Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 143:10

Σε Εκείνον που χορηγεί τη σωτηρία στους βασιλείς μας. Στους αγίους αποστόλους, τους οποίους ο Χριστός κατέστησε άρχοντές τους. Σε Εκείνον που λυτρώνει τον δούλο Του, τον Δαβίδ, από πονηρή ρομφαία· λύτρωσέ με και απάλλαξέ με από τα χέρια αλλότριων υιών. Διότι, εξαιτίας των διαθηκών προς εκείνους, δείξε κάθε μέριμνα για εμάς. Καθώς «πονηρή ρομφαία» ονόμασε τη μανιώδη και θηριώδη ορμή όσων επιτέθηκαν· και τους ίδιους «αλλότριους», ως δυσσεβείς.

Σε Εκείνον που δίδει τη σωτηρία στους βασιλείς Εκείνος που δίδαξε για τη βασιλεία των ουρανών, καθιστά βασιλείς αυτούς που αξιώνονται αυτής, στους οποίους δίδει τη σωτηρία που προέρχεται από Αυτόν· εφόσον συγχρόνως κατόρθωσαν να μην εξουσιάζονται από την αμαρτία. Και ο Χριστός είναι αυτός που λέει στο βιβλίο των Παροιμιών: «Δι' εμού οι βασιλείς βασιλεύουν»· γνωρίζοντας αυτά ο Απόστολος έγραφε: «Χωρίς εμάς βασιλεύσατε, και μακάρι βεβαίως να βασιλεύατε, ώστε και εμείς να συμβασιλεύσουμε μαζί σας». Επειδή, λοιπόν, σε αυτούς χαρίζει ο Θεός τη σωτηρία, ευλόγως το αγιογραφικό λόγιο προδιαγράφει αγαθές ελπίδες και στον Δαβίδ, ότι θα λυτρωθεί από τις αμαρτίες στις οποίες ποτέ είχε υποπέσει· διότι η κάθοδος του Θεού Λόγου, μαζί με τους άλλους, απέβη ευεργετική και για τον Δαβίδ, εφόσον διακόνησε την ένσαρκη γέννησή Του.

Σε Αυτόν που λυτρώνει τον Δαβίδ, τον δούλο του, από πονηρή ρομφαία. Πονηρή ρομφαία είναι η γλώσσα των αθέων, και τα λόγια εκείνων που μηχανεύονται σοφίσματα κατά του Θεού προκειμένου να θανατώσουν ψυχές· χέρι δε αλλότριων υιών, είναι η πράξη και ο βίος όσων είναι ξένοι προς τη θεοσέβεια, των οποίων το στόμα, μέσα από μυθικά αναπλάσματα και τις πλάνες των ειδώλων, λαλεί ματαιότητες· το δεξί χέρι μάλιστα αυτών, δηλαδή η πρακτικότερη δύναμή τους, ασχολείται με την πλεονεξία και τις αρπαγές. Τέτοιοι θα μπορούσαν να είναι και εκείνοι από τον προγενέστερο λαό, σύμφωνα με όσα έχουν ειπωθεί· από αυτούς λοιπόν, στο παρόν σημείο, για δεύτερη πλέον φορά εύχεται ο Δαβίδ να λυτρωθεί, ώστε να μην παγιδευτεί στα ίδια αμαρτήματα.

οι ημέρες: Διότι όπως ακριβώς η σκιά τώρα υπάρχει και τώρα δεν υπάρχει, αλλά γίνεται αφανής, έτσι είναι και ο άνθρωπος. Κύριε, κλίνον: Σημαίνει την παρουσία του Χριστού, ότι επρόκειτο να κλίνει τον ουρανό και να κατέβει στη γη για χάρη του ανθρώπου. άψαι: Εννοεί τους δαίμονες· διότι αυτούς η Γραφή αποκαλεί όρη, δηλαδή άγγιξέ τους με την οργή σου και θα σκορπιστούν σαν καπνός. άστραψον: Εννοεί την αστραπή της χάριτος· διότι μόλις αυτή φάνηκε, οι δαίμονες σκορπίστηκαν. εξαπόστειλον: Εννοεί τους αποστόλους, οι οποίοι, καθώς διέτρεξαν ως βέλη ολόκληρη την οικουμένη, την συγκλόνισαν. Εννοεί τον Χριστό, ως δεξιά του Πατρός. εξελού με: Εννοεί τα ρεύματα της αμαρτίας, ως πολλά και πανταχού παρόντα. Και τα ονομάζει ύδατα ως ανυπόστατα. εκ χειρός: Επειδή η αμαρτία παρασκευάστηκε από το χέρι των δαιμόνων· διότι αυτοί είναι πραγματικά αλλότριοι υιοί. ων το στόμα: Το στόμα των Ιουδαίων μίλησε μάταια κατά του Χριστού, καθώς παρακινήθηκαν από τους δαίμονες. και η δεξιά: Διότι την εξέτειναν κατά του Θεού. ο Θεός: Ο λαός που προέρχεται από τα έθνη αναπέμπει τη μυστική ωδή, την οποία ψάλλουν οι πιστοί. εν ψαλτηρίω: Δεκάχορδο ονομάζει τους δέκα λίθους του νόμου, με τους οποίους ως χορδές, δηλαδή με τα νεύρα, υφαίνεται το πνευματικό ψαλτήρι των πιστών. τω διδόντι: Είναι ο Χριστός· διότι αυτός παρέχει δύναμη και νίκη στους βασιλείς επί της γης.

