατο ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Καὶ πάλιν· ἐταπεινώθην καὶ ἔσωσέ με.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι είναι γραμμένο ότι στην ταπείνωσή μας μας θυμήθηκε ο Κύριος, και μας λύτρωσε από τους εχθρούς μας. Και πάλι: ταπεινώθηκα και με έσωσε.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος. Καὶ ἐν τοῖς ἀνωτέρω διαφόρως ἐπεδείκνυτο Ἰσραὴλ, οὐ τὸ γένος τῶν Ἰουδαίων ὑπάρχων, ἀλλ᾽ ὁ τοιόσδε τῆς θεοσεβείας τρόποις· Οὐ γὰρ πάντες οἱ ἐξ Ἰσραὴλ, οὗτοι Ἰσραήλ· οὐδὲ ἡ ἐν τῷ φανερῷ ἐν σαρκὶ περιτομὴ, κατὰ τὸν Ἀπόστολον, ἀλλ᾽ ὁ ἐν τῷ κρυπτῷ Ἰουδαῖος, καὶ περιτομὴ καρδίας οὐ γράμματι ἀλλὰ πνεύματι· οὗ ὁ ἔπαινος οὐκ ἐξ ἀνθρώπων, ἀλλ᾽ ἐκ τοῦ Θεοῦ· καὶ ἡμᾶς οὖν τοὺς ἐξ ἐθνῶν (ἡμεῖς γάρ ἐσμεν ἡ περιτομὴ καὶ ἀληθινὸς Ἰσραὴλ), ἐλυτρώσατο ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν μᾶλλον ἢ ἐκείνους· οἱ μὲν γὰρ ἐξ Αἰγύπτου προελθόντες, τοὺς σωματικοὺς ἐξέφυγον τυράννους· ἐπαγόμενοι δὲ ἐν ταῖς ἑαυτῶν ψυχαῖς τοὺς ἀσεβεῖς τρόπους, πεπτώκασιν ἐν τῇ ἐρήμῳ εἰδωλολατρήσαντες. Ἡμᾶς δὲ ἀληθῶς ἐλυτρώσατο ἐκ τῶν τῆς ψυχῆς ἡμῶν ἐχθρῶν, καὶ ἐμνήσθη ἡμῶν ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν μᾶλλον ἢ ἐκείνων· οἱ μὲν γὰρ σώμασιν ἐδούλευον τοῖς Αἰγυπτίοις, ἡμεῖς δὲ ταῖς ψυχαῖς αὐταῖς δαιμόνων ἦμεν παίγνια, καὶ ὑπὸ τοῖς πονηροῖς πνεύμασιν ἦμεν τεταπεινωμένοι.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ότι στην ταπείνωσή μας μάς θυμήθηκε ο Κύριος. Και στα προηγούμενα με διάφορους τρόπους αποδείχθηκε ότι Ισραήλ δεν είναι το γένος των Ιουδαίων, αλλά αυτός που ακολουθεί τέτοιον τρόπο θεοσέβειας· Διότι δεν είναι Ισραήλ όλοι όσοι προέρχονται από τον Ισραήλ· ούτε είναι περιτομή η φανερή στη σάρκα, σύμφωνα με τον Απόστολο, αλλά εκείνος που είναι Ιουδαίος στο κρυπτό, και περιτομή είναι η περιτομή της καρδιάς, όχι κατά το γράμμα αλλά κατά το πνεύμα· του οποίου ο έπαινος δεν προέρχεται από ανθρώπους, αλλά από τον Θεό. Επομένως, και εμάς που προερχόμαστε από τα έθνη (διότι εμείς είμαστε η περιτομή και ο αληθινός Ισραήλ), μας λύτρωσε από τους εχθρούς μας περισσότερο από εκείνους· διότι εκείνοι μεν, όταν εξήλθαν από την Αίγυπτο, ξέφυγαν από τους σωματικούς τυράννους· επειδή όμως έφεραν μέσα στις ψυχές τους τους ασεβείς τρόπους, έπεσαν στην έρημο πέφτοντας στην ειδωλολατρία. Εμάς όμως αληθινά μας λύτρωσε από τους εχθρούς της ψυχής μας, και μας θυμήθηκε στην ταπείνωσή μας περισσότερο από εκείνους· διότι εκείνοι μεν δούλευαν σωματικά στους Αιγυπτίους, εμείς όμως, με τις ίδιες μας τις ψυχές ήμασταν παιχνίδια των δαιμόνων, και είχαμε ταπεινωθεί υπό την κυριαρχία των πονηρών πνευμάτων.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία
