Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 140:8

Διότι προς εσένα, Κύριε, Κύριε, είναι στραμμένα τα μάτια μου. Εγώ όμως δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανένα από τα ανθρώπινα· αλλά προσμένω τη δική σου βοήθεια, και παρακαλώ να μην αποστερηθεί από αυτήν η ψυχή μου. Σε εσένα έλπισα, μην αφαιρέσεις την ψυχή μου. Το οποίο σημαίνει: Μην εκχύσεις και μην αδειάσεις την ψυχή μου από την ελπίδα που τρέφω προς εσένα.

Ευχή της εισόδου. Θ (Ι) Εσπέρας και πρωί και μεσημβρίας σε αινούμε, σε ευλογούμε και σε ικετεύουμε, Δέσποτα των πάντων, κατεύθυνε την προσευχή μας ως θυμίαμα ενώπιόν σου και μην εκτρέψεις τις καρδιές μας σε λόγους πονηρίας. Αλλά λύτρωσέ μας από όλους όσους καταδιώκουν τις ψυχές μας, διότι προς εσένα, Κύριε, Κύριε, είναι στραμμένα τα μάτια μας και σε εσένα ελπίσαμε. Μην μας καταισχύνεις, Θεέ μας.

Μην αφαιρέσεις την ψυχή μου. Ο Σύμμαχος, αντί του «μην αφαιρέσεις», θέτει «μην αποκενώσεις», δηλαδή, μην επιτρέψεις να εκκενωθεί ο αγαθός θησαυρός που βρίσκεται εναποθετημένος στην ψυχή μου· διότι τότε θα αναχωρήσω άφοβα, λέγει, όταν οι αμαρτωλοί παγιδευτούν στα ίδια τους τα δίχτυα.

Γι' αυτό και πρόσθεσε λέγοντας: «Ότι προς εσένα, Κύριε, Κύριε, είναι στραμμένα τα μάτια μου. Σε εσένα στήριξα την ελπίδα μου, μην αφαιρέσεις την ψυχή μου». Ακόμη κι αν έρθουν αμέτρητα δεινά, λέει, ακόμη και πόλεμοι, ακόμη και μάχες, ακόμη και θάνατοι, ακόμη και οι πύλες του άδη, δεν απομακρυνόμαστε από την ιερή άγκυρα, αλλά κρατιόμαστε από την ελπίδα της δικής σου συμμαχίας, και, εγκαταλείποντας τα όπλα και τις στρατιωτικές παρατάξεις, από εκεί προσδοκούμε την απαλλαγή, από τη δική σου θεϊκή παρέμβαση. «Σε εσένα στήριξα την ελπίδα μου, μην αφαιρέσεις την ψυχή μου». Άλλος μεταφραστής αποδίδει: «Μην εκκενώσεις».

Γι' αυτό, μην επιτρέψεις να κλίνει η καρδιά μου προς αυτά «και δεν θα συνενωθώ», όχι μόνο με τους ασήμαντους, αλλά ούτε «με τους εκλεκτούς τους». Και από εδώ και στο εξής, λοιπόν, «θα με παιδαγωγήσει ο δίκαιος με έλεος και θα με ελέγξει», και τη δική του παιδαγωγία και τον δικό του έλεγχο θα τα δεχθώ με ευχαρίστηση. «Το έλαιο του αμαρτωλού ας μη λιπάνει την κεφαλή μου», δηλαδή, ακόμη και αυτά που φαίνονται ως καλά του αμαρτωλού, θα τα αποστραφώ ως φαύλα και μιαρά. «Διότι ακόμη και η προσευχή μου είναι ενάντια στις επιθυμίες τους»· εναντίον αυτών που εκείνοι με ασέβεια ευαρεστούνται, εγώ προσεύχομαι. «Καταποντίστηκαν κοντά στην πέτρα οι κριτές τους». Οι ηγέτες τους, παρόμοια με μια πέτρα που βυθίζεται εύκολα, θα αποκαλυφθούν. «Θα εισακουστούν τα λόγια μου», δηλαδή και στις επόμενες γενιές θα ακουστούν από τους πιστούς ως γλυκά και ποθητά. «Όπως ένας σβώλος γης συντρίβεται πάνω στη γη, έτσι σκορπίστηκαν τα οστά τους κοντά στον άδη». Για τους αμαρτωλούς που αναφέρθηκαν παραπάνω λέει και αυτά, ότι και σαν πέτρα θα καταποντιστούν· και σαν παχύς όγκος χώματος θα συντριβούν· και τα οστά τους στον άδη, δηλαδή στον τάφο, θα σκορπιστούν. «Διότι προς εσένα, Κύριε, Κύριε, είναι στραμμένα τα μάτια μου», δηλαδή, έχοντας στηρίξει την ελπίδα μου σε εσένα, μην με εγκαταλείψεις, αλλά «φύλαξέ με από τις παγίδες» και τα σκάνδαλα των παράνομων ανθρώπων, έτσι ώστε αυτοί «να πέσουν στα δίχτυα», μέσα από τις παγίδες που έστησαν εναντίον μου. «Εγώ όμως παραμένω μόνος, έως ότου περάσω».