Σε αυτόν που λυτρώνει. Διότι ο Θεός τον γλίτωσε από τη ρομφαία του Γολιάθ, επειδή ήταν πονηρή ως όπλο δυνατού. «Λύτρωσέ με»: Μιλάει για τον Χριστό, ότι οι Ιουδαίοι, έχοντας αποξενωθεί από τον Θεό, αγωνίζονταν εναντίον του Κυρίου (του Χριστού) από φθόνο. «Των οποίων το στόμα»: Όταν οι Ιουδαίοι σχεδίαζαν τον θάνατο του Χριστού. «Και η δεξιά»: Αυτών. Ποιων; Αυτών που έδωσαν τα αργύρια, όπως και αυτών που τα έλαβαν και συκοφάντησαν άδικα την ανάσταση του Χριστού. «Των οποίων οι υιοί»: Αναφέρεται στα παιδιά των Ιουδαίων, τα οποία στη νεότητά τους, δηλαδή στην ανομία τους, φλέγονταν από τον θυμό τους. Αναφέρεται επίσης και στην ευημερία τους. «Οι θυγατέρες»: Εννοεί μεν τις συναγωγές των Ιουδαίων, υπονοεί δε και τα παιδιά τους. Διότι στολίζονταν για να τους εξαπατήσουν. Επειδή χαίρονταν πάντοτε με την πορνεία, και ήταν σαν έρημος ναός, που δεν έχει εκείνον που να κατοικεί μέσα του. «Τα ταμεία»: Υπονοεί τον πλούτο των απαρχών, με τον οποίο ζούσαν πλουσιοπάροχα και αχάριστα καθημερινά. Διότι δεν κατάλαβαν ποιος είναι αυτός που τα παρέχει. «Τα πρόβατα»: Διότι βρίσκονταν σε μεγάλη ευημερία, ως λαός του Θεού, αλλά δεν συνήκαν. Τους αποκαλεί δε πρόβατα, διότι εξομοιώθηκαν με τα κτήνη. «Οι βόες»: Διότι δεν τους έλειπε κανένα κτήνος, αλλά σαν παχιά βόδια, δηλαδή χορτασμένα, σκιρτώντας άτακτα, απέρριψαν από πάνω τους τον ζυγό του Χριστού.

Διότι άλλος είναι ο οφθαλμός του σώματος και άλλος ο νοητός οφθαλμός της ψυχής και τα υπόλοιπα αισθητήριά της, τα οποία όποιος τα διαφυλάσσει, όπως είναι αρεστό στον Δημιουργό, σαν έμψυχο δεκάχορδο ψαλτήρι μελωδεί στον Θεό «άσμα καινό». «Σε Αυτόν που δίνει σωτηρία στους βασιλείς, σε Αυτόν που λυτρώνει τον δούλο του τον Δαβίδ από την πονηρή ρομφαία». Ο Θεός, λέει: «Δεν προστατεύουν τα στρατόπεδα τους βασιλείς από την πικρή ρομφαία». «Λύτρωσέ με και ελευθέρωσέ με από τα χέρια αλλότριων υιών, των οποίων οι υιοί είναι σαν νεόφυτα ριζωμένα», θαλερά και κατάφυτα, «στη νεότητά τους· οι θυγατέρες τους καλλωπισμένες, στολισμένες σαν ομοίωμα ναού».