καθεῖλεν δυνάστας ἀπὸ θρόνων, καὶ ὕψωσεν ταπεινοὺς ἀπὸ γῆς· πεινῶντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν〉, καὶ 〈βραχίονας ὑπερηφάνων〉 συνέτριψεν, οὐ πιστοῖς μόνον, ἀλλὰ καὶ ἀπίστοις τῶν παλαιῶν διηγημάτων τὴν μνήμην πιστωσάμενος, ὁ θαυματουργός, ὁ μεγαλουργός, ὁ τῶν ὅλων δεσπότης, ὁ τοῦ σύμπαντος κόσμου δημιουργός, ὁ παντοκράτωρ, ὁ πανάγαθος, ὁ εἷς καὶ μόνος θεός, ᾧ τὸ καινὸν ᾆσμα μέλπωμεν προσυπακούοντες 〈τῷ ποιοῦντι θαυμάσια μόνῳ, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· τῷ πατάξαντι βασιλεῖς μεγάλους καὶ ἀποκτείναντι βασιλεῖς κραταιούς, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν καὶ ἐλυτρώσατο ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν〉.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Καθαίρεσε δυνάστες από θρόνους και ύψωσε ταπεινούς από τη γη· πεινασμένους γέμισε με αγαθά〉, και συνέτριψε 〈βραχίονες υπερηφάνων〉, επιβεβαιώνοντας τη μνήμη των παλαιών διηγήσεων όχι μόνο στους πιστούς, αλλά και στους απίστους, ο θαυματουργός, ο μεγαλουργός, ο Δεσπότης των πάντων, ο Δημιουργός ολόκληρου του κόσμου, ο Παντοκράτορας, ο Πανάγαθος, ο ένας και μόνος Θεός, στον οποίο ας ψάλουμε το νέο άσμα αντιφωνώντας: 〈σε αυτόν που μόνος κάνει θαυμάσια, διότι το έλεός του μένει στον αιώνα· σε αυτόν που πάταξε μεγάλους βασιλείς και σκότωσε κραταιούς βασιλείς, διότι το έλεός του μένει στον αιώνα· διότι μέσα στην ταπείνωσή μας μάς θυμήθηκε και μας λύτρωσε από τους εχθρούς μας〉.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος Σύντομος ἑρμηνεία
κληρονομίαν Ἐκληρονόμησε γὰρ ὁ νοητὸς Ἰσραήλ, ὁ Χριστός, τὸν ἄνθρωπον. ὅτι εἰς τόν Ὡς πολὺ γὰρ καὶ μέγα τὸ ἔλεος τοῦ θεοῦ αἰωνίως. ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει Ὁ λαὸς ὁ ἐξ ἐθνῶν κράζει, ὡς (ὁ) σωθεὶς ἐκ τῆς θλίψεως τῶν δαιμόνων. ὅτι εἰς τόν Πάντα γὰρ ἐλεῶν τὸν ἄνθρωπον ἐποίησεν. καὶ ἐλυτρώσατο Τοὺς πιστοὺς ἐκ τῶν δαιμόνων. ὅτι εἰς τόν Ἀναγκαῖον γὰρ ἑκάστῳ ῥητῷ ἐξεῦχθαι τὸ ἔλεος τοῦ θεοῦ (κυρίου), ὡς δι’ αἰώνων μένον. ὁ διδούς Καὶ ἀνθρώποις καὶ κτήνεσιν. ὅτι εἰς τόν Οὐ γὰρ ἐκλείπει τὸ ἔλεος τοῦ θεοῦ ποτε. ἐξομολογεῖσθε Τῷ ὄντι ἐν οὐρανῷ ταῦτα φησίν. ὅτι εἰς τόν Ὡς αἰώνιος ὢν καὶ αἰωνίως ἐλεεῖ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
κληρονομία: Διότι ο νοητός Ισραήλ, ο Χριστός, κληρονόμησε τον άνθρωπο. ότι εις τον: Επειδή είναι πολύ και μεγάλο το έλεος του Θεού αιωνίως. ότι στην ταπείνωση: Ο λαός που προέρχεται από τα έθνη κραυγάζει, καθώς σώθηκε από τη θλίψη των δαιμόνων. ότι εις τον: Επειδή τα πάντα τα έκανε ελεώντας τον άνθρωπο. και λύτρωσε: Τους πιστούς από τους δαίμονες. ότι εις τον: Διότι είναι αναγκαίο σε κάθε ρητό να επικαλούμαστε το έλεος του Θεού, του Κυρίου, καθώς παραμένει στους αιώνες. ο δίδων: Και στους ανθρώπους και στα κτήνη. ότι εις τον: Επειδή το έλεος του Θεού δεν εκλείπει ποτέ. εξομολογείσθε: Προς Αυτόν που βρίσκεται στον ουρανό τα λέει αυτά. ότι εις τον: Διότι, όντας αιώνιος, ελεεί και αιωνίως.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Διὸ καὶ τοῦτο δηλῶν, ἐν ἑκάστῳ στίχῳ ἐπιλέγει, Ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ. Καὶ τὸ δὴ ἐκπλῆττον, ὅτι ἐποίησε μὲν, καὶ ἔδωκεν ἐξ ἀρχῆς γενόμενα· ἐπειδὴ δὲ παρέβη ὁ ἄνθρωπος, οὐδὲ οὕτως αὐτὸν ἐξέβαλεν· ἀλλὰ ἅπερ ἔδωκεν οὐχ ἁμαρτόντι, τούτοις ἀφῆκε καὶ μετὰ τὴν ἁμαρτίαν ἐνδιαιτᾶσθαι, καὶ οὐκ ἐκώλυσεν αὐτῶν τὴν χρῆσιν μετὰ τὴν ἁμαρτίαν ἐκείνην.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Γι' αυτό και, δηλώνοντας αυτό, σε κάθε στίχο προσθέτει: «Ότι εις τον αιώνα το έλεος αυτού». Και το εκπληκτικό βεβαίως είναι ότι τα δημιούργησε μεν, και τα προσέφερε ευθύς εξ αρχής· όταν όμως ο άνθρωπος παρέβη την εντολή, ούτε και τότε τον απέβαλε· αλλά εκείνα που του έδωσε όταν ακόμη δεν είχε αμαρτήσει, του επέτρεψε να εξακολουθεί να ζει μέσα σε αυτά και μετά την αμαρτία, και δεν του εμπόδισε τη χρήση τους έπειτα από την αμαρτία εκείνη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τοὺς Ψαλμούς
γʹ. Ὁρᾷς πῶς δικαίως καθ᾽ ἕκαστον στίχον λέγει τὸ, Εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ; Ταῦτα γὰρ ἅπαντα τὴν διηνεκῆ κηδεμονίαν ἐδείκνυ. Εἰ γὰρ καὶ τὰ γενόμενα τέλος εἶχεν, ἀλλ᾽ αἱ μνῆμαι αὐτῶν τοῖς μετὰ ταῦτα πολλὴν θεογνωσίας παρεῖχον ὑπόθεσιν. Καὶ γὰρ τῇ μνήμῃ εἰς ἐγγόνους παραπεμπόμενα ἐχειραγώγει πρὸς φιλοσοφίαν πολλήν. Ἄλλως δὲ οὐκ ἐκεῖνα ἐπράχθη μόνον, καὶ ἐπαύσατο ἡ τοῦ Θεοῦ κηδεμονία, οὐδὲ μέχρι τῶν Αἰγυπτιακῶν ἔστη τὰ τῆς φιλανθρωπίας, ἀλλ᾽ ἕκαστος καιρὸς καὶ χρόνος ἅπας ἔχει παρατεινόμενα τῆς ἀφάτου αὐτοῦ φιλανθρωπίας τὰ δείγματα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
γ΄. Βλέπεις πώς δίκαια σε κάθε στίχο λέγει το «Εις τον αιώνα το έλεος αυτού»; Διότι όλα αυτά φανέρωναν τη διηνεκή Του πρόνοια. Διότι, ακόμη και αν αυτά που συνέβησαν έλαβαν τέλος, εντούτοις οι μνήμες τους παρείχαν στους μεταγενέστερους μεγάλη αφορμή για θεογνωσία. Επειδή, καθώς μεταβιβάζονταν μέσω της μνήμης στους απογόνους, τους καθοδηγούσαν σε βαθιά φιλοσοφία. Εξάλλου, δεν συντελέστηκαν μόνο εκείνα και έπειτα έπαυσε η πρόνοια του Θεού, ούτε σταμάτησαν τα έργα της φιλανθρωπίας Του στα γεγονότα της Αιγύπτου, αλλά κάθε εποχή και ολόκληρος ο χρόνος περιέχει συνεχιζόμενα τα δείγματα της άφατης φιλανθρωπίας Του.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Εἶτα πάλιν σαφέστερον τοῦτο δεικνὺς, ὅτι οὐκ ἀπ᾽ ἀξίας τούτων γεγόνασι κύριοι, ἀλλ᾽ ἀπὸ τῆς ἀγαθότητος αὐτοῦ μόνης, ἐπήγαγεν· Ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος· δηλῶν ὡς οὐκ ἐν τοῖς κατορθώμασιν, οὐκ ἐν τῇ εὐπραγίᾳ, ἀλλ᾽ ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν. Ὃ δὲ λέγει, τοῦτό ἐστιν· ἤρκεσεν ἡ συμφορὰ ἐπικάμψαι αὐτὸν, καὶ τὸ κακῶς πάσχειν ἡμᾶς. Ἐπεὶ καὶ ἐξ ἀρχῆς, ὅτε αὐτοὺς ἀπήλλαττεν Αἰγύπτου, οὐκ εἶπεν, Ἰδὼν εἶδον τὴν καταβολὴν αὐτῶν τὴν ἐπὶ τὸ βέλτιον· ἀλλ᾽, Ἰδὼν εἶδον τὴν κάκωσιν τοῦ λαοῦ μου τοῦ ἐν Αἰγύπτῳ. Καὶ ἐλυτρώσατο ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Ἵνα μὴ κατὰ μικρὸν καταλέγῃ τοὺς πολέμους, τὰς ἐφόδους, τὰς νίκας, τὰ τρόπαια, πάλιν ἑνὶ ῥήματι κατορθωμάτων ὁρμαθὸν παραδραμὼν, καὶ τὰ μερικὰ ἀφεὶς τὰ εἰς Ἰουδαίους γινόμενα, ἐπὶ τὴν καθολικὴν αὐτοῦ πρόνοιαν ἔρχεται λέγων· Ὁ διδοὺς τροφὴν πάσῃ σαρκί.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έπειτα πάλι, αποδεικνύοντας αυτό σαφέστερα, ότι δηλαδή δεν έγιναν κύριοι αυτών των αγαθών εξαιτίας της αξίας τους, αλλά μόνο από τη δική Του αγαθότητα, πρόσθεσε: «Ότι στην ταπείνωσή μας μας θυμήθηκε ο Κύριος»· φανερώνοντας έτσι ότι δεν μας θυμήθηκε όταν επιτελούσαμε κατορθώματα, ούτε όταν ευημερούσαμε, αλλά όταν βρισκόμασταν στην ταπείνωσή μας. Αυτό δε που εννοεί είναι το εξής: αρκούσε η συμφορά και το ότι υποφέραμε δεινά για να Τον κάμψει σε σπλαχνικότητα. Επειδή και εξ αρχής, όταν τους απάλλασσε από την Αίγυπτο, δεν είπε, «Είδα καλά τη στροφή τους προς το καλύτερο», αλλά, «Είδα καλά την κακοπάθεια του λαού μου στην Αίγυπτο». «Και μας λύτρωσε από τους εχθρούς μας». Για να μην απαριθμεί λοιπόν λεπτομερώς τους πολέμους, τις επιδρομές, τις νίκες, τα τρόπαια, προσπερνώντας πάλι με έναν λόγο μια ολόκληρη σειρά από κατορθώματα και αφήνοντας τα μερικά γεγονότα που αφορούσαν τους Ιουδαίους, προχωρά στην καθολική Του πρόνοια, λέγοντας: «Αυτός που δίδει τροφή σε κάθε σάρκα».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης Κλῖμαξ
Ἐξ ὑπακοῆς ταπείνωσις, ἐκ ταπεινώσεως ἀπάθεια. Εἴπερ ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος, καὶ ἐλυτρώσατο ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν, οὐκ οὐδὲν τὸ κωλῦον εἰπεῖν, ὅτι ἐξ ὑπακοῆς ἀπάθεια, δι’ ἧς τὸ τέλος τῆς ταπεινώσεως γίνεται· ἄρχεται μὲν γὰρ ἐκείνης αὕτη, ὡς Μωϋσῆς νόμου· τελειοῖ δὲ ἡ θυγάτηρ τὴν μητέρα, ὡς Μαρία τὴν συναγωγήν. Τιμωρίας ἁπάσης ἄξιοι παρὰ Θεῷ οἱ νοσοῦντες, καὶ μετὰ τὴν τοῦ ἰατροῦ πεῖραν, καὶ τὴν ἐξ αὐτοῦ ὠφέλειαν τοῦτον ἐφ’ ἑτέρου προκρίσει καταλιμπάνοντες πρὸ τελείας ἰάσεως. Μὴ φεῦγε χεῖρας τοῦ τῷ Κυρίῳ σε προσενέγκαντος, οὐκ αἰδεσθήσῃ γὰρ ὡς αὐτὸν ἐν τῇ ζωῇ σού τινα. Οὐκ ἀσφαλὲς τῷ ἀπείρῳ ἐκ τοῦ πλήθους τῶν στρατιωτῶν, πρὸς μονομαχίαν ἑαυτὸν ἀποχωρίσαι, καὶ οὐκ ἀκίνδυνον τῷ μοναχῷ πρὸ πείρας καὶ γυμνασίας πολλῆς τῶν ψυχικῶν παθῶν ἐπὶ τὴν ἡσυχίαν χωρῆσαι. Πέφυκε ὁ γὰρ μὲν σωματικῶς, ὁ δὲ ψυχικῶς κινδυνεύειν·
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Από την υπακοή γεννιέται η ταπείνωση, και από την ταπείνωση η απάθεια. Εάν, πράγματι, μέσα στην ταπείνωσή μας μας θυμήθηκε ο Κύριος και μας λύτρωσε από τους εχθρούς μας, τίποτα δεν εμποδίζει να πούμε ότι από την υπακοή προέρχεται η απάθεια, μέσω της οποίας επιτυγχάνεται ο σκοπός της ταπεινώσεως. Διότι η απάθεια έχει ως αρχή την ταπείνωση, όπως ο Μωυσής τον νόμο· τελειοποιεί όμως η θυγατέρα τη μητέρα, όπως η Μαρία τη Συναγωγή. Άξιοι κάθε τιμωρίας ενώπιον του Θεού είναι εκείνοι που ασθενούν και, αφού δοκίμασαν τον ιατρό και ωφελήθηκαν από αυτόν, τον εγκαταλείπουν πριν από την τέλεια θεραπεία τους, προτιμώντας κάποιον άλλον. Μην ξεφεύγεις από τα χέρια εκείνου που σε προσέφερε στον Κύριο, διότι κανέναν άλλο δεν θα σεβαστείς σε όλη σου τη ζωή όσο αυτόν. Δεν είναι ασφαλές για τον άπειρο να αποχωριστεί από το πλήθος των στρατιωτών για να εμπλακεί σε μονομαχία, και δεν είναι ακίνδυνο για τον μοναχό να προχωρήσει στην ησυχία πριν αποκτήσει πείρα και πολλή άσκηση απέναντι στα ψυχικά πάθη. Διότι είναι φυσικό επόμενο ο μεν πρώτος να κινδυνεύει σωματικά, ο δε δεύτερος ψυχικά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης Κλῖμαξ
Τέλος μὲν νόμου καὶ προφητῶν, Χριστὸς εἰς δικαιοσύνην παντὶ τῷ πιστεύοντι· τέλος δὲ παθῶν ἀκαθάρτων κενοδοξία καὶ ὑπερηφανία παντὶ τῷ μὴ προσέχοντι· ὧν καθαιρέτις οὖσα ἡ νοερὰ αὕτη ἔλαφος φυλάττει τὸν ἑαυτῆς σύμβιον παντὸς ἰοῦ θανατηφόρου ἀνεπίδηκτον. Ποῦ γὰρ ἐν αὐτῇ ὑποκρίσεως ἰὸς ἐμφανίζεται; ποῦ καταλαλιᾶς; ποῦ ὄφις ἐν φωλεᾷ κρύπτεται; καὶ οὐχὶ μᾶλλον ἐκ τῆς γῆς τῆς καρδίας δημοσιευόμενος θανατοῦται καὶ ἀναλίσκεται· οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ταύτῃ συναφείᾳ μίσους ἐμφάνεια, οὐκ ἀντιλογίας εἶδος, οὐκ ἀπειθείας ὀσμὴ, εἰ μή που ὁ λόγος περὶ πίστεως. Ὁ ταύτῃ νυμφικῶς ἑνωθεὶς, ἤπιος, προσηνὴς, εὐκατάνυκτος, συμπαθὴς, ὑπὲρ ἅπαντα γαληνὸς, φαιδρὸς, εὐήνιος, ἄλυπος, ἄγρυπνος, ἄοκνος πέλει· καὶ τί δεῖ πολλὰ λέγειν, ἀπαθὴς, εἴπερ Ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος, καὶ ἐλυτρώσατο ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν, καὶ τῶν παθῶν, καὶ τῶν μολυσμῶν ἡμῶν. Μοναχὸς ταπεινόφρων οὐ πολυπραγμονήσει ἄῤῥητα· ὁ δὲ ὑπερήφανος πολυπραγμονήσει κρίματα. Τινὰ τῶν γνωστικωτάτων ἀδελφῶν ὀφθαλμοφανῶς οἱ δαίμονες ἐμακάρισαν ἐπιστάντες· ὁ δὲ πάνσοφός φησι πρὸς αὐτούς· Εἰ μὲν τοῦ ἐπαινεῖν με ἐν τῇ ἐμῇ ψυχῇ ἐπαύσασθε, ἐκ τῆς ὑμῶν ὑποχωρήσεως μέγαν εἶναι ἑαυτὸν νενόηκα [ἡγήσομαι]· εἰ δὲ ἐπαινοῦντες οὐ παύεσθε, ἐκ τοῦ ὑμῶν ἐπαίνου τὴν ἑαυτοῦ ἀκαθαρσίαν στοχάσομαι. Ἀκάθαρτος γὰρ παρὰ Κυρίῳ πᾶς ὑψηλοκάρδιος.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Το πλήρωμα του νόμου και των προφητών είναι ο Χριστός, προς δικαίωση κάθε πιστού. Κατάληξη δε των ακάθαρτων παθών είναι η κενοδοξία και η υπερηφάνεια για καθέναν που δεν προσέχει. Επειδή όμως αυτή η νοερή έλαφος [η ταπεινοφροσύνη] τα κατακρημνίζει, διαφυλάττει τον σύζυγό της άτρωτο από κάθε θανατηφόρο δηλητήριο. Διότι πού εμφανίζεται σε αυτήν το δηλητήριο της υποκρισίας; Πού της καταλαλιάς; Πού κρύβεται φίδι σε φωλιά; Αντιθέτως, δεν ανασύρεται στο φως από τη γη της καρδιάς για να θανατωθεί και να εξολοθρευτεί; Σε αυτή την πνευματική ένωση δεν εμφανίζεται μίσος, ούτε ίχνος αντιλογίας, ούτε οσμή ανυπακοής, παρά μόνο ίσως όταν ο λόγος αφορά την πίστη. Εκείνος που ενώθηκε μαζί της ως νυμφίος καθίσταται ήπιος, προσηνής, με εύκολη την κατάνυξη, συμπαθής, απολύτως γαλήνιος, φαιδρός, ευήνιος, απαλλαγμένος από λύπη, άγρυπνος, άοκνος. Και προς τι τα πολλά λόγια; Καθίσταται απαθής, διότι «στην ταπείνωσή μας μάς θυμήθηκε ο Κύριος και μας λύτρωσε από τους εχθρούς», και από τα πάθη, και από τους μολυσμούς μας. Ο ταπεινόφρων μοναχός δεν πολυπραγμονεί για τα άρρητα μυστήρια. Αντιθέτως, ο υπερήφανος πολυπραγμονεί για τις κρίσεις του Θεού. Σε κάποιον από τους πνευματικά εμπειρότατους αδελφούς εμφανίστηκαν οφθαλμοφανώς οι δαίμονες και τον μακάριζαν. Εκείνος όμως, ο πάνσοφος, τους είπε: «Αν σταματούσατε να με επαινείτε μέσα στην ψυχή μου, τότε από την αναχώρησή σας θα θεωρούσα τον εαυτό μου μεγάλο. Εφόσον όμως δεν παύετε να με επαινείτε, από τον δικό σας έπαινο θα συμπεράνω τη δική μου ακαθαρσία. Διότι είναι ακάθαρτος ενώπιον του Κυρίου κάθε υψηλόφρων».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Εἰς τοὺς ψαλμούς
Εἶτα πάλιν τὰ κατὰ τὴν ἔρημον καὶ περὶ τῶν κραταιῶν βασιλέων τὴν ἐρήμωσιν ἀναμνήσας καὶ τῆς ἁγίας γῆς τὴν κληρονομίαν ἐξειπών, καὶ ὅτι πολλὰ μογήσαντες ἐν Αἰγύπτῳ καὶ ταπεινωθέντες, «ἐμνήσθη αὐτῶν ὁ Κύριος» λέγων· «Ἰδὼν εἶδον τὴν κάκωσιν τοῦ λαοῦ μου» καὶ τὰ ἑξῆς. «Καὶ ἐλυτρώσατο ἡμᾶς», φησίν, «ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν», «ὁ διδοὺς τροφὴν πάσῃ σαρκί». Καὶ ταῦτα πάντα περὶ Θεοῦ μυσταγωγήσας, μελῳδικῶς ἀνυμνῶν πρὸς εὐχαριστίαν πάλιν ἀποπεραίνει τὸν ὕμνον· «Ἐξομολογεῖσθε», φησί, «τῷ Θεῷ τοῦ οὐρανοῦ». Μὴ τοῖς ἐπὶ γῆς ψευδωνύμοις θεοῖς τὸ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ὀφειλόμενον ἀπονέμετε γέρας, ἀλλὰ «τῷ Θεῷ τοῦ οὐρανοῦ», ἤτοι, τῷ ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ τῷ δημιουργῷ τοῦ οὐρανοῦ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έπειτα πάλι, αφού υπενθύμισε τα γεγονότα στην έρημο και την εξόντωση των κραταιών βασιλέων και αφού εξιστόρησε την κληρονομιά της αγίας γης, και ότι, αφού κοπίασαν πολύ στην Αίγυπτο και ταπεινώθηκαν, «τους θυμήθηκε ο Κύριος» λέγοντας: «Είδα πράγματι την κακοπάθεια του λαού μου» και τα εξής. «Και μας λύτρωσε», λέει, «από τους εχθρούς μας», «εκείνος που δίνει τροφή σε κάθε σάρκα». Και αφού δίδαξε μυσταγωγικά όλα αυτά περί του Θεού, ανυμνώντας μελωδικά, ολοκληρώνει πάλι τον ύμνο με ευχαριστία: «Δοξολογείτε», λέει, «τον Θεό του ουρανού». Μην απονέμετε στους ψευδώνυμους θεούς της γης την τιμή που οφείλεται στον αληθινό Θεό, αλλά «στον Θεό του ουρανού», δηλαδή σε αυτόν που βρίσκεται στον ουρανό, και στον δημιουργό του ουρανού.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεοφύλακτος Βουλγαρίας Ἐπιστολαί
Ἀλλ’ οὐκ ἠνέσχετο ἐπὶ πλεῖστον τὴν τῶν ἁμαρτωλῶν ῥάβδον τῷ κλήρῳ αὐτοῦ ἐπιφέρεσθαι. Ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν καὶ μνησθεὶς εὐλόγησεν ἡμᾶς καὶ τὸν ἐνιαυτὸν τοῦτον χρηστότητος ἐποιήσατο. Ἀλλ’ ὅπως μοι συνευφραίνοιο καὶ δοξάζοις τὸν τοιαῦτα θαυμαστῶς πλέκοντα καὶ δὴ καὶ αὐτὸς ἔχοις ἐν καιρῷ κἀκ τῶν καθ’ ἡμᾶς καὶ νεαρωτέρων παράκλησιν. Φιλεῖ γὰρ ἄνθρωπος ἐκ τῶν κατ’ αὐτὸν μᾶλλον ἢ τῶν παλαιοτέρων συμπείθεσθαι. Συνεύχου δὲ καὶ τὸ σταθερὰν ἡμῖν ταύτην δὴ τὴν τοῦ Θεοῦ γενέσθαι χρηστότητα. Τὸ δὲ ἔσται, ἐὰν ἀξίους ἡμᾶς αὐτοὺς αὐτῆς ἐργαζώμεθα. Τοῦτο δὴ καὶ αἰτοῦ παρὰ τοῦ διδόντος ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα καὶ πρός γε τὸ μὴ εἰς κατάκρισιν πλείω ταύτῃ προσχρήσασθαι ἐν ἀνέσει πιανθέντας, εἶτα λακτίσαντας διὰ τὸν ὑβριστὴν κόρον καὶ καθ’ ἡμῶν αὐτῶν ἀναστάντας καὶ παίξαντας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αλλά δεν ανέχθηκε για περισσότερο χρόνο να επιβάλλεται η ράβδος των αμαρτωλών πάνω στον κλήρο του. Μέσα στην ταπείνωσή μας μας θυμήθηκε, και αφού μας θυμήθηκε μας ευλόγησε και κατέστησε τη χρονιά αυτή έτος αγαθότητας. Αλλά αυτά στα γράφω για να συνευφραίνεσαι μαζί μου και να δοξάζεις Εκείνον που ρυθμίζει τέτοια πράγματα με τόσο θαυμαστό τρόπο, και βέβαια για να έχεις και ο ίδιος την κατάλληλη στιγμή παρηγοριά και από τα δικά μας, πιο πρόσφατα γεγονότα. Διότι ο άνθρωπος συνηθίζει να πείθεται περισσότερο από τα σύγχρονά του γεγονότα παρά από τα παλαιότερα. Να προσεύχεσαι μαζί μας ώστε να παραμείνει σταθερή σε εμάς αυτή η αγαθότητα του Θεού. Και αυτό θα συμβεί, εάν καταστήσουμε τους εαυτούς μας άξιους αυτής. Αυτό ακριβώς να ζητάς από Αυτόν που δίνει υπερεκπερισσού από όσα ζητούμε, και επιπλέον να μην τη χρησιμοποιήσουμε για μεγαλύτερη καταδίκη μας, παχαίνοντας μέσα στην άνεση, και έπειτα κλωτσώντας εξαιτίας του υβριστικού κορεσμού, και επαναστατώντας και εμπαίζοντας τον ίδιο μας τον εαυτό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες